“လမ္းေပ်ာက္၀ိညာဥ္ေတြနဲ႔ ျပန္႔က်ဲနာနာဘာ၀ေတြ
မီးအိမ္ေတြကိုင္ၿပီး ေႏြရာသီေနာက္ အေျပးလိုက္ၾကတယ္”^၁

ခင္မိုးေ၀ေ၀ကုိ လူသုံးေယာက္က သုံးေနရာမွာ မုဒိမ္းက်င့္ၾကတယ္။ ယၾတာေခ်ဖို႔လုိ႔ ေျပာတာပဲ။

“တစ္ပါးသူကို ကုူညီလုိေသာ ဆႏၵျဖစ္ထြန္းလာေစသည့္အဓိကအခ်က္မ်ားမွာ သနားၾကင္နာျခင္း၊ မတရားမႈကုိ ဆန္႔က်င္လုိျခင္း၊ ေမတၱာတရားထားျခင္း စသည့္အခ်က္မ်ားျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ မိမိက အသာစီးရေနသည္ကုိ ျပလုိျခင္း၊ ေက်းဇူးတင္ခံလုိျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္လည္း..”^၂

သူမရဲ႕ ဇာတ္လမ္းကုိ သူမကုိယ္တုိင္ ဆက္လက္ သရုပ္ေဆာင္/ျပန္လည္ေျပာျပသြားမည္ျဖစ္၍ ေအာက္ပါလိပ္စာသုိ႔ ဆက္သြယ္ႏုိင္ပါသည္။

၁။ အနႏၱကုိ မလုိခ်င္ဘူး၊ ေဇယ်ာလင္း
၂။ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာအားေပးကူညီမႈ နည္းျပလက္စြဲ

-       ျမန္မာႏုိင္ငံေရးသမိုင္းကို ေခတ္ၿပိဳင္ကမၻာ့သမုိင္းေပၚတင္ၾကည့္ျခင္း

-       အိပ္စတင္ရွယ္လစ္ဇင္ကုိ ဗုဒၶစ္ဇင္ေပၚ တင္ၾကည့္ျခင္း

-       ထမင္းစားပြဲေဘးမွာ ကပ္ရုိက္ထားတဲ့စင္ေပၚ ငရုတ္ေကာင္း အခ်ိဳ႕မႈန္႔ပုလင္းေတြ တင္ၾကည့္ျခင္း

ဟဲဟဲ..

တစ္ခုမွ မဟုတ္ပါခင္ဗ်ာ..မိန္းကေလးေတြရဲ႕ တင္ကိုၾကည့္တဲ့ တင္ၾကည့္ျခင္းအေၾကာင္း ေျပာမလုိ႔ပါ။

၁။

ကၽြန္ေတာ့္ကို တင္ၾကည့္တတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တဲ့ လက္ဦးဆရာကေတာ့ ပုဗၺာစရိယလို႔ ဆုိၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဖနဲ႔ ဒါရုိက္တာမီးပြားပါပဲ။ ေျခာက္တန္းခုႏွစ္တန္းေလာက္မွာ ျမန္မာကားတစ္ကားၾကည့္ေနရင္း ေစ်းသြားေစ်းျပန္အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ေနာက္ေက်ာဘက္ကိုပဲ အေၾကာင္းမယ္မယ္ရရမရွိဘဲ ရုိက္ျပေနတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခု ပါလာပါတယ္။ အေဖက “ဒါမွမီးပြားကြ”လုိ႔ ေရရြတ္ပါတယ္။ အဲဒါ ေဟာင္းအုိင္ကိမ္းတူႏုိးသတ္ မင္း၀တ္ခ်္၀ီးမင္းစ္ဘတ္ေတာ့စ္ ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ တင္ၾကည့္တယ္ဆုိတာပဲသိတယ္။ အရသာေတာ့ မခံတတ္ေသးဘူး။ တင္(မိန္းမတင္)ဆုိတာ ၾကည့္ရတဲ့အမ်ိဳးပဲဆုိပီး လုိက္ၾကည့္ေတာ့လည္း ဘာဖီလင္မွ မလာဘူးဗ်။

၂။

တင္ၾကည့္တဲ့ ကိစၥကုိ အဓိပၸါယ္ရွိလာေအာင္ လုပ္ေပးတာကေတာ့ နန္းဦးပဲ။ နန္းဦးကာတြန္းတစ္အုပ္မွာ “အပ်ိဳမစစ္ ထုိကာတစ္ ရစ္၍ရစ္၍ ယမ္းလိ့မ္မည္။ အပ်ိဳအစစ္ ထိုကာတစ္ နိမ့္တုံျမင့္တုံ ခုန္လိမ့္မည္”ဆုိတာ သြားဖတ္မိတယ္။ ဒီစာေလးဖတ္မိေတာ့ အရင္ဆုံးလုပ္ရတာေတာ့ ဖားသားစတတ္ဒီေပါ့။ ကာတစ္ဆုိတာ ဘာမွန္းမွ မသိဘဲကုိး။ ဒါမ်ိဳးက ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ ေျပးေလွ်ာက္လုိ႔ရတဲ့ ကိစၥလဲမဟုတ္။ ေနာက္ဆုံး ဆံပင္ညွပ္ဆရာ ကိုဘုိနီ (ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ကဘုိနီလုိ႔ေခၚ)ဆီက သိရ ထင္တာပဲ။

အဲဒီမွာ နန္းဦးဟုိ္က္ပုိသီးဆစ္ကိုင္စြဲပီး တင္ေတြကုိ အနယ္လုိက္စစ္လုပ္ေတာ့တာပဲ။ မိုးကလ်ာကေတာ့ ရစ္ေနပီ။ စုစုရည္ကေတာ့ ခုန္ေသးတယ္ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ (ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သီအုိရီေတြ အေတာ္ စုမိေဆာင္းမိ ရွိလာေတာ့ နန္းဦးဟာ တစ္ခုတည္း မကုိးေတာ့ပါ။ အဲဒီသီအုိရီေတြ စုထားပီး အလုပ္အကုိင္ မေကာင္းတဲ့အခါ သင့္ခ်စ္သူအား ကၽြႏု္ပ္ေရွသို႔ သုံးမိနစ္မွ် ေခၚလာပါ။ ../.. အတပ္ေဟာမည္ဆုိပီး ေဟာခန္းဖြင့္မယ္ မွတ္တာပဲ။)

၃။

သုတကေန ရသအဆင့္ေရာက္ဖို႔က ၾကားမွာ အမ်ားႀကီး ၾကာေသးတယ္ (နန္းဖစ္ရွင္သမားမ်ားအား ေစာင္းေျမာင္းျခင္း မဟုတ္ပါ)။ ရစ္သလား/ခုန္သလား ခြဲျခားတဲ့အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ရာကေန တအိအိတုန္ေနတဲ့ တင္သားကုိ အရသာခံၿပီးတစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ႏုိင္တဲ့ အဆင့္ေရာက္ဖို႔ ၾကားထဲမွာ ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာတယ္ဗ်။ ဂ်ီတီအိုင္တက္ေနတုံး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ျဖတ္သြားတဲ့ေကာင္မေလးကိုၾကည့္ရင္း “ခင္မုိးေ၀ေ၀ေတာင္ ေတာ္ေတာ္မိုက္လာၿပီ”လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ခင္မိုးေ၀ေ၀က ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ငယ္ငယ္တဲက သိလာတာ။ ဘယ္လုိမွမမိုက္ဘူး။ ရုပ္ကုိေျပာတာပါ။ ဒီေကာင္ၾကည့္တဲ့ေနရာကုိလုိက္ၾကည့္မိမွပဲ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ဟဲဟဲ..ဟုတ္တယ္ဗ်။ ခင္မုိးေ၀ေ၀ မိုက္လာတယ္။

၄။

ရွာေဖြေတြ႕ရွိခ်က္ေတြဟာ သူ႕ခ်ည္းသက္သက္ဆုိရင္ အက်ိဳးမရွိေပမယ့္ အပလုိင္းလုပ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ လူေဘာင္ေလာကကုိ ေျပာင္းလဲတုိးတက္ေစခဲ့တယ္ဆုိတာ အားလုံးအသိပဲမဟုတ္ပါလား(ဘာေလႀကီးလဲဟ)။ တင္ၾကည့္ရတဲ့အရသာကို သိရၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေပါင္းၿပီး အပလီေကးရွင္းေအာ့ဖ္ တင္ၾကည့္ျခင္းကို လုပ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈကုိ “တင္ၾကံဳစီးျခင္း”လုိ႔ အမည္တပ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္သား လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေရွ႕ကသြားေနတာေတြ႕ရင္ သူ႕ရဲ႕ေနာက္နား မလွမ္းမကမ္းထိ လုိက္ၿပီးမွ ေျခလွမ္းမွန္မွန္နဲ႔ ေနာက္က ၾကည့္ရင္း ဆက္လုိက္သြားတာကို ေခၚတာပါ။ တခါတေလ လမ္းေၾကာင္းကလည္းသင့္ေန၊ ရႈခင္းကလည္း သာယာေနလုိ႔ကေတာ့ ကုိယ္သြားရမယ့္္ေနရာကို ဘယ္လုိေရာက္သြားမွန္းမသိပဲ ေရာက္သြားတတ္တယ္ဗ်။ ဒီေန႔အထိလည္း အထပ္ျမင့္တုိက္ေတြတက္တဲ့အခါ အေမာသက္သာေအာင္ တင္ၾကံဳစီးတုံးပါပဲ။

၅။

ဟုိဖတ္ဒီဖတ္နဲ႔ ကမၻာ့စာေပမွာ ရသေျမာက္ျခင္းနဲ႔ အညွီေဟာက္ဆန္ျခင္းၾကားက စည္းဟာ ပါးပါးေလးပဲဆုိတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တင္ၾကံဳစီး အဲေလ..တင္ၾကည့္ျခင္းကုိ ဒီမွာပဲ ရပ္ပါေတာ့မယ္။ စာကို ေျပာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ကေတာ့ ဘတ္စ္ကားစီးရင္း၊ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ရင္း တင္ၾကည့္ျခင္းကုိ ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ဆဲျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ကိုယ့္တင္ကုိအၾကည့္ခံခ်င္စိတ္မေပါက္ျခင္းကုိ ဂုဏ္ယူစြာျဖင့္ သူမ်ားတင္ေတြကုိ အားႀကိဳးမန္တက္ၾကည့္ဆဲ ၾကည့္လတၱံျဖစ္ပါေၾကာင္း…

တင္ၾကည့္လ်က္..

ကုိညြန္႔ခင္-ျမန္မာကြန္တင္ပုိရီပို၀က္ထရီအနယ္လစ္။        ။ခံစားဖုိ႔အခ်ိန္မရွိဘူး

သန္းထြန္းဦးရဲ႕ အဂၤါေန႔ကုိ ဖတ္ေနခဲ့တယ္။ fbေပၚမွာ စတိတ္တုံးက သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ရွာေနမိတယ္။ ဘာမွ သစ္စရာမရွိလုိ႔ ႏွစ္ကုိပဲ သစ္လုိက္ရတယ္။ အဲလုိေရးခဲ့တယ္။ ရွစ္တန္းတုံးက ရန္ျဖစ္လုိ႔ သူမခဲတံႏွင့္ထုိးခဲ့ေသာအရာေလး လက္ဖမိုးတြင္ရွိဆဲ။ သူမပင္လယ္ေလရႈဖုိ႔ထြက္သြားတယ္။ အဲဒီလုိ ကေရာ္ကမယ္ေရးပစ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မဟုတ္ဘူး။ လစာႏွစ္ဆရမယ့္ေဒသတစ္ခုဆီ မူလတန္းျပဆရာမေလးအျဖစ္ ကၽြန္းမႀကီးကုိ စြန္႔ခြာသြားခဲ့တယ္။ သူမနာမည္ကုိ ရုိက္ထဲ့လုိက္ေတာ့ ရန္ကုန္ ၃၊ မေလးရွား ၁၊ စင္ကာပူ ၁၊ မႏၱေလး၁။ ေဘာ္စတန္ ၁။ ကမ္းယံမွာေရးထားတာေတြ ျပန္ဖတ္ေနခဲ့တယ္။ နန္းနန္းရဲ႕ မုိးျပာေအာက္က သံလြင္ဖတ္ေနခဲ့တယ္။ ပန္းခူးရင္ အျမစ္မပါေစနဲ႔လုိ႔ အျဖဴေတြက သူတို႔ကေလးေတြကုိ ငယ္ငယ္တည္းက သင္သတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ‘မီးခုိးေငြ႕ မီးခုိးမွ်င္’ထဲက ဇာတ္ေကာင္လုိ သုိင္း၀တၳဳတစ္ထပ္နဲ႔ က်န္ခဲ့။ ဒီႏွစ္/ေဆာင္း/လ/ျဂိဳဟ္ခြင္မွာ ေသာက္ကံေကာင္းေနပါတယ္။ ေမပဲလ္သီးရဲ႕ရနံကုိ ပုလင္းထဲထိသယ္ေဆာင္လာတာ ဒါမွအႏုပညာ။ နာဇီေခတ္ကအေၾကာင္း ၀တၳဳတိုမ်ားျဖင့္သာ သရုပ္မေဖာ္ထားလွ်င္ ယခုေလာက္အခ်ိန္တြင္ နာဇီေခတ္ႀကီးကုိ ေမ့ေပ်ာက္သြားၾကမည္သာျဖစ္သည္။

၂။
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က စတိဗ္ေဂ်ာ့အင္တာဗ်ဴးကုိ မထြက္ခင္ထဲက ႀကိဳမွာေနတယ္။
၀မ္းႏုိင္းက်ဴေဖာေဒါင္းလုပ္ဆြဲလုိ႔ရလွ်င္ ပို႔ေပးၾကပါ။

၃။
ကၽြန္ေတာ့္စာေတြကို ဖတ္ဖို႔ ခင္ဗ်ားအဆင့္သင့္မျဖစ္ေသး/ျဖစ္ခ်ိန္ေက်ာ္သြားလွ်င္ ေဆာရီးပါ။
မ၀င္းေမလုိ ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္ေရးႏုိင္ဖို႔ကေတာ့ ဒီဘ၀ရဲ႕ ေအာ္ဂ်က္တစ္ေပါ့။

၄။
အဲဒီေတာအုပ္ (ေမပယ္)ထဲမွာ ေမပယ္ပင္တစ္ပင္ရွိတယ္။
အဲဒီေမပယ္ပင္မွာ ႀကိဳကြင္းတစ္ခုအသင့္ခ်ိတ္ပီးသားရွိတယ္။
ေမပယ္ရြက္ပုံ http://www.anotherplanerecords.com/APR/XL2_Nature_Photos/MapleLeave_red.jpg တြင္ရႈ။

သူမက ျငိမ္ေနလုိက္သည္။

“ခက္တာက အေဖကလည္း ေပးလုိက္ၿပီးရင္ ရံခါဆုိသလုိ သူ႕မိုးသီးကုိ သြားၾကည့္ခ်င္ေသးတာ။ ေရာင္းလုိက္ရင္ေတာ့ အဲဒီအခြင့္အေရး ဘယ္ရေတာ့မလဲ”

ေဇာ္က ေျပာရင္း သူမရဲ႕အခန္းကုိ လုိက္ၾကည့္ေနသည္။ ရုိးရုိးပဲ ၾကည့္တာလား။ ဒီေလာက္ခန္းအက်ယ္ႀကီးမွာ မိုးသီး ေနရာမေပးႏိုင္ဘူးလားဆုိၿပီး ၾကည့္တာလား။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမကေတာ့ အခန္းထဲမွာ တိရိစၦာန္တစ္ေကာင္နဲ႔ အတူေနဖုိ႔ စိတ္ကူးလုိ႔မရႏိုင္ေပ။

“ကုိယ္ ေမွာ္ဘီဘက္က အန္ကယ္တင့္ဆီ သြားၾကည့္လုိက္ဦးမယ္။ မင္းလုိက္မလား”

“မလုိက္ေတာ့ဘူး။ ငါ ဂရင္းမီးရထားမွာ ေယာဂအတန္းရွိတယ္”

အခန္းထဲက ထြက္သြားသည္အထိ မိုးသီးက သူမကုိ အားကုိးေသာ မ်က္လုံးအစုံျဖင့္ ၾကည့္ေနဆဲ။ သူမအတန္းဖ်က္ၿပီး ေဇာ္ႏွင့္ လုိက္သြားေပးရင္ အေကာင္းသားလုိ႔ ေတြးေနမိသည္။ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ သူမအတန္းမွာ သင္တန္းသားက သိပ္မမ်ားေသး။ ေတာ္ၾကာ ပုိင္ရွင္က ေနာက္တစ္တန္းအတြက္ မငွားပဲေနဦးမည္။ သူမအတြက္ အခုအခ်ိန္မွာ ေယာဂတန္းက ၀င္ေငြကလည္း အေရးႀကီးေနသည္။ ေလာေလာဆယ္သူမတြင္ အဂၤလိပ္စာအတန္းက တစ္ခုသာရွိသည္။ သူမေရာက္ခါစႏွစ္ေတြကေလာက္ အဆင္မေျပလွ။ ထုိစဥ္ကေတာ့ သူမအေနျဖင့္ သံရုံးသင္တန္းတခ်ိဳ႕ေရာ..အျပင္က သင္တန္းေတြမွာပါ အလုပ္ေတြရခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ နာဂစ္မုန္တိုင္းတုိက္သည္။ နာဂစ္တုိက္ၿပီးေနာက္ပုိင္း တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္အထိကေတာ့ နာဂစ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အလုပ္ေတြ တစ္ခုၿပီး လုပ္ေနခဲ့ရသည္။ အစီရင္ခံစာေတြ ေရးေပးရတာ၊ စာအုပ္ေတြတည္းျဖတ္ေပးရတာ၊ အၾကံေပးလုပ္ရတာ။ အဲဒီတုံးကဆုိ ေဇာ္ႏွင့္လည္း ကေတာက္ကဆ ခဏခဏ ျဖစ္ရသည္။ အလုပ္ေတြရႈပ္လုိက္၊ ေဇာ္ႏွင့္ရန္ျဖစ္လုိက္၊ ေဇာ္ႏွင့္ရန္ျဖစ္ထားတုံး ဗီဇာကလည္း ကုန္ေတာ့ ေတာ္ၿပီ..ျပန္မလာေတာ့ဘူးဆုိၿပီး သူမရဲ႕ႏိုင္ငံအထိ ျပန္သြားလုိက္ ျဖစ္ေနခဲ့ေသးသည္။

ေနာက္ေတာ့လည္း မေနႏုိင္ပါဘူး။ ဒီမွာေနေနစဥ္ မသိသာေပမဲ့ ဒီနုိင္ငံကေနထြက္သြားရင္ ေဇာ့္ကုိပဲ သူမ သတိရေနမိသည္။ အုိင္ဗရီကုိ႔စ္ဘက္သြားဖို႔ အလုပ္တစ္ခုေလွ်ာက္ထားတာ အင္တာဗ်ဴးတဆင့္ေအာင္ၿပီးမွ ဆက္မေျဖျဖစ္ေတာ့။ သူမရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြက ေဇာ္နဲ႔ ေ၀းရာဆီသို႔ လွည့္၍မရ။

ေနာက္ဆုံးတေခါက္လာတာကေတာ့ တကယ့္ကုိ အားတင္ၿပီးလာခဲ့ရတာျဖစ္သည္။ သံရုံးက သူမကုိ အလုပ္ေပးေသာ္လည္း အတန္းတတန္းစာသာျဖစ္ၿပီး လခအေတာ္နည္းေနသည္။ အျပင္က သင္တန္းေတြမွာကလည္း ေမြးရာပါအဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္တာကလြဲလုိ႔ ဘာပညာေရးအေတြ႕အၾကံဳေနာက္ခံမွ မရွိတဲ့သူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေစ်းကြက္ကို ဖ်က္ထားၾကသည္။ သူမကေတာ့ သူတုိ႔ေစ်းႏွင့္မသင္ႏိုင္။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔ေတြနဲ႔လည္း ေရာၿပီး မသင္ႏိုင္။ ဒီလုိနဲ႔ သူမေယာဂေကာင္းေကာင္းတတ္တာ သိထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ခ်ိတ္ေပးတာနဲ႔ ဂရင္းမီးရထားမွာ ေယာဂဆရာမ ျဖစ္လာတာျဖစ္သည္။ အဲဒီအတန္းကလည္း အေျခအေနသိပ္အေကာင္းၾကီးမဟုတ္။ သင္တန္းသား သိပ္မရ။ သူမရဲ႕ သင္တန္းသားတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေနျပည္ေတာ္မွာ သြားလုပ္ခ်င္ရင္ ခ်ိတ္ေပးမည္ဟု ေျပာသည္။ ေနေရးလည္းအဆင္ေျပ၊ လစာလည္းေကာင္းေစရမည္ဟု အာမခံသည္။ တကယ္သြားလုိ႔ ျဖစ္ႏုိင္မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ မစုံစမ္းၾကည့္ရေသး။

ေန႔လည္စာကုိ အခန္းထဲမွာပဲ စားလုိက္ၿပီး အျပင္ထြက္ရန္ျပင္သည္။ ၿမိဳ႕ထဲက ျပန္လွ်င္ေတာ့ ေျမနီကုန္းစီးတီးမတ္က ေပၚျပဴလာစာအုပ္ဆုိင္မွာ စာအုပ္ေစ်းပြဲ၀င္ရမည္။ ေပၚျပဴလာက ပုံမွန္အားျဖင့္ ေစ်းႀကီးေပမယ့္ ေစ်းပြဲေတာ္မွာေတာ့ တန္တန္ရာရာေလးေတြ ရခ်င္လည္းရႏိုင္သည္။

တကၠစီက အင္းလ်ားကန္ေဘးက ျဖတ္ေမာင္းေနတုံး မိုးဖြဲေလးေတြက်လာသည္။ သူမေနခဲ့သည့္ ေလးငါးႏွစ္အတြင္း ရန္ကုန္မွာ မတ္လႀကီး မုိးရြာခဲသည္။ အခုေတာ့ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ရွိၿပီ။ သုံးေလးရက္ေလာက္ မုိးရြာလုိက္။ ေနျပန္ပြင့္လာလုိက္။ ျပန္ရြာလုိက္။ ေရႊဂုံတုိင္ပြိဳင့္မွာ မိေနတုံး ဖုန္းျမည္လာသည္။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေဇာ့္ဆီက။ မုိးကပုိသည္းလာေနသျဖင့္ မွန္ကုိ အျပည့္ပိတ္လုိက္ရသည္။ ေတာ္ေသးသည္။ ငွားလာသည့္ကားက ထူးထူးဆန္းဆန္း အဲကြန္းေကာင္းေနေပလုိ႔။ မုိးသံေၾကာင့္လား ေဇာ့္ဖုန္းက လိုင္းသိပ္မမိလုိ႔လားမသိ။ ေကာင္းေကာင္းမၾကားရ။ မုိးသီးကုိ အန္ကယ္တင့္ ျခံနီးခ်င္းတစ္ေယာက္က လက္ခံမည္တဲ့။ တစ္လတခါဆိုသလုိလည္း လာၾကည့္လုိ႔ရသည္။ အင္း..ေဇာ့္အေဖက ေနာက္ဆုိ ေဇာ့္ပဲ လႊတ္ေနမွာ လုိ႔ သူမက ေျပာလုိက္သည္။ ေဇာ္ကရယ္လ်က္ ေအး..ေနာက္တေခါက္ဒီကုိလာရရင္ေတာ့ မင္းလဲလုိက္မွ ျဖစ္မွာ..။ ဖုန္းက်သြားသည္။

“ဒါက ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ”

“ဘယ္လုိျဖစ္ရမလဲ။ အေဖတို႔က အိမ္ေျပာင္းေတာ့မွာေလ..။ သူတုိ႔ေျပာင္းမဲ့ကြန္ဒိုမွာ ေခြးေမြးလုိ႔မရဘူးတဲ့”

မိုးသီးက ေဇာ့္ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းၾကားမွ ေန၍သူမကုိ စုိက္ၾကည့္ေနသည္။ သူကလည္း အေျခအေနကို နားလည္သေဘာေပါက္ေနသည့္အလားပင္။

ေတာင္းပန္တုိးလွ်ိဳးေနေသာ မ်က္၀န္းအစုံကုိ မ်က္ႏွာလႊဲလုိက္ၿပီး ေဇာ့္ကုိ သူေျပာလုိက္သည္။

“ႏိုး..ႏုိး၊ ေဇာ္..မရဘူး၊ ဒါေတာ့ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး”

သူမ၏ ျငင္းဆုိမႈကုိ ၾကားလုိက္ရေသာ္လည္း ေဇာ့္မ်က္ႏွာက သိသိသာေျပာင္းလဲမသြား။ ေဇာ့္ပုံစံက အမွတ္စစ္သည့္ဆရာမမ်ားထံ အမွတ္ဘယ္ႏွမွတ္အတြက္ ေငြဘယ္ေလာက္ဆုိတာမ်ိဳး ေပးခဲ့ၿပီးျဖစ္၍ ေအာင္စာရင္းတကယ္ထြက္သည့္အခါ ရင္ခုန္မႈမရွိသည့္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ အသြင္ကုိ ေဆာင္ေနသည္။

မုိးသီး၏ ေက်ာကုိ သူမသပ္ေပးေနစဥ္ ေဇာ္က မီးဖုိေဆာင္ဘက္သုိ႔ ထြက္သြားသည္။ ျပန္ထြက္လာေတာ့ ေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္ယူလာသည္။ သူမလည္း ဆံပင္မ်ားေျခာက္ေအာင္ တဘက္ျဖင့္ ေသခ်ာသုတ္ေနလုိက္သည္။ “စူးစူးကိုေကာ ဘယ္လုိလုပ္ထားသလဲ”။ စူးစူးမွာ ေဇာ့္တို႔ေမြးထားသည္ ေနာက္ထပ္ေခြးတစ္ေကာင္ ျဖစ္သည္။ စူးစူးက စပင္နီယယ္ျဖစ္ၿပီး မုိးသီးက အယ္ေဇးရွင္းျဖစ္သည္။

“စူးစူးက ယူမယ့္လူရွိတယ္”

“အင္း…မိုးသီးက်ေတာ့ ဘယ္လုိျဖစ္လုိ႔လဲ”

“အသိထဲမွာက ျခံရွိတဲ့လူက သိပ္မရွိဘူးေလ။ ကုိယ္ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲမသိေတာ့ဘူး”

သူမ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ဒီစကားကုိ ေဇာ္ေျပာလုိက္သည္က သူမထံမွ အၾကံညဏ္လုိခ်င္၍ မဟုတ္ဆုိသည္ကုိ သူမသိၿပီးသား။ ဒီလုိပဲ အၾကံအုိက္စရာ ၾကံဳလွ်င္ ေဇာ္ သူမဆီ ေျပးလာစျမဲ။ ကုိယ္ေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ မသိေတာ့ဘူးဟု ေျပာစျမဲ…။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ဖာသာသူ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခ်စျမဲ။ အစပုိင္းကေတာ့ သူမက ၀င္ၿပီး အၾကံေပးတာေတြ ဘာေတြလုပ္ေသးသည္။ ေရြးစရာလမ္းႏွစ္ခုရွိလွ်င္ သူမေျပာသည္ကုိ မေရြးဘဲ သူထင္ရာကုိပဲ ေရြးတတ္တာမို႔ ေနာက္ေတာ့ သူမ ဘာမွ ၀င္မစြက္ေတာ့။

ေဇာ္ႏွင့္ သူမ ပတ္သက္ခဲ့သည္မွာ ၾကာၿပီ။ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္မွာလည္း ၾကာၿပီျဖစ္သည္။

စိတ္ကူးေတြက အတိတ္ဆီသို႔ ျပန္ေျပးသြားသည္။ ၂၀၀၇ခုႏွစ္က ဒီႏိုင္ငံသုိ႔ သူမ ပထမဆုံးေရာက္လာၿပီး တစ္ပတ္မျပည့္ခင္ ေဇာ္ႏွင့္ စတင္ဆုံဆည္းခဲ့သည္။ အဲဒီေန႔က အသိတစ္ေယာက္က အျပင္မထြက္ဖို႔ ေမးပုိ႔ထားေပမယ့္ ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္အျဖစ္ အသက္ေမြးခဲ့ဘူးသည့္ သူမရဲ႕ ဗီဇက တုိက္တြန္းသျဖင့္ သူမအျပင္သုိ႔ထြက္လာခဲ့သည္။ ကမၻာေအးဘုရားလမ္းတေလွ်ာက္ ျဖတ္သန္းလာၿပီး ၿမိဳ႕ထဲသုိ႔ ေရာက္လာသည္အထိ ဘာတစ္ခုမွ် ထူးထူးျခားျခားမေတြ႕ရ။ ဆူးေလးဘုရားလမ္းတြင္ေတြ႕ရသည့္ ေကာ္ဖီဆုိင္တစ္ဆုိင္တြင္ ၀င္ၿပီး မနက္စာစားေတာ့ နံနက္ ကိုးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔ရွိမည္။ နာရီ၀က္ခန္႔အၾကာတြင္ လမ္းမတေလွ်ာက္ ျမင္ကြင္းမွာ ေျပာင္းလဲလာသည္။  ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ငါးႏွစ္ခန္႔လုပ္ကုိင္ခဲ့သည့္ အေလ့အက်င့္က သူမကုိ ဆုိင္ျပင္သုိ႔ တြန္းပုိ႔လုိက္သည္။ ………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

ေျပးလႊားေနေသာ လူအုပ္မွာ သူမႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ရွိေနေသာ္လည္း မၾကာမီ သူမရွိရာသုိ႔ ေရာက္လာေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ အေနာက္ဘက္ရွိ ဆုိင္ခန္းတစ္ခုခုထဲသုိ႔ ခြင့္ေတာင္း၀င္ေရာက္ရန္ ၾကည့္လုိက္ေသာ္လည္း တံခါးမ်ား ပိတ္ထားသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ သူမေစာေစာက ထုိင္ခဲ့ေသာ ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ဘယ္အခ်ိန္က အလူမီနီယံလိပ္တံခါးကို ခ်လိုက္မွန္းပင္မသိလုိက္ရ။

ထုိစဥ္မွာပင္ သူမေက်ာဘက္ဆီမွ ေဟး..ဒီကုိ လာခဲ့ဆုိေသာ ပီသသည့္ အဂၤလိပ္စကားသံကို ၾကားလုိက္ရသည္။ ေဘးဘီကုိ လည့္ၾကည့္ေတာ့ သူမကို ၾကည့္ေနသူ ဘယ္သူမွမေတြ႕ရ။ ေဟး..အေပၚမွာ..ဒီမွာ။ အေပၚကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ပထမထပ္အခန္းတစ္ခုမွ လူငယ္တစ္ေယာက္က သူမကုိ လက္ယပ္ကုိ ေခၚေနသည္။   သူမလည္း ကမန္းကတန္းအေပၚသို႔ ေျပးတက္ခဲ့သည္။ သူမထက္ ငါးႏွစ္ခန္႔ငယ္ပုံရေသာ ထုိလူငယ္က သူ႕ကုိယ္သူ ေဇာ္ဟု မိတ္ဆက္ရင္း လိပ္စာကဒ္ျပားတစ္ခု ကမ္းေပးသည္။