Feeds:
Posts
Comments

“ျပန္မလာခဲ့နဲ႔” အေမ

 

လမ္းေပၚမွာ ဂစ္တာကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္။ သူမရဲ႕ႏုိ႔ေတြကုိ အဲဒီထဲ ထုိးထည့္ေတာ့မယ့္ အတုိင္း။ လုိအပ္တဲ့နည္းလမ္းအရ သူမဟာ ဂစ္တာ တီးၿပီး ငါးဆယ္မ်ိဳး တစ္ရာမ်ိဳးေတာင္းရတယ္။ မိုးစက္ေတြက်လာရင္ သူမ ဂဏွာမၿငိမ္ျဖစ္လာေတာ့တယ္။ ဂစ္တာရဲ႕ အဂၤါဇာတ္ဟာ ဂစ္တာရဲ႕အသံပဲ၊ သူမရဲ႕ သမီးကုိ သူမ ပိတ္ကန္လုိက္တယ္။

 

ဒယီးဒယိုင္က်လာတဲ့ မိုးစက္ေတြ ပလက္ေဖာင္းနဲ႔အထိမွာ ေျခက်င္း၀တ္ကေန က်ိဳးသြားတယ္။ မိုးေရေတြ ေရေအာက္ေျမာင္းေတြကေန တြားသြားတယ္။ ေျမႀကီးေပၚ တရြတ္ဆြဲသြားတယ္။ ဂစ္တာဟာ မိန္းမၾကမ္းရဲ႕လက္မွာ တြဲလဲက်ေနတယ္။ ဒင္းလမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္တာ အေၾကာင္းတစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။

 

ႏႈတ္ခမ္းမွာ စီးကရက္တစ္လိပ္ မတပ္ခင္ သူမရပ္လုိက္.. ေနာက္ေတာ့ ဂစ္တာကုိ ျပန္တီးတယ္။ ဂစ္တာဟာ သူမကုိ မထီမဲ့ျမင္လုပ္၊ အဲလုိနဲ႔ သူမကုိ ေပလယ်ကံျပဳထား။ ဂစ္တာရဲ႕ အဂၤါဇာတ္ေတြ ႀကီးထြားလာျခင္းမရွိ၊ တုန္ခါျခင္းလည္းမရွိ၊ သူတို႔မွာရွိတာက အထုံးရယ္၊ ႀကိဳးရယ္။

 

ေျမေအာက္ခန္းထဲမွာ သတင္းစာ စကၠဴက အရြက္ႏွစ္ဆယ္၊ သံခ်ည္သံေကြးေတြက ႏွစ္ဆယ့္တစ္ေခ်ာင္း လဲေလ်ာင္းေနတယ္။ ၀မ္းနည္းမႈ ေရမုိင္ ရွစ္ရာ၊ ဆာေလာင္မႈ ေရမုိင္ ရွစ္ရာ နဲ႔ ပိုးဟပ္အေကာင္တစ္သန္းကေတာ့ အျပစ္တစ္ခု ထေျမာက္ေနၿပီဆုိတာ သိေနၾကတယ္။

 

ဂစ္တာသည္မဟာ သူမရဲ႕ သမီးကုိ ကုိင္ထားတယ္။ ငါ ထပ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဂစ္တာကပဲ အဲဒီမိန္းမကုိ ကုိင္ထားသလုိလုိပုံမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္။ ဂစ္တာသည္မရဲ႕ လည္ပင္းကုိ ဂစ္တာက တင္းတင္းဆုပ္ကုိင္။ လဲေသလုိက္ရေကာင္းမလား မသိႏုိင္ျဖစ္ေနတဲ့ ပိန္လွီေဖ်ာ့ေတာ့ သမီးငယ္ရဲ႕ လက္ေကာက္၀တ္ဟာ ဂစ္တာရဲ႕ ဖလက္တံပဲ။

 

ဂ်ိန္းအဗေရးလ္ရဲ႕ အေမက သူ႕သမီးသူ အတင္းဖာခံခုိင္းခဲ့တယ္။ ဂစ္တာေတြလုိ႔ေပါ။ မိခင္ေမတၱာဆုိတာလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိပါ့။ ဒီမိန္းမကေတာ့ ဂစ္တာကုိ မေတာ္တဆ ရလာတာ။ ဒီမိန္းမဟာ ဂစ္တာတစ္လက္နဲ႔ ေလွကားေပၚက လိမ့္၊ ၀ရန္တာေပၚက် .. ေနာက္ေတာ့ ကမၻာႀကီးနဲ႔ ဝင္ေအာင္းမိတာပဲ။ တခ်ိဳ႕မိခင္ေမတၱာဆုိတာေတြက ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ အာဏာအစြယ္ကို ျဖဲျပခ်င္တဲ့ ေရာဂါတမ်ိဳးေလာက္သာ ျဖစ္ျဖစ္ေနတာလည္း အံ့စရာ။

 

ဂစ္တာက ဂစ္တာသည္မကုိ ဂစ္တာဘူးထဲ ျပန္ထည့္ပစ္လုိက္တယ္။

 

မူရင္းကဗ်ာဆရာမ = Kim Yi-deum

မူရင္းကဗ်ာ = The Guitarist on the Street

မူရင္းဘာသာ = ကုိရီးယား

အဂၤလိပ္္ဘာသာ ျပန္ဆုိသူ = Jiyoon Lee

 

စစ္ပြဲေတြနဲ႔ သတၱိေျပာင္ေပ့မိန္းမေတြအေပၚ အႏုိင္ရခဲ့

ဒြိဟျမစ္ေတြ လြန္ေျမာက္ခဲ့တဲ့ ေယာက်္ားေတြ ..

သူမရဲ႕ စားပြဲေပၚမယ္ အ႐ိုးနဲ႔ လက္၀တ္တန္ဆာ အပုံတစ္ပုံအျဖစ္သာက်န္ခဲ့

 

ထာ၀ရတရားရဲ႕ မွန္ကူကြက္ေတြ ေနရာခ်ရင္း

သမုိင္းရဲ႕ ဆံပင္ျဖဴေတြ က်စ္ေပးရင္း

ေသျခင္းတရားကုိ အိမ္ေမြးတိရိစၦာန္လုိ ေမြးပစ္လုိက္တယ္

 

ေျခကုန္လက္ပန္းက်တဲ့အခါ ႏွပ္ကုိ အနားဖြာ အကၤ်ီလက္ထဲ ညႇစ္ပစ္လုိက္ရင္း

ဘယ္သူရယ္ ဘယ္၀ါရယ္ မဟုတ္တဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕

ပြဲတက္၀တ္စုံကုိ ျပန္႔ရန္႔သြားေအာင္ လုပ္ေပးေနတယ္

 

အတိတ္ရဲ႕ ေက်းကၽြန္ဆုိေပတဲ့လည္း

ဗီးလ္နီးယပ္စ္ယူနီဗာစီတီ သမုိင္းဌာနမယ္

ရာထူးေတာ့ မွန္မွန္တက္ခဲ့တယ္

 

မနက္မနက္ အလုပ္ဆီအသြား ယူ႐ုိပါဟုိတယ္ေရွ႕ ျဖတ္ရေတာ့

သူမစိတ္ထဲ ဘာမွေတာ့ မျဖစ္မိ

 

အဲဒီမယ္ အခုေနျပန္သတိမရေတာ့တဲ့့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္ကုိ သူမ ဖြဖြရြတ္ခဲ့

အဲဒီငတိက သူမေပါင္ေတြကုိ ဆြဲျဖဲခဲ့

 

မူရင္းကဗ်ာဆရာမ – Indrė Valantinaitė

မူရင္းကဗ်ာ – Archeologist

မူရင္းဘာသာ – လစ္သူေရးနီးယန္း

အဂၤလိပ္ဘာသာ ျပန္ဆုိသူ – Rimas Uzgiris

 

၁ – မနက္ခင္းဟာ ေရျပတ္ေနတဲ့ ပိုက္ေခါင္းလုိ တရႊီရႊီ ျမည္ေန

 

၂ – မင္းေျပာခဲ့တဲ့အထဲမွာ က်န္ေနတာေတြရွိေသးတယ္လုိ႔ မင္းေျပာလိုက္တယ္

ေလက မင့္ပခုံးေပၚက ျခံဳပ၀ါကုိ လႈပ္ႏိႈးေနတယ္လုိ ငါျပန္ေျပာလုိက္တယ္

ခ်ည္ထုံးေလးေတြက အထည္ကုိ ျဖစ္ေစတာလား အထုံးေတြၾကားကအေပါက္ေနရာက အထည္ကုိ ျဖစ္ေစတာလား

 

၃ – သိမ္းငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ အရိပ္က မင့္အရိပ္ေပၚ တထပ္တည္းလာက်တယ္

မင္းေရာ သိမ္းငွက္ပါ အဲဒါကို မသိၾက

 

၄ – ငါလား.. ငါကေတာ့ ငါ့ကုိယ္ငါ ေျခတင္ခုံပဲလုိ႔ ေတြးၾကည့္ရတာ ပိုႀကိဳက္တယ္

 

၅ – ဇာတ္လမ္းျဖစ္မယ့္ အရာေတြကုိ သူတို႔ရဲ႕ဇာတ္လမ္းေတြကုိ မေျပာမိေစဘဲ ငါေရးတယ္

 

၆ – ကမၻာႀကီးထဲမွာ မင္းနဲ႕ငါ.. စကားလုံးေတြလည္းပါသေပါ့ .. ငါတို႔အားလုံး ဒီိမွာ ဘယ္ေလာက္ဟန္က်လုိက္သလဲကြာ

 

၇ – ငါ့ဆံပင္ က်စ္ဆံေတြ မင္းျဖည္ခ်လုိက္တဲ့အခါ ပ်ားေသေကာင္ေတြ ငါတို႔အေပၚ မိုးလုိရြာလိမ့္မယ္

 

မူရင္းကဗ်ာဆရာ – Gökçenur Ç

မူရင္းကဗ်ာ – We’re in the World, So Are Words, How Nice that We’re All Here

မူရင္းဘာသာ – တူရကီ

အဂၤလိပ္ဘာသာ ျပန္ဆုိသူ – Erik Mortenson

 

လူစိမ္း

 

(လူစိမ္းတစ္ေယာက္ က်မအိမ္ကို လာလာေန

သူလာေနက်အခ်ိန္ အတိအက် သူေရာက္ေရာက္လာ

ဒီဘာသာစကားပဲ သူေျပာတယ္ ေလယူေလသိမ္းေတာ့ ကြဲတယ္

သူဘယ္ကလာလဲ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေနမလဲ က်မမသိ

က်မအေပၚ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ပါပဲ တခါတေလေတာ့ သူႏြမ္းနယ္ေနပုံရတယ္

က်မဒုကၡေတြကုိလည္း သူစာနာသတဲ့ သူက်မအေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္သိထားပုံရ

သူဟာ သူ႕ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းပဲျဖစ္ရမယ္ က်မထင္မိ

ဒါေပမယ့္ သူဟာ သစၥာမဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္းပဲဆိုတာလည္း ေျပာဖို႔ေတာင္မလို

သူက သူ႕ကုိမုန္းမွန္း က်မသိတယ္

ဒါေတြအားလုံးဟာ က်မအတြက္ ရင္ဖိုစရာ

သူ႕ကုိ ဘယ္လုိမ်ား ဆက္ဆံရမလဲ က်မမသိ

ဒါ သူ႕အိမ္မဟုတ္ဘူးဆုိတာ သူ႕ကုိဘယ္လုိေျပာရပါ့

သူ႕ကုိေစာ္ကားသလုိမ်ိဳးလည္း က်မ မျဖစ္ခ်င္

သူက က်မခ်စ္တဲ့ ဟုိတစ္ေယာက္နဲ႔ တူလြန္း

သူအသံမျပဳတဲ့အခါ က်မျဖင့္ ဘယ္သူကဘယ္သူမွန္းေတာင္ မသိႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ရတယ္

 

က်မေတာ္ေတာ္ စုိးထိတ္ေန

သူအျမဲတမ္း ေနသြားမွာ က်မ ေၾကာက္ေန

သူသာ ေန ေနရင္ေလ

ဟုိတစ္ေယာက္ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မလာေတာ့ဘူးဆိုတာက်မ သိေန)

 

မူရင္းကဗ်ာဆရာမ = Francisca Aguirre

မူရင္းကဗ်ာ = The Stranger

မူရင္းဘာသာ = စပိန္

အဂၤလိပ္ဘာသာ ျပန္ဆုိသူ = Montana Ray

 

နာေရး

 

လူတစ္ေယာက္ ဆုံးၿပီ

ဘယ္သူဆုံးတာလဲ

အီကူရာက ေျပာလုိက္တယ္

ငါ့အေမဆုံးတာ

 

ေနာက္ဘက္မယ္ ေခြးတစ္ေကာင္ငုိေန ဆာတယ္ဗ်ဆိုၿပီး ေျပာေနပုံပဲ

ေရွ႕ဘက္မယ္ လူတစ္ေယာက္ငိုေန ငါသူနဲ႔မခြဲႏုိင္ဘူးဆုိၿပီး ေျပာေနပုံပဲ

ဒါေပမယ့္ ဧပရယ္လႀကီး ခ်ယ္ရီေတြပြင့္တယ္

ႏွင္းေတြ ႐ုတ္တရက္ က်လာတယ္

လူတစ္ေယာက္ ဆုံးတယ္

လူတစ္ေယာက္ဟာ ေနာက္တစ္္ေယာက္ဆီက ခြဲခြာသြားတယ္

 

ကာအုိ႐ူက ေျပာတယ္

လွမ္းယူလုိက္ဦး

ဒီမွာ နင္တို႔အတြက္ ဘီယာ၀ယ္လာတယ္

ဟုိဒီ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ ေရႊေရာင္မ်က္ရည္ေတြ အျပည့္

ဒီည မအိပ္ျဖစ္ဘဲ

ငါတို႔ေတြ လန္းေနပုံမ်ား

 

စားတဲ့ကိစၥ ၿပီးေတာ့

ငါတို႔ အျပင္ထြက္ၿပီး ကၾကတယ္

ေယာက်္ားေတြက ကုိယ္ေအာက္ပုိင္းတစ္၀က္ေလာက္က စ မူးၾကတယ္

ဒါေပမယ့္ မူးေနတဲ့ ေအာက္ပိုင္းတ၀က္နဲ႔

မမူးတဲ့ အေပၚပိုင္းတစ္၀က္အၾကားမယ္

ငါေတာ့ျဖင့္ မမူးေသးဘူးေျပာလုိ႔ရတယ္

ၾသတစ္ေျပာတာ ငါနားေထာင္တယ္

ေသသြားရင္ မူးသြားလုိ႔ မရေတာ့ဘူး

တစ္ေယာက္ေယာက္ ေသေတာ့မွာ ၾကည့္ေနရင္းလည္း

ခင္ဗ်ား မူးလို႔မရဘူး

 

ဒါေပမယ့္ ေခြးတစ္ေကာင္ကေတာ့ တစ္ဘာသာေပါ့

ဆာတယ္လုိ႔ ေျပာရင္

ငါကေတာ့ ေခြြးဆုိလည္း စားစရာ မ်ားမ်ားစားစားေပးလုိက္တာပဲ

လူဆုိလည္း ဒီလုိပဲ

စိတ္မပါ့တပါ့နဲ႔ေတာ့ စားစာရာေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မေပးဘူး

ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ ဆုံးတဲ့အခါ

ငါနည္းနည္းပဲ ေပးမယ္

ငါ့ပုိက္ဆံအိတ္ထဲရွိတာေရမယ္

ဒီညစားဖို႔ ခ်န္ထားမယ္

ၿပီးရင္ ကူေငြနည္းနည္း ထည့္မွာေပါ့

 

လူတစ္ေယာက္ ဆုံးၿပီ

ဧပရယ္ ေရာက္ၿပီ

မီးဖုိခန္းထဲမယ္ ေပၚဦးေပၚဖ်ားအာလူးေတြ ျပဳတ္ထားတဲ့အနံ႔ရလာၿပီ

မုန္ညင္းစိမ္းေတြဆီက မီးအစိမ္းေရာင္ ေတာက္ေန

စားခ်င္ေသာက္ခ်င္စိတ္က ျပင္းျပင္းျပျပ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ တုိးလာ

တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ အိပ္ပစ္လုိက္ခ်င္တဲ့စိတ္ေရာေပါ့

လူတစ္ေယာက္ တကယ္ ဆုံးၿပီ

အီကူရာရဲ႕ အေမဟာ လုံး၀ကုိ

ကြယ္ေပ်ာက္သြားၿပီ

 

မူရင္းကဗ်ာဆရာ = Kazuko Shiraishi

မူရင္းကဗ်ာ = A Person Dies

မူရင္းဘာသာ = ဂ်ပန္

အဂၤလိပ္ဘာသာ ျပန္ဆုိသူ = Yumiko Tsumura

အဘုိးသုိ႔

 

၁။

တေနရာရာမယ္
မတ္စိဟာ ေမးေစ့ေအာက္ကေန ေလွ်ာက်ခဲ့

သစ္ရြက္ေတြကလည္း အစိမ္းေရာင္
ရြာေနတဲ့မုိးကလည္း ျဖဴေရာ္ေရာ္ ညစ္တစ္တစ္

ကမ္းစပ္မယ္ တစ္ေယာက္တည္း
ဒီေနရာမယ္ ဘာမ်ားမတူတာရိွလဲေတြးေန

 

 

၂။

အဘိုးဟာ
အိမ္ေဖာ္မေလးရဲ႕ ႏိုသီးေခါင္းကို
ျခင္ဘက္တံအကြက္ထဲထည့္
ပါဝါကို ဖြင့္လိုက္ဖူးတယ္

သံတံခါးကို ေနာက္တခါဟလိုက္ေတာ့
အဘိုးအဝတ္အစားေတြ အကုန္
ေလာင္ႂကြမ္းၿပီး
ဝါပ်စ္ပ်စ္ အရည္ေတြ တလက္လက္
ေအာက္က အဘိုးမဟုတ္တဲ့ ေနာက္(အဘုိး/အဘြား/အေဖ/အေမ/သား/သမီး/ေျမး/ျမစ္)တေယာက္ေပၚ စီးက်သြားတယ္

 

သဲ

 

နင္ကေတာ့ မသိဘူးေပါ့့ ငါ ညည ႏုိးႏုိးေနတတ္တာ

အေမွာင္ထဲမယ္ ငါ အၾကာႀကီး လွဲေန

ငါ့ေဘးမယ္ ေခြးတေကာင္လုိ နင္အိပ္ေမာက်ေနတာ နားစြင့္ေနမိ

အရိပ္နဲ႔ ေရာင္ျပန္ဟပ္တာေတြ ျမင့္တက္လာရာ

ေႏွးေကြးေရျပင္ရဲ႕ ကမ္းေျခမယ္ တိတ္တဆိတ္ လိပ္ျပာေတြ

ညတုံးကေတာ့ အိပ္ေနရင္းနဲ႔ နင္ေရရြတ္တယ္

ညဥ္းသလိုလုိမ်ိဳးပဲ နံရံတစ္ခုအေၾကာင္း

နင္တစ္ေယာက္တည္း ျမင္ေနရ ခပ္လွမ္းလွမ္းမယ္ တလက္လက္နဲ႔

ပင္လယ္ဘက္ဆီ မ်က္ႏွာမူထားသတဲ့ တြယ္ဆင္းသြားဖို႔ကလည္း ျမင့္လြန္းသတဲ့

ငါ ခပ္ရႊင္ရႊင္ေျပာလုိက္မိတယ္ စိတ္ေအးေအးထား

အဲေလာက္လည္း မျမင့္္ပါဘူး ငါတို႔ ဆင္းသြားလုိ႔ရတယ္

နင္ကေမးတယ္

ေအာက္ဘက္ ဆင္းလုိက္ရင္ သဲေတြလား ဒါမွမဟုတ္

ေက်ာက္တုံးမည္းမည္းေတြလား

သဲေတြလို႔ ငါ ေျဖလုိက္တယ္ သဲေတြ

နင့္အိပ္မက္ထဲမယ္

ငါတို႔အတူ ခုန္ခ်ခ်င္လည္း ခ်ျဖစ္လိမ့္မေပါ့

 

မူရင္းကဗ်ာဆရာ = Fabio Pusterla

မူရင္းကဗ်ာ = Sand

မူရင္းဘာသာ = အီတလီ

အဂၤလိပ္ဘာသာ ျပန္ဆုိသူ = Damiano Abeni and Moira Egan