ေရခဲလူသားတစ္ေယာက္ကုိ ကၽြန္မလက္ထပ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မသူ႔ကုိ ႏွင္းေလွ်ာစီးစခန္းတစ္ခုက ဟုိတယ္တစ္ခုမွာ စေတြ႕ခဲ့တာ။ ဟုတ္တယ္ေလ..အဲဒီေနရာက ေရခဲလူသားတစ္ေယာက္နဲ႔ ဆုံဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ ေနရာတစ္ခုပဲမဟုတ္လား။ ဟုိတယ္ဧည့္ခန္းမွာ လူေတြျပည့္က်ပ္ေနေပမယ့္ ေရခဲလူသားကေတာ့ မီးလင္းဖုိနဲ႔ ေ၀းတဲ့အခန္းေထာင့္က ခုံမွာ တစ္ေယာက္ထည္း ထုိင္ၿပီး စာတစ္အုပ္ကုိ အသံတိတ္ဖတ္ေနေလရဲ႕။ မြန္းတည့္ခ်ိန္နီးလာေပမယ့္ ေအးစိမ့္စိမ့္ေဆာင္းမနက္ခင္းရဲ႕ အေငြ႕အသက္ဟာ သူ႕နံေဘးမွာ ေ၀့သီေနေသးသလုိပဲ။ “ၾကည့္စမ္း။ အဲဒါ ေရခဲလူသားပဲ”ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက ေရရြတ္လုိက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုံးကေတာ့ ေရခဲလူသားဆုိတာ ဘာမွန္းကုိ မသိခဲ့တာ။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းလဲ ဒီလုိပါပဲ။ “သူ႕တစ္ကုိယ္လုံးေရခဲေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရခဲလူသားလုိ႔ ေခၚတာေနမွာ”။ တေစၦတစ္ေကာင္ဒါမွမဟုတ္ ကူးစက္ေရာဂါတမ်ိဳးမ်ိဳးအေၾကာင္းေျပာေနသလိုမ်ိဳး သူမက အေလးအနက္ပုံမ်ိဳးနဲ႔ ကၽြန္မကုိ ေျပာတယ္။ ေရခဲလူသားက အရပ္ရွည္ရွည္။ အသက္ကေတာ့ ငယ္ပုံရတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ၀ုိင္ယာႀကိဳးလုိ ခပ္တုတ္တုတ္ဆံပင္ေတြထဲမွာ အရည္မေပ်ာ္ေသးတဲ့ႏွင္းေတြနဲ႔ တူတဲ့ [...]
Archive for October, 2010
ေရခဲလူသား
Posted in Translation on October 30, 2010 | 2 Comments »
အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္တို႔သည္
Posted in Prose on October 20, 2010 | 3 Comments »
၁၉၉၆ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပုိင္းေလာက္မွာ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္း တစ္ခုျဖစ္တယ္။ ဒီႏိုင္ငံမွာ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့တျခား လႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ သိပ္မႀကီးဘူးလုိ႔ေျပာလုိ႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအေရးအခင္းက သူ႕အေပၚ တုိက္ရုိက္သက္ေရာက္မႈရွိလာတယ္။ ေက်ာင္းေတြကုိ ပိတ္လိုက္တဲ့အတြက္ တကၠသုိလ္တက္ေနရမယ့္ အခ်ိန္ေတြကုိ သူ႕ဇာတိၿမိဳ႕မွာပဲ ကုန္ဆုံးေစဖုိ႔ ျဖစ္လာရတယ္။ သူ႕မိသားစုက တျခားတစ္ၿမိဳ႕ကုိ ေျပာင္းသြားခဲ့လုိ႔ အိမ္မွာသူတစ္ေယာက္တည္း ရွိေနခဲ့တယ္။ ဆယ္တန္းေျဖမယ့္ ကေလးေတြကုိ သူစာျပေပးတယ္။ စာသင္တယ္ဆုိတာကလည္း မနက္ခင္းနဲ႔ ညေနခင္းေလးေတြပဲ ျဖစ္လို႔ တစ္ေန႔လုံးနဲ႔ တစ္ညလုံး သူအားလပ္ေနခဲ့တယ္။ အခ်ိန္ကုန္ဖုိ႔ အဓိက လုပ္ရတဲ့အလုပ္ကေတာ့ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္တာပဲ။ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ဖုိ႔ေတာင္ ပိုက္ဆံမရွိတဲ့ေန႔လယ္ခင္းေတြဆုိ အိမ္မွာပဲ စာအုပ္ဖတ္ရင္း ဗြီဒီယုိၾကည့္ရင္းအခ်ိန္ျဖဳန္းေနခဲ့ရတယ္။ တစ္ရက္ေတာ့ ျပတင္းေပါက္ကေန ေခါင္းရင္းအိမ္ဘက္ကုိ သူလွမ္းၾကည့္မိတယ္။ ဟုိဘက္အိမ္က ဧည့္ခန္းမွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ အိပ္ေနတာကုိ သူ႕ျပတင္းေပါက္ကေန ျမင္ေနရတယ္။ ေကာင္မေလးက [...]
မိုးေရထဲ
Posted in Poem on October 16, 2010 | Leave a Comment »
မိုးေရထဲ ျပတင္းမွန္ေတြ မႈန္၀ါးလာတယ္ မုိးေရထဲ ပလက္ေဖာင္းေတြ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတယ္ မိုးေရထဲ သစ္ကိုင္းေတြ ညႊတ္က်လာတယ္ မုိးေရထဲ တေယာက္ေယာက္ေျပာလုိက္တယ္ “မုိးကမတိတ္ေတာ့ဘူးလား” မုိးေရထဲ ေရတံခြန္ေတြ ပုိၿပီး သန္စြမ္းလာၾကတယ္ မိုးေရထဲ ငါတုိ႔ ကဗ်ာအေၾကာင္းမေျပာျဖစ္ၾကဘူး
ေမွာ္ဇာလမ္း
Posted in Prose on October 6, 2010 | 3 Comments »
ဒီႏိုင္ငံမွာ ေရွးအက်ဆုံးလို႔ သတ္မွတ္ခံရတဲ့ ေစတီတစ္ဆူဆီသို႔ သူေရာက္သြားဖူးသည္။ ေစတီရဲ႕ ပုံပန္းကုိသူမမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ ေစတီနံေဘးက လယ္ကြင္းေတြကုိ ျဖတ္တုိက္လာတဲ့ေလရဲ႕ အထိအေတြ႕ကုိ သူသတိရေနသည္။ အဲဒီတုံးကေတာ့ သူသည္ သူမယုံၾကည္တာကုိ မလုပ္ဟု ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပုိင္းျဖတ္ထားေသာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္သည္။ ေဆ့ဖ္ဂတ္မီးသည္ အစိမ္းေရာင္သို႔ ေျပာင္းသြားသည္။ သူ႔အေနျဖင့္ လိေမၼာ္သီးမ်ားကုိ ေရခဲေသတၱာထဲသုိ႔ ထည့္မည္ဆုိလွ်င္ထည့္ႏုိင္ၿပီျဖစ္သည္။ ေစတီဆီသုိ႔သြားရာ လွည္းလမ္းေၾကာင္းတြင္ လွည္းဘီးရာမ်ား နက္ရိႈင္းစြာ နစ္၀င္ေနသည္။ လွည္းလမ္းေၾကာင္း၏ ေဘးကပ္လ်က္ လယ္ကန္သင္းရုိးေပၚတြင္ စက္ဘီးလမ္းရွိသည္။ ထုိလမ္းေပၚတြင္ စက္ဘီးစီးရန္ ကၽြမ္းက်င္မႈလုိအပ္သည္။ စက္ဘီးေပၚမွ ကန္သင္းရုိးေပၚ ေျခတစ္ဘက္ေထာက္၍ ေကာင္းကင္တြင္ လြင့္ေမ်ာေနေသာတိမ္မ်ားကုိ အားထုတ္စရာမလုိဘဲ သူၾကည့္ရႈႏုိင္ခဲ့သည္။ မီးက အနီေရာင္သုိ႔ ျပန္ေျပာင္းသြားသည္။ လိေမၼာ္သီးမ်ား ေနရာမေရြ႕ေသး။ သူ႔အေနျဖင့္ ႏွစ္သက္ျခင္းမရွိေသာလူတစ္ေယာက္ကုိ ၿပံဳးရယ္ႏႈတ္ဆက္ရန္ မလုိဟု ထင္ျမင္ယူဆခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ [...]
