Feeds:
Posts
Comments

 

ခ်င္းျပည္ေရာက္တုံး ကေဖးကန္ပက္လက္ဆုိတဲ့ ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးမယ္ ထုိင္မိတယ္

အဲဒီမယ္ ေဒသခံေတြနဲ႔ စကားေရာ ေဖာေရာလုပ္ရင္း ေအာင္န္ထာန္ဆုိတဲ့ ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ႕ဘႀကီးအေၾကာင္း ေျပာတာၾကားခဲ့ရတယ္ သူ႕ဘႀကီးနာမည္က လန္ထာန္တဲ့ လန္ထာန္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ သြားတက္ၿပီး ျပန္လာထဲက ငါးမွ်ားရတာ စြန္း၀ါသနာပါလာသတ့ဲ ေပ ရွစ္ေထာင္ တစ္ေသာင္းျမင့္တဲ့ အဲ့လုိေနရာမယ္ ငါးမွ်ားဖုိ႔ဆုိတာ လြယ္တဲ့ကိစၥ မဟုတ္ပုေလ

ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္တုံးက ေခါႏုစုမ္ေတာင္ထိပ္မဲ ေရကန္ႀကီးရွိသတဲ့ လန္ထာန္လဲ အဲ့ေတာင္ေပၚကန္မယ္ အျမဲသြားသြားၿပီး ေလွေလး တစ္စင္းနဲ႔ ငါးမွ်ားမွ်ားေနဆုိပဲ တခါတေလ ညဘက္လဲ ေတာင္ေအာက္ျပန္မဆင္းဘဲ ေနတယ္ လသာသာ ေတာင္ထိပ္မယ္ ငါးမွ်ားရတာကေတာ့ စြန္းဖီးေကာင္းမွာ ေသခ်ာတယ္

တခါသားေတာ့ လန္ထာန္ အဲလုိ ေတ်ာက္ထဲ ညဘက္ငါးမွ်ားေနတုံး သူ႔ေလွေပါက္ပါေလေရာ ေသခ်ာၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေလွကေပါက္တာေတာင္မုတ္ပု ကြဲတာတဲ့ လန္ထာန္လဲ ေလွကြဲကုိ ထားခဲ့ၿပီး ကမ္းထိကူးဖို႔ လုပ္ေပမဲ့ ကမ္းက အေတာ္ေ၀းေနတာနဲ႔ အနားမယ္ေတြ႕တဲ့ ေရေမ်ာသစ္လုံးတစ္လုံးကုိ ေမွးၿပီးေနရတယ္ သူ႕ၾကံခုိင္မႈနဲ႔ဆုိ သစ္လုံးကုိ ေမွးၿပီး ကမ္းထိ ခတ္သြားမယ္ဆုိ ျဖစ္ႏုိင္ေလာက္တယ္

ဒါေပမယ့္ အဲဒါ ေပတစ္ေသာင္းေက်ာ္အျမင့္က ေရကန္ထဲမွာဆုိေတာ့ ေရက မခံမရပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေအးေနတယ္ လန္ထာန္အေနနဲ႔ တကုိယ္လုံး သစ္လုံးေပၚ ေရာက္ၿပီး ေရနဲ႔ တတ္နိုင္သမွ် မထိေအာင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေနေနရတယ္ ေရနဲ႔ထိလုိက္တဲ့အပိုင္းက တခ်က္တည္း ထုံတက္ က်ဥ္တက္လာေတာ့တယ္ ညနက္လာေတာ့ အိပ္ငိုက္ၿပီး တုံးေပၚက ျပဳတ္မက်ေအာင္လည္း အေတာ္သတိထားရေသးတယ္

အဲဒီအခ်ိန္တုံးက ေခါႏုုစုမ္ ေတာင္ထိပ္ေပၚလည္း တစ္ပတ္ေနလုိ႔မွ လူတစ္ေယာက္ မေရာက္တတ္ၾကေတာ့ ကယ္မယ့္လူေတြ ေလွေတြ ေမွ်ာ္ဖို႔ကလည္း မျဖစ္ႏုိင္ပုေလ ေရနဲ႔ မထိေအာင္ ဂရုစုိက္တဲ့ၾကားက ေရစုိထားတဲ့အ၀တ္ေတြ တုိက္ေနတဲ့ေလေတြေၾကာင့္ ငါေတာ့ မနက္ လာကယ္မယ့္လူကုိထားဦး ဒီညေတာင္ ခံႏုိင္ပါ့မလားဆုိၿပီး လန္ထာန္ရဲ႕စိတ္ထဲ ျဖစ္မိသတဲ့

အဲလုိေနရင္း ခဏေနေတာ့ ေကာင္းကင္မယ္ ဖ်တ္ဖ်တ္ ဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ အလင္းေရာင္ တစ္ခုကုိ ျမင္လာရတယ္ ေအးကလည္းေအး လူကလည္း စိတ္ကေယာက္ကယက္နဲ႔ ငါ့မ်ား ကယ္ရေအာင္ ေကာင္းကင္က အဇုန္းနတ္သမီးမ်ား ဆင္းလာၿပီးလာ ထင္မိတယ္ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအလင္းေရာင္ေလးက တျဖည္းျဖည္္းႀကီးလာလုိက္တာ နတ္သမီးမဟုတ္မွန္း သိလာရတယ္ ပိုႀကီးႀကီးလာ နီးနီးလာေတာ့ မီးေလာင္ေနတဲ့ေလယာဥ္တစ္စီးမွန္း သိလုိက္ရတယ္ ေလယာဥ္က လန္ထာန္ဆီ တည့္တည့္ စုိက္ဆင္းလာတာဆုိေတာ့ ေရကန္ထဲမွာ ေရနစ္လုိ႔မေသဘဲ ေလယာဥ္တုိက္လုိ႔ ေသရခ်ည္ဆုိၿပီး မ်က္စိကုိ စုံမွိတ္ထားလုိက္သတဲ့

ႏြားေနာက္ တစ္မိတ္လုိက္ေလာက္ ၾကာသြားေတာ့ နားထဲမယ္ အုန္းခနဲ အသံႀကီးၾကားလုိက္ရၿပီး ေရလိႈင္းႀကီးကလည္း လာရုိက္တာနဲ႔ သစ္တုံးကုိ ျမဲျမဲ ဖက္ထားလုိက္ရတယ္ မ်က္စိကုိ ျပန္ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေရကန္ထဲ နစ္စျပဳေနတဲ့ ေလယာဥ္ႀကီးကုိ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ျမင္လုိက္ရတယ္ နစ္စျပဳေနတယ္ဆုိတာ ထက္ပုိင္းက်ိဳးသြားတဲ့ ေလယာဥ္ရဲ႕ ေနာက္တပုိင္းကုိ ေျပာတာ ေရွ႕တပုိင္းကုိဆုိ ျမင္တာင္ မျမင္ရေတာ့ပုတဲ့ လန္ထာန္လည္း ေရရဲ႕ အေအးဓာတ္ကုိေတာင္ ေမ့သြားၿပီး ေလယာဥ္ႀကီးဆီကို ဦးတည္ၿပီး အတင္း ခတ္သြားလုိက္တယ္

ဒါေပမယ့္ သူအဲဒီနားေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေရျပင္ေပၚ တက္ေနတဲ့ ပလုံစီတခ်ိဳ႕ကလြဲလုိ႔ ေလယာဥ္ပ်က္ရဲ႕ အစအန ေလယာဥ္ေပၚပါလာတဲ့လူ ပစၥည္းအစအန ဘာတစ္ခုမွ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး လန္ထာန္လည္း သစ္တုံးေပၚမယ္ အသာေလး ၿငိမ္ေနမိတယ္ လူကလည္း ရွိစုမဲ့စုအားကုိ အတင္းသုံးၿပီး ခတ္လိုက္မိေတာ့ သတိလြတ္ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ေနၿပီ အဲဒီမွာ ေကာင္းကင္မယ္ ေနာက္ထပ္ အလင္းေရာင္ေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕လုိက္ရသလုိ ထင္လုိက္မိတယ္

တကယ္က လန္ထာန္ထပ္ေတြ႕တဲ့ အလင္းေရာင္ေတြဆုိတာက ခုနက ျမႇပ္သြားတဲ့ ေလယာဥ္ႀကီးအတြက္ လုိက္လာတဲ့ ကယ္ဆယ္ေရး ရဟတ္ယာဥ္ေတြပဲ ရဟတ္ယာဥ္သုံးေလးစီးနဲ႔ တေတာင္လုံးကုိ ပတ္ၿပီး၀ုိင္းရွာၾကေပမယ့္ ေလယာဥ္ေပၚက လူတစ္ေယာက္ ပစၥည္းတစ္ခုတေလေတာင္ မေတြ႕ၾကရဘူး သူတို႔ေတြ႕ရတာက ေရကန္ထဲက သစ္တုံးေပၚမယ္ သတိလစ္ေနတဲ့ လန္ထာန္ပဲ ပထမေတာ့ သူတို႔လဲ လန္ထာန္ကုိ ေလယာဥ္ေပၚက ခရီးသည္ပဲထင္တယ္ လန္ထာန္က မဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ အတင္းေျပာတာေတာင္ လက္မခံၾကဘူး

ေနာက္ဆုံး လန္ထာန္ကုိ ကန္ပက္လက္ကုိ ျပန္သယ္လာၿပီး တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ စစ္ေဆးၿပီးမွ ေလယာဥ္ျမဳပ္ခါနီးတုံးက က်ေနာ္ ကန္ထဲမွာ ငါးမွ်ားေနတာပါဆုိတဲ့ လန္ထာန္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းကုိ ယုံသြားၾကေတာ့တယ္ တျခားအနီးပတ္၀န္းက်င္တ၀ုိက္လည္း ေလယာဥ္ပ်က္ အစအန တခုတေလ မေတြ႕ရေတာ့ ေလယာဥ္ႀကီးဟာ ေရကန္ထဲပဲ ျမႇပ္သြားတယ္ဆုိတဲ့ လန္ထာန္ရဲ႕ ထြက္ခ်က္ကုိလည္း အတည္ယူလုိက္ၾကရတယ္

ေအာင္န္ထာန္ကေတာ့ သူ႕ဘႀကီးကုိယ္တုိင္ ေျပာျပတာ နားေထာင္ရရင္ ဒီဇာတ္လမ္းက ပိုေကာင္းတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္ သူ႕ဘႀကီးက ခုေတာ့ ကန္ပက္လက္မယ္ မေနေတာ့ဘူး ေလယာဥ္ပ်က္တာနဲ႔ ႀကံဳၿပီး မၾကာခင္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး မင္းတပ္ကေန မတူပီသြားတဲ့လမ္းေပၚက ရြာေလးတရြာကုိ ေျပာင္းသြားၿပီ လန္ထာန္ဟာ ခုထိ အဲဒီရြာမယ္ သက္ရွိထင္ရွားရွိေသးတာမို႔ ေတြ႕ခ်င္ရင္ သြားေတြ႕ၿပီး ေမးလုိ႔ရတယ္လုိ႔ေတာင္ ေက်ာ့္ကုိ ေျပာလုိက္ေသးတယ္

 

-မဆ

Advertisements

(ပီကာဆုိ ပန္းခ်ီမ်ား၏ ေနာက္ဆက္တြဲ)

 

အဲဒါကုိ ပထမဆုံး စေတြ႕တာ က်ဳပ္ပဲ။

 

ဒင္းက ေျခသုံးေျခာင္းနဲ႔၊ ေခါင္းႏွစ္လုံးနဲဲ႔ဗ်ား။

က်ဳပ္တို႔ထဲက အသက္အႀကီးဆုံးလူေတာင္မွ

အဲဒါမိ်ဳး ၾကားလည္းမၾကား ျမင္လည္းမျမင္ဖူးဘူးဆိုပဲ။

အိမ္နားနီးပါးေတြအားလုံး လမ္းေပၚကေန တိုးေ၀ွ႕ၾကည့္ၾကတယ္၊

ေနာက္ေတာ့ တစ္ရြာလုံးပါလာပါေလေရာ၊

အံ့ဖြယ္အျဖစ္က တစ္နယ္လုံးက လူေတြကို ဆြဲေခၚလုိက္တယ္။

အဲဒီ မေကာင္းဆုိး၀ါးကုိ ဒင္းအေမႀကီးက

လွ်ာနဲ႔ ရက္ေပးေနတာ က်ဳပ္တို႔ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ၾကည့္ေနခဲ့ၾကတယ္။

 

အဲဒါ စစ္ႀကီးျဖစ္ေနတုံး အီစတာ တနဂၤေႏြတစ္ရက္ေပါ့။

 

“ဘုရား႐ိုက္တာ ဘုရား႐ိုက္တာ”လုိ႔ အဘြားႀကီးတစ္ေယာက္ ေရရြတ္လုိက္တယ္။

မိန္းမေတြအားလုံး အဲဒီအတုိင္း လုိက္ျမည္တမ္းကုန္ၾကတယ္။ ေယာက်္ားေတြကေတာ့

မိန္းမေတြေရွ႕ ပိတ္ရပ္ၿပီး သုန္သုန္မႈန္မႈန္နဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ တစ္ေယာက္တစ္ခြန္း ေျပာအၿပီး

ကေလးေတြကုိ အိမ္ဖက္ဆီ ျပန္ေမာင္းထုတ္လုိက္ၾကတယ္။

 

“အျပစ္ေလာကထဲက အျပစ္သားပဲ” အဘြားႀကီးက

ထျမည္ျပန္ က်န္တဲ့လူေတြ လုိက္ရြတ္ၾကျပန္တယ္။

ေယာက်္ားသားေတြကေတာ့ ေ၀ခြဲမရပုံမ်ိဳးနဲ႔ ၀ုိင္းပတ္ရပ္ေနၾကတယ္။

 

“သိပ္ေတာ့ မခံေလာက္ဘူး မတ္တပ္ေတာင္ မရပ္ႏုိင္တာ ၾကည့္ပါလား”

“ဒင္းဒုကၡကုိ အဆုံးသတ္ေပးရမယ္”

ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွေတာ့ ေရွ႕ထြက္မလာၾကဘူး။

 

“အျပစ္ကင္းတဲ့ေသြးေတြပဲ၊ အျပစ္ကင္းတဲ့ေသြးေတြ။ ဘုရားသခင္

ကုိယ္ထင္ျပေတာ္မူတယ္။ အို .. သူ႕ရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာသား။ သုိးငယ္ရဲ႕ မြန္ျမတ္ေသာေန႔မွာ..”

“ဘာေပါက္ကရေတြ ေျပာေနၾကတာလဲ” တစ္ေယာက္ေယာက္က မိန္းမေတြကုိ ေငါက္လုိက္တယ္။

 

သုိးအေမႀကီးကေတာ့ သူ႕ရဲ႕မေကာင္းဆုိး၀ါးေလးကုိ အသာအယာပဲ

ဆက္လ်က္ေပးေနတယ္။ မီးဖြားၿပီးစ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕

အေပ်ာ္တစ္ျခမ္း ႏြမ္းနယ္မႈတစ္၀က္ပါတဲ့အၾကည့္နဲ႔ ၀ုိင္းေနတဲ့လူေတြကုိ

ရီေ၀ေ၀ လွမ္းၾကည့္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ခ်က္တုန္သြားၿပီး

ဓမၼတာအတုိင္း

အခ်င္းခ်လုိက္တယ္။

 

“အံ့စရာပဲေဟ့၊ ငါေျပာမယ္၊ အံ့စရာပဲ”

“ျပတုိက္ပို႔ဖို႔ေကာင္းတာဗ်”

“ေဟ့ေကာင္ မင္းတို႔ေတာ့ ပြၿပီ” တစ္ေယာက္ေယာက္က

မိန္းမေတြကုိ ခဏေလာက္ တိတ္သြားေအာင္ လုပ္လုိက္ၿပီးေတာ့

အဲဒီအသံေတြ ထြက္လာျပန္တယ္။

 

“မတ္တပ္ထ ရပ္ခ်င္ေနပုံပဲ”

“တိရိစၦာန္ဆရာ၀န္ ေခၚဟ”

“တိရိစၦာန္ဆရာ၀န္ကျဖင့္ ေရွ႕ေရာက္ေနေပါ့”

 

ဒင္းခမ်ာ လုံး၀ကုိ ထမလာတာ။ သိပ္မၾကာခင္ပဲ ေသရွာတယ္။

က်ဳပ္တုိ႔မလည္း ခုမွ စိတ္သက္သာရာေတြရ အိမ္ကုိျပန္ၾကေတာ့တယ္။

 

တစ္ေႏြလုံံး စကားေျပာရင္ အဲဒီအေၾကာင္းက ပါ ပါလာတယ္။ တစ္ေယာက္ကျဖင့္

အဲဒါကုိ ျပန္ေဖာ္မယ္ေတာင္ ၾကံေသးရဲ႕။ ေနာက္ေတာ့

ေမ့သြားၾကေတာ့တယ္။ က်ဳပ္တို႔ သိဖူးၾကံဳဖူးသမွ်

သဘာ၀တရားရဲ႕ တျခားေခ်ာက္ျခားစရာေတြၾကားထဲမယ္

တေျဖးေျဖး ဟန္က်ပန္က် ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ က်ဳပ္လည္းသိလာရတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္တုံးက ေျခေျခာက္ေခ်ာင္းနဲ႔ ျမင္းေတြ ႏြားေတြ ေမြးတာ၊

ဥေရာပေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ မ်က္လုံးေလးလုံး ေခါင္းႏွစ္လုံး မိန္းမေတြ

တစ္ငိုတည္းငိုေနရတာ၊ ဂ်ပန္မွာေတာ့

အားလုံး ခရစ္ယာန္ မဟုတ္ေပမယ့္ အီစတာသိုးေပါက္စရဲ႕

ေခ်ာက္ျခားစရာ အမွတ္ရဖြယ္အေၾကာင္းဟာ

အေတာ္ေလးကို အသက္၀င္ေနေသးတာေတြကိုေပါ့။

 

မူရင္းကဗ်ာဆရာ – Sándor Kányádi

မူရင္း ကဗ်ာ – Easter Lamb

မူရင္းဘာသာ – ဟန္ေဂရီ

အဂၤလိပ္ဘာသာသုိ႔ ျပန္ဆုိသူ – Paul Sohar

 

ေၾကြျပားကပ္ ေကာင္တာမယ္

ေသြးနဲ႔ေနေရာင္ဟာ ေပက်ံေနျပန္ေပါ့

ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ စတိုးဆုိင္အုိဆီမယ္ သားသတ္တဲ့ေန႔ ေရာက္လာျပန္ေပါ့

သားသတ္သမားဟာျဖင့္ ၿပံဳးရယ္လုိ႔

သူ႕လက္က ေသြးေတြကုိ သုတ္ပစ္ေနျပန္ေပါ့

ေရဒီယိုမယ္ ဟန္ဒယ္ ရဲ႕ သီခ်င္းလာေနျပန္ေပါ့

ဆံပင္နက္နက္နဲ႔ လာေနက်ေဖာက္သည္ရဲ႕ အထက္ဆီမယ္

ႏွင္းဆီ႐ိုင္းေတြ ေ၀ေနျပန္ေပါ့

 

မူရင္း ကဗ်ာဆရာမ – Judita Vaičiūnaitė

မူရင္း ကဗ်ာ – Store

မူရင္းဘာသာ – လစ္သူေရးနီးယား

အဂၤလိပ္ဘာသာ ျပန္ဆုိသူ – Rimas Uzgiris

၁ – Handel

၂ – dog rose

ေသဖို႔
႐ုတ္တရက္ႀကီး တြန္႔ဆုတ္
Till Death Do Us Part သီခ်င္းကိုဆိုရင္း
႐ွင္သန္ျခင္းတြင္းနက္ထဲ ခုန္ခ်လိုက္တယ္။

ႏိုင္ငံသား အေထာက္အထား
ဘုရား႐ွိခိုး အမ်ိဳးမ်ိဳး
အခ်စ္အေၾကာင္းပါေသာ ႐ုပ္႐ွင္မ်ား
စိတၱဇျမစ္ႏွစ္စင္းရဲ႕ လားရာ
ဝမ္းနည္းဝမ္းသာ
ရြာသြန္းလြယ္တယ္
အေငြ႕ပ်ံလြယ္တယ္။

တည္ၿငိမ္သေယာင္ ပင္လယ္ေပါ့
ေပ်ာ္စရာကို ဆားခတ္ထားတယ္
ရင္ဗလာ ေရသူမ
လက္တံ႐ွည္ ခေရကန္*
စိတ္နဲ႔ကူးရတာမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္
ေမာပန္း။

အခ်စ္အေၾကာင္းလို႔ပဲ ဆိုပါစို႔
ငါတို႔
ၿငီးေငြ႔စရာကို ဆက္လက္ၿငီးေငြ႕ၾကတယ္။

* Kraken

ပီမို

Riding a Lawn Mower

Bra ဆိုက္ကုိ ဘယ္လုိတုိင္းမလဲ ကုိေဇယ်ာ..
မကၠဇင္ေဂၚကီရဲ႕ အေမဟာ နီယြန္ဒီမြန္ သုိ႔မဟုတ္ အေဆြးပဲ
အရည္စုိ႔ေနတဲ့ မိႈပြင့္ႀကီးကုိ ခ်ိန္ထားတဲ့
ေသနတ္ကတျခား အၾကည့္ကတျခား
အုိး(*)သုိ႔အလြမ္းဟာ
ေျမႇာက္ၾကည့္လုိက္ရင္ ၅၆.၅ စတုရန္းလက္မရွိတယ္
မေတာ္တေလ်ာ္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ အခ်စ္ဟုိတယ္မွာ
အ႐ုိင္းဆန္ဆန္ သဘာ၀တရားကုိ ခံစားႏုိင္ၿပီေပါ့
သူမရဲ႕ဘားကုဒ္ကုိ ဖတ္ၾကည့္ေနမိတာ
ႀကိဳးစားရင္းႀကိဳးစားၿပီး
အလွတရားဟာ ေရတြက္ခံဖုိ႔
Soi 4 မွာ စိမ့္ထြက္ေနတယ္
.
* အုိး = POT

မဆ

 

တမန္ေတာ္ဟာ ေငြေရာင္ ဂ်က္ကက္ အက်ၤီအိတ္ထဲ သူ႕လက္ေတြ ထုိးထည့္ထားတယ္

 

စားပြဲေပၚမယ္ လိေမၼာ္သီးနီေတြ လိမ့္ေနတာ

စားပြဲတစ္ဘက္ကေန က်မတို႔ ၾကည့္ၾကတယ္။

ခုန္ေနတဲ့အလင္းက က်မကုိ ျပတယ္

အျပင္ဘက္မယ္ ဆီးပင္ေတြဟာ ေရွးေခတ္စစ္သည္ေတာ္ေတြ အျပစ္ေပးခံရတဲ့အခါျဖစ္သြားတဲ့

ျပားခ်ပ္ခ်ပ္အေလာင္းေကာင္ေတြနဲ႔ တူေနရဲ႕။

 

သူ႕ပုံပန္းက ထူးျခားတာမရွိ၊ ဒင္းကေတာ့ ယုံရတယ္ေဟ့လုိ႔ေျပာေလ့ရွိၾကတဲ့

သစၥာေတာ္ခံပုံမ်ိဳးေလ။

အနာဂတ္အတြက္ အခ်ိန္ဇယားတစ္ခုကုိ အၿပီးသတ္ေနရသလုိမ်ိဳး

တိတ္ဆိတ္ျခင္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ တိတ္ဆိတ္ျခင္းဟာ စကားကုိ သြက္သြက္ေျပာေန။

 

က်မရဲ႕အထဲက က်မထြက္လို႔မရ

ေျပးရတာလည္း မဟန္

႐ုန္းရကန္ရတာလည္း မဟန္

ခုန္ထြက္သြားဖို႔လည္း မဟန္

ေကာင္းကင္နဲ႔ ေျမႀကီး ေရြ႕သြားေအာင္ က်မလုပ္နုိင္သမွ်က

ေဟာဒီ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ေန႔လည္ခင္းထဲ ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ ထုိင္ေန႐ုံ

အခ်ိန္နဲ႔ က်မၾကား ဆက္ဆံေရးဟာ အဆင္မေျပခဲ့ေတာ့

က်မ သူ႕ကုိ ေရွာင္ေန႐ုံပဲေလ။

 

လ ထြက္္လာၿပီး သူ႕ရဲ႕ေမာင္းကေလးကုိ တီးလိုက္တယ္

က်မလည္း တံခါးကို ဖြင့္လုိက္တယ္၊ ဆည္းဆာရဲ႕ ေနာက္ဆုံးအလင္းထဲ က်မ ေသမင္းရဲ႕ တမန္ေတာ္ကုိ လုိက္ပုိ႔ခဲ့တယ္

ၿပီးေတာ့ သူနဲဲ႔ က်မ ကုိယ့္လမ္းကုိယ္ ဆက္သြားၾကေတာ့တယ္။

 

မူရင္းကဗ်ာဆရာမ – Wang Xiaoni

မူရင္းကဗ်ာ – Meeting Death’s Envoy on a Winter Afternoon

မူရင္းဘာသာ – တ႐ုတ္

အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္ဆုိသူ – Eleanor Goodman

၁။ ဆန္းကစ္နီနီဆုိရင္ေတာ့ ပုိမွန္မယ္။