Feeds:
Posts
Comments

 

တံခါးေခါက္သံနဲ႔တစ္ဆက္တည္း ေအာ္ေခၚသံမွာ ရင္ဟာပြင့္ထြက္သြားတယ္။
ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ တိတ္ဆိတ္မႈထဲ ငရဲေခြးေတြ စူးစူး၀ါး၀ါးထိုးေဟာင္လို႔။
ေရပန္းစားေနေသာ သီခ်င္းမ်ား ေခတၱရပ္၊ နား။
ခလုတ္နဲ႔အတူတူ ဘ၀ကိုပါ ဆြဲပိတ္လိုက္။
အသံေတြ အသံေတြက နံရံေပၚစီးက်ေနတဲ့ မိုးေရေတြလို။
အိမ္ဟာ ငိုေနတယ္ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ကန္းေနတဲ့အေမွာင္ထဲမွာ။
ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ရွဳပ္ယွက္ခတ္ေနတဲ့ လူအုပ္ၾကားထဲ ေကာက္ရခဲ့တဲ့ ပ၀ါအနီကေလးတစ္ထည္နဲ႔
ေခါင္းမေဖာ္ရဲေသာလမ္းမ်ားေပၚ အရိပ္ေတြအခ်င္းခ်င္း တက္နင္းမိၾကတယ္။
ေဖေဖ၀ယ္လာတဲ့ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ထုပ္ကေလးဟာ ေသြးေတြစြန္းလို႔
ေဖေဖ ေသေသ ခ်ာခ်ာ ကိုင္ဆြဲလာခဲ့တာ အသိသာႀကီး။
ႏ်ဴဓာတ္ပါတဲ့ေလထက္ ယမ္းဓာတ္ပါတဲ့ေလကို ရွဴေနရတာ အသက္ရွဴရ ပိုၾကပ္လာသလိုလို။
စိတ္နဲ႔ကိုယ္ ဆက္ထားတဲ့ႀကဳိးကေလး ျပတ္ေတာက္သြားပံုက လန္သြားတဲ့ေလတံခြန္အလား။
အသက္ကို အသက္အတြက္ ဆက္လက္ေမြးျမဴထားရျပန္ၿပီ။
အရာမေရာက္ဘဲ အရြယ္ေရာက္လာျခင္းက အရြယ္အရာယြင္းမႈပဲ။
လူေရာစိတ္မွာပါ တေစၦ၀င္ပူးသြားတာ မသိခဲ့ၾကဘူး။
၀က္အူကို ဦးေခါင္းခြံထဲ တျဖည္းျဖည္း စုပ္သြင္းထားတာ။
ေျခေဟာင္းေလာင္း ဖင္ေဟာင္းေလာင္း ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္း လက္ေဟာင္းေလာင္း ရင္ေဟာင္းေလာင္း ေခါင္းေဟာင္းေလာင္း။
ေဟာင္းေလာင္းေပါက္ဟာ အေကာင္းဆံုးဓာတ္ပံုနဲ႔ မ်က္ႏွာဖံုးသတင္း။
ကားကို တရၾကမ္းေမာင္းထြက္ ကားဘီးတာယာက ႏွလံုးသားကို တက္ၾကိတ္တယ္။
ဘာမွဖတ္လို႔မရေအာင္ ေ၀သီလာၿပီး စာမ်က္ႏွာေပၚ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်။
ေသြးသားဟာ တစ္လက္မထက္ပိုၿပီး က်ဴးေက်ာ္ခံလိုက္ရ။
လူျဖစ္ျခင္းဆိုင္ရာ အျမတ္ထုတ္ခံလိုက္ရ။
ၿမဳိ႕ရဲ႕ ၾကယ္သီးျပဳတ္ေနတဲ့ အက်ႌမွာ ေခတ္ပ်က္မုဒိန္းသမားရဲ႕ ဒီအန္ေအက စြဲက်န္ခဲ့တယ္။
နာမည္ကို လက္ေမာင္းႏွစ္ဖက္မွာ ေရးထိုးထားတာ ဖ်တ္ခနဲ။
လည္ကုပ္ေပၚ၀ဲေနေသာ ဓားမ်ား လံွမ်ား သန္လ်က္မ်ား။
ေျမပံုေပၚက အနီေရာင္ၾကက္ေျခခတ္ေတြနဲ႔ လမ္းေတြကိုလည္း တစ္ခါမွအၾကာႀကီး စိုက္မၾကည့္ဖူးဘူး။
အေၾကာင္းအရာေတြကို ဒီတစ္ရက္တည္းက ေက်ာ္မသြားဖို႔ မနည္းထိန္းထားရတယ္။
ၿပီးမွ ဘ၀ေတြကိုလိုက္ေကာက္ၿပီး မည္းမည္းျမင္ရာ အတံုးလိုက္အတစ္လိုက္ ခ်ေရးပစ္လိုက္တယ္။
တစ္ေၾကာင္းစီ တစ္စစီ မရေတာ့တဲ့ အထိ။

ပီမို
၂၆.၁၀.၂၀၁၃

 

သြား

လူရႊင္ေတာ္ေတြ ျပက္သလိုဆိုရင္ ေျခေထာက္ဟာသြားပဲ
ငါ့ေျခေထာက္မွာေဗြပါတယ္
အလက္စကားကေန တီတီရန္ဂီ* အထိ ေျခဆန္႔တယ္
မဟာလူသားတေယာက္လို ကမၻာ့ေျမပံုကို ခြလိုက္ေပမယ့္
ငါကအမႈန္အမႊားပဲ
ေျမပံုထဲက ေရျပင္အက်ယ္ႀကီးမွာ ေမ်ာေနတယ္
ငါ့အသံကို ဖမ္းယူရ႐ွိဖို႔
လိႈင္းတိုလိႈင္း႐ွည္ေတြ ျဖတ္ရတယ္
ၾကက္တူေရြးတေကာင္ပခံုးေပၚတင္ထားတဲ့
မ်က္စိတဖက္လပ္ ပင္လယ္ဓားျပတေယာက္ကို ငါေတြ႔ေကာင္းေတြ႔မယ္
တေစၦသေဘၤာေပၚက ကပၸတိန္ဝုဖ္လာဆန္ရဲ႕
ကယ္တင္ေစာင္မမႈကို ခံေကာင္းခံရမယ္
ေဂၚဂင္လိုပဲ တဟီတီကြၽန္းသူမ်ားပန္းခ်ီေတြ ဆြဲေကာင္းဆြဲေနမယ္
ငါ့ေျခေထာက္က ငါ့မလႊင့္ဘဲလြင့္လို႔
ေျခေထာက္ဟာ တသြားတည္းသြားပဲ
ေဖေဖ့ေျခေထာက္ေတြ ေခါင္းအံုးေအာက္ထားအိပ္တဲ့
သြားနတ္သမီးက ေခါင္းအံုးေအာက္ကငယ္သြားကို လဲေပးတယ္လို႔
ယံုတဲ့ ငါ့သားကေျပာတယ္
ငါငယ္ငယ္က သြားတေခ်ာင္းက်ိဳးရင္
ငါ့အေဖကငါ့သြားကို မိုးေပၚေျမႇာက္လို႔
သြားေကာင္းေကာင္းရဖို႔ ဆုေတာင္းတတ္တယ္
အခု ေဗြမပါတဲ့ေျခေထာက္အသစ္ကိုရဖို႔
ငါ့ေျခေထာက္ေတြကို ငယ္သြားလိုဆြဲႏုတ္လို႔
မိုးေပၚကိုေျမႇာက္လိုက္မယ္
သြား…။

*Titirangi= နယူးဇီလန္ႏိုင္ငံ၊ ဂ်စ္စ္ေဘာန္ၿမိဳ႕ကေလး႐ွိ ေတာင္ကုန္းငယ္တခု

ပီမို
၁၃၀၃၂၀၁၇

 

ပထမဆုံးလ၏ ေနာက္ဆုံးရက္မ်ားအတြင္း အလင္းေရာင္ေကာင္းစြာရရွိိေသာ ဟုိတယ္ခန္းတစ္ခုအတြင္းသုိ႔ သူေရာက္ရွိေနခဲ့သည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ေတာမီးမ်ားေလာင္ေနေသာ္လည္း သူ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေမာက်သြားခဲ့သည္။ သူတေရးႏိုးလာေတာ့ သူ႕အခန္းတြင္းသို႔ ၀က္၀ံမ်ား ေရာက္ရွိေနၾကသည္။ ၀က္၀ံတေကာင္က သူ၏ မေလွ်ာ္ဖြပ္ရေသးေသာ အတြင္းခံမ်ားကို မီးပူတိုက္ေနသည္။ ေနာက္၀က္၀ံတစ္ေကာင္က ကၽြန္မဘာလုပ္ေပးရမလဲရွင္ဟု ေမးလုိက္သည္။ သူအား အိပ္ထိလိင္မ်ားက အဲဒီေမးခြန္းေမးတုိင္း သူ႕ေခါင္းထဲေပၚလာသည့္ အေျဖက တစ္မ်ိဳးထဲပင္။ ၀က္၀ံ၏ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္၍ သူ၏ အေျဖကုိ ေျပာင္းလဲခဲ့သည္။ သူပိုင္ပိုင္ႏုိ္င္ႏုိင္ သိထားသည္မွာ သူ၏ အမိုက္မဲဆုံးႏွစ္မ်ားသို႔ သူျပန္မသြားလုိေၾကာင္းပင္။ သူ၏ ပထမအမုိက္မဲဆုံးႏွစ္တြင္ ဖခင္ျဖစ္သူက သူ၏ အိမ္သာက်င္းကုိ ဆယ္ေပးေနစဥ္ သမီးျဖစ္သူႏွင့္ သူအိပ္စက္ခဲ့သည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ အိပ္ယာက ႏုိးလာေတာ့ ေျခေဆးရန္ ထားသည့္ စဥ့္အုိးထဲတြင္ ေလာက္ေတြ ျဖဴေဖြးျပည့္ႏွက္လုိ႔။ ဒုတိယ အမိုက္မဲဆုံးႏွစ္တြင္ ေန႔နံကုိအေျခခံ၍ ဘယ္ေဘာလုံးအသင္းႏုိင္မည္ဟု ခန္႔မွန္းထားသည့္ ေဟာကိန္းမ်ားကို ဖတ္႐ႈေနခဲ့သည္။ တတိယ တစ္ႏွစ္တြင္ သူ,မလုိလားသည့္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ အိပ္ေနသည့္ ျခင္ေထာင္ကုိ မူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္၍ ေသးႏွင့္ပန္းပစ္ခဲ့သည္။ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ သြားႏႈတ္ရန္လုိသည္ဟု ထင္လာသျဖင့္ သြားဘက္ဆုိ္င္ရာ ေဆးတကၠသိုလ္သို႔ သူသြားသည္။ သူတို႔က သူ႕သြားကုိ ႏႈတ္မေပးၾက။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ သူျပန္ထြက္မည့္ျပဳစဥ္ တကၠသုိလ္ ေကာ္ရစ္ဒါ ရွိ အေၾကြေစ့ထည့္ေျပာရေသာ တယ္လီဖုန္းက ျမည္လာသည္။ သူကုိင္လိုက္ေတာ့ သူေဖာက္ထြင္း၀င္ေရာက္၍ မရခဲ့ေသာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္စီက ျဖစ္ေနသည္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီက ဖုန္းထဲမွာ ငုိေနသည္။ သူ႕ကုိ အရင္က ရွာခုိင္းထားတာေတြ မရွာခုိင္းေတာ့ဟု ဂ်င္းေဘာင္းဘီက တတြတ္တြတ္ေျပာေနသည္။ သူဖုန္းခ်လုိက္သည္။ ၀က္၀ံက က်န္၀က္၀ံ၏ ပါးစပ္ကုိ ျဖဲ၍ အတြင္းဘက္ကုိ မီးပူျဖင့္တိုက္ေနသည္။ သူကေတာ့ သူ႕အေျဖကုိ ေျပာင္းလဲရန္ စိတ္ကူးမရွိ။ ေလထဲမွ တြဲေလာင္းက်ေနေသာ တယ္လီဖုန္းလက္ကုိင္ခြက္၏ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ ေဆးမ်ား ပ်က္ျပယ္စျပဳေနၿပီ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ သူ႕ပခုံးကုိ ပုတ္လုိက္သည္။ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူလက္ထဲသို႔ စာရြက္တစ္ရြက္ထုိးေပးသည္။ စာရြက္ေပၚတြင္ သူ၏သြားမ်ားသည္ ႏႈတ္ရန္ သင့္ေလ်ာ္ေၾကာင္း ေထာက္ခံပါသည္ဟု သြားဘက္ဆုိင္ရာ ေဆးတကၠသုိလ္၏ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ျဖစ္သူက လက္မွတ္ေရးထုိးထားသည္။ သြားေတြ အကုန္ႏႈတ္ပစ္လုိက္ၿပီးေနာက္ ေလာက္ေတြေဖြးေနသည့္ ေျခေဆးေရေတြကုိ အားရပါးရ ခပ္ေသာက္လုိက္သည္။ အဲဒီအေၾကာင္း ယခု ျပန္ေတြးမိရင္ပင္ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြ စုိစြတ္လာစျမဲ။ သမီးျဖစ္သူက ၿပီးၿပီလား အစ္ကုိဟု ေမးလိုက္စဥ္မွာပင္ ဖခင္ျဖစ္သူက ၿပီးၿပီအစ္ကုိဟု ေျပာလုိက္သည္။ ျမက္ေတြကုိပဲေလာင္ၿပီး သစ္ပင္ေတြကို မေလာင္သည့္ မီးမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္လုိ႔ သိလုိက္ရခ်ိန္ သူ႕မွာ တအံ့တၾသ။ ေလထဲ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနသည့္ တယ္လီဖုန္းခြက္မွာ တခုခု ေျပာခ်င္ေနပုံ..။

 

-မဆ

 

သစ္ေတာထဲမွာ လိင္ဆက္ဆံခ်င္တယ္

 

သစ္ေတာထဲမွာ လိင္ဆက္ဆံရဲတယ္

 

သစ္ေတာထဲမွာ လိင္ဆက္ဆံႏုိင္တယ္

 

သစ္ေတာထဲမွာ လိင္ဆက္ဆံၾကည့္တယ္

 

သစ္ေတာထဲမွာ လိင္ဆက္ဆံလုိ႔ ေကာင္းတယ္

 

သစ္ေတာထဲမွာ လိင္ဆက္ဆံေလ့ရွိတယ္

 

သစ္ေတာထဲမွာ လိင္ဆက္ဆံဖုိ႔ မသင့္ဘူး

 

သစ္ေတာထဲမွာ လိင္ဆက္ဆံခြင့္မျပဳဘူး

 

သစ္ေတာထဲမွာ လိင္ဆက္ဆံလုိ႔မရေတာ့ဘူး

 

သစ္ေတာထဲမွာ လိင္ဆက္ဆံဦးမယ္

 

-မဆ

 

ငါကုိယ္တုံးလုံးျဖစ္ေနတဲ့အခါ

ငါကုိယ္တုံးလုံးျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြကုိ ေမ့ေလ်ာ့ေနတယ္

ငါကုိယ္တုံးလုံးျဖစ္ေနခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြဆိုတဲ့

စာေၾကာင္းကုိ ႐ုိက္လုိက္ေတာ့

အိပ္ယာနဲ႔ည ဆုိတဲ့ စကားလုံးႏွစ္လုံးဟာ

ငါ့ေခါင္းထဲကုိ ၀င္ေရာက္လာတယ္

ဒါေပမယ့္ အဲဒါဟာ အဲဒါထက္ကုိ ပုိပါတယ္

ဧည့္ခန္းစားပြဲမွာ

ဘယ္သူမွ ျပန္မၾကည့္ၾကေတာ့တဲ့ အယ္ဘမ္တစ္ခုရွိတယ္

အဲဒီမွာ ငါကုိယ္တုံးလုံးျဖစ္ေနတဲ့ပုံ ၇ပုံပါတယ္

အဲဒီထဲက ၅ ပုံမွာ

ကုိယ္တုံးလုံးျဖစ္ေနတဲ့ငါဟာ ေရကုိ ကန္ေက်ာက္လွ်က္

ကုိယ္တုံးလုံးျဖစ္ေနတဲ့ငါဟာ အခုေတာ့

နားမလည္ႏုိင္ေအာင္ျဖစ္ရတဲ့ပုံမ်ိဳးနဲ႔

ရယ္ေမာလုိ႔

အခုေတာင္

ျမက္ခင္း ဆိတ္အုပ္နဲ႔ ငွက္ေအာ္သံကုိ ျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္း

ေတာင္ကုန္းတစ္ခုေပၚတက္သြားတဲ့ ေန႔လည္ခင္းကုိ သတိရေနတုံးပဲ

ႏြားႏုိ႔ပုံးဆြဲလာတဲ့ေကာင္မေလးဟာ

ငါ့ကုိ စူးစူးရဲရဲၾကည့္ ေနာက္ျပန္လွည့္ေျပးသြားတယ္

တခါသား

ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ

ကုိယ္တုံးလုံးျဖစ္ဖို႔ ငါဟာ လေရာင္နဲ႔ မူးယစ္ေဆးအကူအညီယူခဲ့

ကုိယ္တုံးလုံးျဖစ္တဲ့ငါဟာ

ကုိယ္တုံးလုံးမျဖစ္တဲ့ငါထက္

အျမဲတမ္း စြမ္းေဆာင္ရည္ပုိေကာင္းေၾကာင္း သက္ေသျပခဲ့ၿပီး

ေနာက္ေတာ့လည္း

ငါ တ၀က္တပ်က္ ကုိယ္တုံးလုံးျဖစ္ေနတဲ့အခါနဲ႔

ငါကုိယ္တုံးလုံးျဖစ္ေနတဲ့အခါဟာ ေရာေထြးေနတတ္ေသးတယ္

ဒါမွမဟုတ္လည္း

တျခားတစ္ေယာက္ ကုိယ္တုံးလုံးျဖစ္ေနတဲ့အခါကုိ

ငါကုိယ္တုံးလုံးျဖစ္ေနတဲ့အခါနဲ႔ လြဲမွားမိေသးတယ္

ဒါေပမယ့္

ငါကုိယ္တုံးလုံးျဖစ္ေနတဲ့ အခါေလာက္

ငါဘယ္ေတာ့မွ မလုံျခံဳဖူးဘူးေလ

 

-မဆ

 

ဝရန္တာမွာတြဲေလာင္းခ်ထားတာက ငါးမ်ွားခ်ိတ္
ေလထဲမွာ မ်က္ေတာင္မခတ္တဲ့ ငါးေတြ
စိတ္ကေလးမ်ား ဆတ္ခနဲခါယမ္းသြားမလား
ဂြၽန္လန္ႏြန္ရဲ႕ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြကို
ေျပးဟပ္မယ့္ ပါးစပ္ေတြကိုေစာင့္ခဲ့တယ္။
ေခၚလိုက္တိုင္း နံရံေတြကေနျပန္ကန္ထြက္
နာမည္ေတြက ယင္ေကာင္ေတြလို
မွန္ျပတင္းကို မိုက္႐ူးရဲတိုးတယ္
လမ္းကပစ္လိုက္တဲ့ျမားေတြ မ်က္ႏွာအႏွံ႔ တရစပ္
ေကာင္းကင္ဘံုႀကီးက်လာမယ္အထင္နဲ႔
လိုက္ကာကိုဆြခ်ျပန္ေတာ့
ကကြက္အလယ္မွာက်လာတဲ့ ကန္႔လန္႔ကာလိုပဲ
စိတ္ကိုပိတဲ့ အေမွာင္။
ကားေ႐ွ႕မီးႀကီးလို
မ်က္လံုးကို ဖြင့္လိုက္ပိတ္လိုက္လုပ္လည္း
တေယာက္တည္းအေမွာင္က နည္းနည္းမွမေလ်ာ့
ၿမိဳ႕သားအားလံုးကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားတဲ့ၿမိဳ႕လိုပဲ
အိမ္သားတေယာက္ရဲ႕ေသလိုစိတ္မွာ
အိမ္က မသိက်ိဳးကြၽံပါပဲ။
ဘုရားေတြအခ်င္းခ်င္း တန္ခိုးၿပိဳင္အၿပီးမွာ
လူေတြတေယာက္မွ မက်န္ေတာ့ေၾကာင္း
သတင္းစာနဲ႔ ထုပ္ပိုးထားတဲ့ ႏိုင္ငံဟာ
အစြန္းအထင္းေတြ စိမ့္ထြက္ေနေၾကာင္း
ခ်ည္သားထဘီဟာ
နပ္စ္မေလးရဲ႕တင္ပါးေပၚမွာ ပိုႏူးညံ့ေၾကာင္း
မျမင္ကြယ္ရာက အေမွာင္ထုႀကီးလင္းလာေအာင္
႐ႈေထာင့္ေတြ လိုက္ေရႊ႕ေနမိတယ္။

ပီမို
၀၄၀၃၂၀၁၇

သူ႕ကိုယ္သူ ျပန္သတိဝင္လာတဲ့အခါ မွန္တစ္ခ်ပ္ေရွ႕မွာေရာက္ေနၿပီ။ ျပန္စဥ္းစားေတာ့ ေနာက္ဆံုးအျဖစ္အပ်က္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀ေလာက္က.. သူမေသခင္ ေဆးရံုခုတင္တစ္ခုေပၚေရာက္ေနတာပဲျဖစ္တယ္။ တျခားသူေတြကေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ သူ႔ကိုယ္သူေတာ့ သူဟာေသေနၿပီလို႔ တစ္ထစ္ခ်ယံုၾကည္ထားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူမေသဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက လက္ကိုင္ဖုန္းတုန္ခါသံကို ခံစားမိတယ္။ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒီကေန႔ ၆နာရီခြဲ ရုပ္ရွင္ပြဲအတြက္ေနာက္မက်ဖို႔ လူတစ္ေယာက္ဆီက ပို႔လိုက္တဲ့ စာ။ အဲဒါနဲ႔ လိပ္စာေရာလို႔ သူျပန္ရိုက္ထည့္လိုက္တယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ သိပ္သိခ်င္ေနတယ္။ သူဘယ္ကလာတယ္ သူ႔နာမည္ ဘယ္သူ။ သူ႔ကိုသိတဲ့ သူေတြက တဆင့္ သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္သိခြင့္ရမွာပဲလို႔ ထင္ေနတယ္။ သူ႔ကို မသိေသးတဲ့သူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့ေလ။ အိမ္ထဲကိုၾကည့္ေတာ့လည္း သူတစ္ေယာက္ထဲပဲရွိတယ္။ နာရီကိုၾကည့္ေတာ့ ၅နာရီပဲ ရွိေသး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဝတ္စားၿပီေနၿပီ။ ဘာအတြက္လဲဆိုတာေတာ့ စာဖတ္သူရဲ႕ ခန္႔မွန္းခ်က္ဟာ သူ႔ခန္႔မွန္းခ်က္ထက္ေတာင္ ေကာင္းရင္ေကာင္းေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ေနာက္ထပ္ ပြဲလမ္းသတင္တစ္ခုမ်ားရွိေနသလား။ သူ႔ဝတ္ပံုစားပံုကိုၾကည့္ၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္မွန္းၾကည့္တယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္အခမ္းအနားတစ္ခုခုေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္။ ရွိသမွ်အိတ္ကပ္ေတြလိုက္စမ္းၾကည့္ေတာ့ အေပၚအက်ႌထဲကေန လက္မွတ္ ျဖတ္ပိုင္ေလးတစ္ခုထြက္လာတယ္။ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကမာၻေပၚမွာ ရွိတယ္လို႔ သူသိမထားတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုဆီ အသြားအျပန္ေလယာဥ္လက္မွတ္ႏွစ္ေစာင္။ အဲဒါကို စဥ္းစားေနရင္းက ျပန္သတိထားမိခ်ိန္မွာ သူထြက္လာတဲ့ အိမ္အေရွ႕က ရပ္ထားတဲ့ ကားတစ္စီးေပၚေရာက္ေနၿပီ။ ေသာ့ကလည္း တပ္လ်က္သားပဲ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ စက္ႏိႈးၿပီး ေမာင္းထြက္သြားလိုက္တယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ သူမသိတဲ့ လူေတြ၊ သူ အကၽြမ္းမဝင္တဲ့ ႐ႈခင္း၊ တခ်ိဳ႕က သူ႔ကို လက္ေတြ ရမ္းျပတယ္။ သူလည္း အားနာနာနဲ႔ ေခါင္းျပန္ညိတ္ျပတယ္။ အဲဒီေနတဆင့္ သူကိုယ့္သူ အားနာတတ္တဲ့ စရိုက္ရွိေၾကာင္း သတိထားမိသြားတယ္။ မီးပြိဳင့္မွာ ကားကိုရပ္ထားတုန္း ပန္းစည္းကိုင္းထားတဲ့လူတစ္ေယာက္  ေနာက္ကေနၿပီး သူ႔ဆီခ်ဥ္းကပ္လာတယ္။ ပန္းေတြကိုၾကည့္ေနရာကေန ရုတ္တရက္ ပန္းေတြၾကားက ေသနတ္တစ္လက္ကို သူ လွမ္းျမင္မိတယ္။ ျမင္ျမင္ခ်င္းပဲ သူကားကို ေမာင္းထြက္ဖို႔ဂီယာထိုးလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒုတိယအေတြး… ဒုတိယအေတြးတစ္ခုက သူ႔ေခါင္းထဲဝင္လာခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ကားကို သူ စက္သတ္လိုက္တယ္။ ပန္းစည္းကိုင္ထားသူလည္း ႀကိဳတင္ႀကံစည္ထားတဲ့အတိုင္း အနားကို ကပ္လာတယ္။ သူကေတာ့ မ်က္လံုးကို မွိတ္ထားလိုက္ၿပီး စီယာတိုင္ကိုခပ္ဖြဖြေလး ကိုင္ထားမိတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ ေသနတ္ကို ထုတ္ၿပီး သူ႔ေခါင္းကို ခ်ိန္ပစ္လိုက္တယ္။ ဒိုင္းခနဲ ေသနတ္သံေၾကာင့္ လူေတြ ခဏေတာ့ လန္႔သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ဆက္သြားၾကတာပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုမသိေတာ့ျခင္းေရာဂါဟာ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕လံုးကို ကူးစက္သြားေလရဲ႕။

K.N.

၂၀၁၇ မတ္ ၅