Feeds:
Posts
Comments

သစ္ပင္

 

သူငယ္ငယ္က ညဘက္ခရီးသြားတိုင္း လဟာ အျမဲအတူ လိုက္ပါေလ့ရိွသည္။
စက္ေခါင္းက မႈတ္ထုတ္လိုက္တဲ့ ေရေႏြးေငြ႕ေတြ တိမ္မ်ွင္တိမ္စေတြနဲ႔ ေရာသြားတဲ့အခိုက္မွာ လ ကို သူျမင္ေနခဲ့ရသည္။ လည္ပင္းခုတဲ့ ဂဏန္းလက္မပုံ ေခါင္းအုံးကို ေနရာခ်ၿပီး နားၾကပ္ကိုတပ္လိုက္တဲ့အခါမွာလည္း ဘဲဥပုံ ျပတင္းရဲ႕ အျပင္မွာ လ ဟာ ရိွေနခဲ့သည္။

သူ႔အသက္ ၃၇ႏွစ္ ျပည့္ၿပီးေနာက္ေတာ့ အေျပာင္းအလဲတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့သည္။ အဲဒါကေတာ့ သူခရီးသြားရင္ လ က အေဖာ္အျဖစ္ လိုက္ပါျခင္း မျပဳေတာ့တာပဲျဖစ္သည္။
အဲဒီေနာက္ပိုင္း ခရီးသြားရင္း အျပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ သစ္ပင္ေတြကိုပဲ ေတြ႔ရေတာ့သည္။

အစပုိင္းေတာ့ ဖာသိဖာသာပဲ ျဖစ္သည္။ လကို သူ မ ေတြ႔ရေတာ့လည္း ဘယ္လိုမွမေန .. သတိေတာင္ မထားမိဘူးလုိ႔ပင္ ေျပာလုိ႔ရသည္။ လ မပါလာပါလားဆိုတာ ေသခ်ာသြားေတာ့လည္း သတိရမိသလိုလုိ ျဖစ္မိတာမ်ိဳးေတြေတာ့လည္း ရွိသည္။

သစ္ပင္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ အစပုိင္းမွာ ဖာသိဖာသာဆိုတာထက္ကို ပုိလိမ့္မည္။ ဒါေပမယ့္ ညဘက္ခရီးသြားရင္း အျပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ ေတြ႕ေတြ႕ေနရတဲ့ သစ္ပင္ေတြဟာ ခပ္ဆင္ဆင္ပဲဆိုတာ တစ္ႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာ သူ သတိျပဳမိလာခဲ့သည္။

အသက္ သုံးဆယ္ျပည့္ေမြးေန႔ၿပီး ေနာက္တေန႔မွာ အစည္းအေ၀းတစ္ခုတက္ဖို႔ အာဖရိကသုိ႔ သူသြားခဲ့ရသည္။ အိႏၵိယ သမုဒၵရာအေပၚ ျဖတ္ပ်ံေနသည့္ အီသီယိုပီးယားေလေၾကာင္းလိုင္းပိုင္ ဘိုးအင္းဂ်က္ရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကို ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ အဲဒီသစ္ပင္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ သုံးႏွစ္လုံးလုံး သူကသစ္ပင္ေတြလို႔ ထင္ေနခဲ့တာ တပင္တည္းေသာ သစ္ပင္ပဲဆိုတာ အဲဒီခဏမွာ သူသိလိုက္သည္။

႐ုတ္တရက္ လ ကို သူသတိရသြားလုိ႔ မွန္ျပတင္းမွာ မ်က္ႏွာကို အတင္းကပ္ၿပီး လ ကို သူ႐ွာေပမယ့္ ေပႏွစ္ေသာင္းအျမင့္မွာ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ တိမ္ထုရဲ႕အေပၚမွာ လ ကို သူမေတြ႕ခဲ့ရဘူး။ သူ သတိမထားလိုက္မိခင္မွာပဲ သူဝမ္းနည္းလာမိသည္။ လ ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ။ သူ႔ေ႐ွ႕မွာ အဲဒီ တပင္တည္းေသာ သစ္ပင္ကေတာ့ ထီးထီးႀကီး..

အဲဒီပုိ႔စ္ကုိ ေဖ့စ္ဘြတ္တြင္ တင္မိရာက သူမႏွင့္ သူ စၿပီး သိကၽြမ္းလာခဲ့တာဆုိၿပီး ေျပာလုိ႔ရသည္။

 

အာဖရိကမွ ျပန္ေရာက္ၿပီး  သိပ္မၾကာေသးခင္ သူငယ္ခ်င္း လင္မယားႏွင့္ ေခ်ာင္းသာကုိ သူ လုိက္သြားခဲ့သည္။ ရန္ကုန္ကထြက္ကတည္းက ကားေတြအရမ္းပိတ္ၿပီး ေခ်ာင္းသာကုိ ထင္တာထက္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ေရာက္သြားသည္။

အထုပ္အပိုးေတြ ခ်ၿပီး ဘန္ဂလုိအျပင္ထြက္ၾကည့္ေတာ့ ညေနေမွာင္စပ်ိဳးေနၿပီ။ ကမ္းေျခမွာ ေရကူးသူေတြကုိပင္ ၀ီစီမႈတ္ၿပီး ႏွင္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ သူတေယာက္တည္း ခပ္ျဖည္းျဖည္း လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း လူျပတ္သည့္ တစ္ေနရာသို႔ ေရာက္လာသည္။

ျမန္မာျပကၡဒိန္နဲ႔ စိမ္းေပမယ့္ ဒီေန႔လျပည့္ေနဆုိၿပီး လမ္းမွာၾကားခဲ့တာကိုေတာ့ သူမွတ္မိေနသည္။
အခု သူေရာက္ေနသည့္ ေနရာမွာ ဘာလေရာင္မွ မရွိ။ လေရာင္မရွိဘူးဆိုတာထက္ လ မရွိဟုဆုိလွ်င္ ပုိမွန္မည္။ လေရာင္လုိလုိ အလင္းသဲ့သဲ့က်ေနေသာ ပင္လယ္ျပင္ကုိ ၾကည့္ရင္း ေပႏွစ္ေသာင္းအျမင့္မွာ သူေတြ႕ခဲ့ရသည့္ သစ္ပင္ကုိ သူသတိရလာသည္။ ေတာ္ေသးသည္။ အလင္းပ်ပ်ေအာက္က ပင္လယ္ထဲ အတင္းစူးစုိက္ၾကည့္ေသာ္လည္း ဘာသစ္ပင္မွ မေတြ႕ရ။
သူ႔ေဘးနားမွာလည္း လူေတာ္ေတာ္ရွင္းေနသည္။

ေနာက္ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေမွာင္ေနတဲ့ ပင္လယ္ထဲမွာ သူ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ေရကူးေနၿပီ။
ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာကူးေနမိသည္မသိ။ သူ႕ညာဘက္ေျခသလုံးဆီက တဆစ္ဆစ္နာလာေတာ့ ကမ္းဘက္ကုိ ျပန္ကူးဖို႔ သူႀကိဳးစားသည္။ ေသြးပူေလးဘာေလးမလုပ္ပဲ ေရထဲတန္းဆင္းခဲ့ေသာ သူ႕ကုိယ္သူ အျပစ္တင္မိသည္။

နာသည့္ဘက္ကုိ အားမျပဳဘဲ ေျခတစ္ဘက္အားျဖင့္သာ ခတ္ေနရသျဖင့္ ခရီးက သိပ္မတြင္။ ေအာ္ဟစ္အကူအညီေတာင္းဖို႔ရန္မွာလည္း မျဖစ္ႏုိင္သေလာက္ပင္။ သူေရထဲဆင္းစကပင္ လူအေတာ္ရွင္းေနသည့္ ကမ္းေျခမွာ လူသူေလးပါး လုံး၀ ရွိပုံမေပၚေတာ့။ ဟုိတယ္မီးေရာင္မ်ားမွာ အနီေရာင္ အ၀ါေရာင္ အစက္အေျပာက္မ်ားအျဖစ္သာ ျမင္ေနရသျဖင့္ အေတာ္ေ၀းေ၀းကုိ သူေရာက္ေနမွန္း သိလုိက္ရသည္။

ကုိယ္ကုိယ္ေဖာ့ရင္း မီးေရာင္ရွိရာ ကမ္းေျခဘက္ကုိ ခပ္ေျဖးေျဖး ဦးတည္ကူးခပ္ေနရသည္။ ဘယ္ဘက္ေျခေထာက္တစ္ဖက္ျဖင့္သာ ခတ္ေနရာက ၾကာလာေတာ့ ဘယ္လုိမွ အဆင္မေျပေတာ့။ အသက္႐ႈသြင္း ႐ႈထုတ္လုပ္ရတာပင္ ခက္ခဲလာသည္။ ငါေတာ့ ေသမယ္ထင္တယ္ဟူေသာ အေတြး၀င္လာသည္။

ရွိသမွ် အားကုန္ထုတ္၍ ေအာ္ဟစ္အကူအညီေတာင္းၾကည့္မည္ စိတ္ကူးရသည့္ အခါက်မွ သူ႕တြင္ေအာ္ရန္ပင္ အားသိပ္မက်န္ေတာ့ၿပီကုိ သတိျပဳလုိက္မိသည္။ မ်က္လုံးကုိ ေမွး၍ ဆက္လက္ကူးခတ္ေနစဥ္ တရြတ္ဆြဲ လုိက္ပါလာေသာ ေျခေထာက္က ေအာက္ေျခမွ တစ္ခုခုကုိ ထိေတြ႕မိသည္။ ေသာင္ခုံတစ္ခု။ ေရအေတာ္လြတ္ေသာ ေနရာအထိ ေတာ္ေတာ္ခက္ခက္ခဲခဲသြားၿပီး သဲျပင္ေပၚ သူလွဲခ်လိုက္သည္။

အသက္႐ႈ တျဖည္းျဖည္း မွန္လာခ်ိန္တြင္ သူ႕ေဘးမွာ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္႐ႈသံကုိ ၾကားလုိက္မိသလုိလုိ ခံစားရသျဖင့္ မ်က္လုံးကုိ အားယူၿပီး ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ရာ ေရွ႕တြင္ ခပ္မည္းမည္းအရာတစ္ခုကုိ မသဲမကြဲ ေတြ႕လုိက္မိသလုိလို။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီမွာ တစ္ခုခုရွိေနတာ ပုိေသခ်ာလာသည္။ အတင္းအားစုိက္ၿပီး ၾကည္လုိက္ေတာ့ ခပ္မိွန္မွိန္ အလင္းေအာက္မွာ သူ႕ရဲ႕ တစ္ပင္တည္းေသာ သစ္ပင္။

နာရီ၀က္ေလာက္ သူမွိန္းေနၿပီး အသိျပန္၀င္လာေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးကုိ လေရာင္ျဖင့္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းျမင္ေနရသည္။ ဘာတစ္ခုမွ်မရွိဘဲ ရွင္းလင္းျပန္႔ျပဴးေနေသာ ေသာင္ခုံက သူမ်က္စိေရွ႕မွာ တိတ္တဆိတ္ လဲေလ်ာင္းလ်က္။

ေျခေထာက္က လႈပ္ၾကည့္ေတာ့ နာက်င္မႈမွာ ယူပစ္သလုိ ေပ်ာက္သြားခဲ့ၿပီ။ ကမ္းေျခသုိ႔ ခပ္မွန္မွန္ ျပန္ကူးခတ္လာသည္။ သူ တစ္ေနရာရာမွာ အရက္သြားေသာက္ေနသည္ဟု ထင္ေနသည့္ သူငယ္ခ်င္း လင္မယားလည္း ေရေတြစုိရႊဲၿပီး ေမာႀကီးပန္းႀကီးျပန္ေရာက္လာေသာ သူ႕ကုိျမင္ေတာ့ အေတာ္လန္႔သြားၾကသည္။

သူအခန္းျပန္ေရာက္ ေရမုိးခ်ိဳး စားေသာက္ၿပီး ဖုန္းဖြင့္လိုက္ေတာ့ မက္ဆင္ဂ်ာကေန မက္ေဆ့တစ္ေစာင္၀င္ေနတာ ေတြ႕ရသည္။ အေကာင့္နာမည္က ဖူးငုံတဲ့။ သူနဲ႔ အျပင္မွာ သိတဲ့ထဲကေတာ့ မဟုတ္။ တကယ္တမ္းက ေကာင္မေလးခပ္လန္းလန္းပုံ ပ႐ုိဖုိင္းနဲ႔ ပီးပဲလ္ယူေမႏုိးမွာ လာေပၚရင္ သူက တန္းအက္လုိက္တာခ်ည္း၊ သူ႕ကုိလာအက္ရင္လည္း မဆုိင္းမတြ ျပန္အက္ၿပီးသားခ်ည္းပင္။

နင္ပမ္းဘိခ်္မွာ ရွိေသးလားတဲ့။ ငါလည္း အဲဒီမွာတဲ့။ သူလည္း ခ်က္ခ်င္း ဘာျပန္ေျပာရမယ္မွန္း မသိတာနဲ႔ ျပံဳးေနတဲ့ စတစ္ကာေလး ျပန္ပို႔လုိက္သည္။ ေတြ႕ခ်င္တယ္ တဲ့။ ဘာေျပာရမွန္းမသိ။ သူက လုိတာထက္ ပုိေတြးတတ္သည့္ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ေကာင္မ်ိဳးလည္း မဟုတ္။ ငါခုပဲ ေရကူးရင္း ၾကြက္တက္လုိ႔ အခန္းမွာ ျပန္နားေနတယ္လုိ႔ပဲ မယုတ္မလြန္ ျပန္ေျပာလုိက္သည္။

အဲဒီမွာ သူမဆီက ျပန္လာသည္။ သစ္ပင္အေၾကာင္း ေျပာခ်င္လုိ႔ ဆုိပါလား။ အုိး..ခုပဲေတြ႕ရေအာင္လုိ႔ သူျပန္ေျပာခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားသည္။ ခုမွေတာ့ မတတ္ႏုိင္ေတာ့။ ရွိဦးမွာ မဟုတ္လား။ မနက္စာစားရင္း ေတြ႕ရေအာင္ေလလုိ႔ပဲ ျပန္ေရးလုိက္ရသည္။ အုိေက .. လည္ပင္းမွာ ပု၀ါအနီေလး ပတ္လာမယ္။ ဆီးယူ တဲ့။ သူကလည္း လက္မေထာင္သည့္ ပုံေလး ျပန္ပို႔လုိက္သည္။

မနက္စာစားပြဲမွာ ေတြ႕ၾကေတာ့ တစ္နာရီေလာက္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ သစ္ပင္အေၾကာင္း ေျပာမိၾကသည္။ သူမရဲ႕ သစ္ပင္မွာ သူ႕ရဲ႕ သစ္ပင္ထက္ အတန္ငယ္ ႏုပ်ိဳသည္။ တနည္းေျပာရလွ်င္ သူမဆီ အလည္အပတ္ လာေရာက္ေန ဒါမွမဟုတ္ သူမရဲ႕ ခရီးေတြမွာ အတူလုိက္ပါေနသည္မွာ သိပ္မၾကာေသး။ သူမရဲ႕ သစ္ပင္နဲ႔ သူ႕ရဲ႕ သစ္ပင္အၾကား အဓိက ျခားနားခ်က္ကေတာ့ သူမရဲ႕ သစ္ပင္က သူမရဲ႕ အိပ္မက္ေတြထဲထိ ၀င္ေရာက္ အေဖာ္ျပဳေပး ေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

ရန္ကုန္မွာ တစ္ညသား ဆုံျဖစ္ၿပီး သူမ၏အခန္းသုိ႔ သူေရာက္သြားေသးသည္။ သူမ၏ အခန္းဆုိသည္ထက္ သူမ၏ ဟုိတယ္အခန္းဟုဆုိလွ်င္ ပုိမွန္မည္။ သူမ၏ အလုပ္က ရန္ကုန္မွာ ေနရသည္ထက္ ခရီးထြက္ေနရသည္က မ်ားသည္တဲ့။ အဲဒါက သူနဲ႔ သိပ္မကြာ။ ကြာတာက သူမက ရန္ကုန္မွာ ႐ုံးျပန္တက္ေနရခ်ိိန္ေတြမွာ ဟုိတယ္မွာပဲ ေနျခင္းျဖစ္သည္။

သူမေနသည့္ ဟုိတယ္ေလးက လမ္းက်ဥ္းေလးတစ္ခုအတြင္းမွာ။ လမ္းက်ဥ္းေလးရဲ႕ ေရွ႕မွာ ဂုံးတံတား ပိတ္ေဆာက္လိုက္ၿပီးကတည္းက ဟုိတယ္က ဧည့္အေတာ္ပါးသတဲ့။ သူမကုိ ဟုိတယ္အေနာက္ဖက္က အိပ္ခန္းနဲ႔ ဧည့္ခန္းပါသည့္ အခန္းတစ္ခန္းကို ေပးထားသည္။ သူမဖာသာ ဟုိတယ္အေနာက္ဖက္ထိ ကားနဲ႔ ပတ္၀င္ၿပီး ၀န္ထမ္းေတြသုံးသည့္ တံခါးမွတဆင့္ သူမအခန္းထဲ ၀င္႐ုံ။ သူမမွာ ဧည့္သည္ပါလာရင္လည္း ဘယ္သူမွ သတိမထားမိေစဘဲ သူမအခန္းဆီ လိုက္ပါသြားႏုိင္သည္။

ေနာက္ေန႔မနက္က်ေတာ့ မီးခုိးနံ႔ေတြ မႊန္ၿပီး သူ အိပ္ယာက ႏုိးလာသည္။ အိပ္မႈန္စုံမႊားႏွင့္ အိပ္ယာေပၚ ဆတ္ခနဲ ထထုိင္ၿပီးၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူမက စီးကရက္တစ္လိပ္ကုိ အားရပါးရ ဖြာေနသည္။

သူေရခ်ိဳးခန္းထဲက ထြက္လာၿပီး သူမေဘးမွ ၀င္ထုိင္သည္။ နင္ဟုိတယ္မွာပဲ ေနေနတာ ၾကာၿပီထင္တယ္ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တဲ့ဟာ သစ္သီးေဖ်ာ္တဲ့ဟာ ေပါင္မုန္႔မီးကင္တဲ့ဟာ ထမင္းေပါင္းတဲ့ဟာ စသည္ စက္ကိရိယာမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနသည့္ ခုံ႐ွည္တစ္ခုကုိ ၾကည့္ရင္း သူေျပာလုိက္သည္။

ၾကာၿပီ ငါဒီလုိ ေနေနတာ သူမကေျပာလုိက္သည္။ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္လည္းေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ဒီေနရာကုိ ငါ့အိမ္အမွတ္နဲ႔ ေရာက္..ေရာက္လာၾကတာပဲ။ တခ်ိဳ႕လည္း ညအိပ္ညေနေပါ့ သူမေျပာေနရင္း စီးကရက္တိုမ်ားျပည့္ေနေသာ ျပာခြက္ကုိ အမိႈက္ပုံးဆီ သြားသြန္သည္။

ထြက္ခ်ီ၀င္ခ်ီခုိနားရာဆုိတဲ့ သီခ်င္းထဲကေပါ့လုိ႔ သူက ေျပာလုိက္သည္။ ထြက္ခ်ီ၀င္ခ်ီဆုိတဲ့ အပုိင္းေလးကေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။ ခုိနားရာေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ငါလည္း မခုိနားခ်င္ဘူး။ ငါကလည္း ခိုးနာရာမျဖစ္ခ်င္ဘူး။ သူမက ေဆးလိပ္တိုမ်ား ျပည့္ေနေသာ ေဆးလိပ္ျပာခြက္ကုိ စားပြဲေပၚ ခ်လုိက္သည္။ တျခားလူတစ္ေယာက္နဲ႔ ႏွစ္ေတြလေတြအၾကာႀကီး မေျပာနဲ႔ တစ္ပတ္ေလာက္ တူတူေနသြားဖို႔ဆုိတာ ငါ့အတြက္ စဥ္းေတာင္ မစဥ္းစားရဲတဲ့အရာပဲ။

ငါးရက္ေလာက္ဆုိရင္ေတာ့ ျဖစ္တယ္ေပါ့ လုိ႔ သူက ၿပံဳးရင္း ေျပာလုိက္သည္။
သူမက ေဆးလိပ္ဘူးထဲမွ ေနာက္တစ္လိပ္ထုတ္ပီး မီးညိႇသည္။ ၿပီးမွ ဘူးကုိ သူ႕ဘက္ တြန္းပို႔သည္။ ဂၽြန္ပေလးယားစပယ္ရွယ္တဲ့။ ငါးရက္..အင္း..ငါးရက္ဆုိရင္ေတာ့ ေယာက်္ားေလးထဲက နင္ပထမဆုံး ျဖစ္မွာပဲ။ မြန္မြန္ဆုိတဲ့ ေကာင္မေလးကေတာ့ ဒီမွာ တစ္ပတ္တိတိေနသြားဖူးတယ္။ ေျခာက္ရက္ေျမာက္ညမွာ ငါျပန္မလာလုိ႔ဆိုၿပီး မနက္က်ေတာ့ ငုိေနတာနဲ႔ ေရခဲမုန္႔သြားစားၾကမယ္ဆုိၿပီးေခၚထုတ္သြားၿပီး ဆုိင္မွာ ဒီတုိင္းထားပစ္ခဲ့ရတယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ငါ့ကုိ ထပ္ေတာ့ မဆက္သြယ္လို႔။

သူ႕ေကာင္ေလးနဲ႔ ျပန္အဆင္ေျပသြားတာ ေနမွာေပါ့ သူက ၀င္ေျပာလုိက္သည္။ သူမက ခပ္ဖြဖြ ရယ္လုိက္သည္။ မြန္မြန္က ငါ့လုိမဟုတ္ဘူးဟ။ မိန္းကေလးခ်င္း သီးသန္႔။ ႏွစ္ေယာက္သား ဘာမွဆက္မေျပာျဖစ္ဘဲ အခန္းထဲ ေစြေစာင္းက်ေရာက္ေနေသာ ေနေရာင္ထဲ စီးကရက္မီးခုိးေတြ ခုန္ပ်ံေဆာ့ကစားေနတာကို ၾကည့္ေနမိၾကသည္။

ငါ ႐ုံးသြားဖုိ႔ လုပ္လုိက္ဦးမယ္။ နင္ပ်င္းရင္ ၾကည့္လုိ႔ရေအာင္ ဟာ့ဒ္ဒ႐ုိက္ထားခဲ့ေပးမယ္။ ကားေတြက ဒါ႐ုိက္တာနာမည္ေတြနဲ႔ ဖုိလ္ဒါေတြ ခြဲထားတယ္။ ကီစေလာစကီးကားေတြခ်ည္း တဖုိလ္ဒါ ယာေဂါ့စ္လန္သီေမာ့စ္ကားေတြ တဖိုလ္ဒါ အဲလုိမ်ိဳးေပါ့။ စီးကရက္တိုကုိ ျပာခြက္ထဲ ထိုးေခ်ရင္း သူမက ေျပာလုိက္သည္။

ဘာညာေတြေရာ ပါလားလုိ႔ သူက ေမးလုိက္ေတာ့ သူမက မ်က္ခုံးပင့္ၿပီး ျပန္ၾကည့္သည္။ ငါအဲဒီကားေတြ မၾကည့္တာ ၾကာၿပီ။ သူမက ဆက္ေျပာသည္။ တျခားလူေတြ သ႐ုပ္ေဆာင္ထားတဲ့ အျပာကားေတြ ၾကည့္ၿပီး ငါဘာမွ မခံစားရေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ငါညိႇလုိ႔ရတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ငါ့ဟာငါ တစ္ကားႏွစ္ကား ႐ုိက္ထားတယ္။ တခါတေလ ငါပါတဲ့ကား ငါ ျပန္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ပဲ တကိုယ္ေရ ေဖ်ာ္ေျဖမႈ လုပ္ျဖစ္တယ္။

သူမ ေရခ်ိဳးခန္းဘက္ကုိ ထြက္သြားေတာ့ သူလည္း အိပ္ယာေပၚျပန္တက္ၿပီး အသာလွဲရင္း ဖုန္းကုိ ပြတ္ေနလိုက္သည္။ ငါးရက္ေလာက္ဆုိရင္ ျဖစ္လားလုိ႔ ေမးခဲ့မိေပမဲ့ တကယ္တမ္းက အဲဒီမွာ သူ ႏွစ္ညပဲ အိပ္ျဖစ္ခဲ့သည္။

ေနာက္ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာအထိ ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ တစ္ေယာက္ပုိ႔စ္ တစ္ေယာက္ လုိက္ခ္လုပ္တာတို႔ ဟားဟားဆုိၿပီး ရီအက္လုပ္တာတို႔က လြဲၿပီး ဘာမွ အဆက္အသြယ္မလုပ္ျဖစ္ၾက။ သစ္ပင္အေၾကာင္းလဲ မက္ဆင္ဂ်ာကေနေတာင္ မေျပာျဖစ္ၾက။

ေျခာက္ေလာက္အၾကာ အလုပ္ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ သူ ကေလာမွာ ေရာက္ေနတုံး ေဖ့စ္ဘြတ္ကေန သူမက ေအာင္ပန္းက ဟုိတယ္တစ္ခုမွာ ခ်က္ခ္အင္လုပ္ထားတာ ေတြ႕လုိက္ရသည္။ သူေအာင္ပန္းကို တက္လိုက္သြားၿပီး သူမတည္းတဲ့ဟုိတယ္မွာ ညစာအတူစားျဖစ္ၾကသည္။ ညစာ စားၿပီးေတာ့ ရြာငံဘက္ကုိသြားတဲ့ ေတာင္ေပၚက ေျမျပန္႔လမ္းေတြေပၚ ကားေလွ်ာက္ေမာင္းၾကသည္။

အျပင္မွာ ႏွင္းေတြအရမ္းက်ေနသည္။ သူေကာ သူမပါ တစ္လမ္းလုံး စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာျဖစ္ၾက။ ေျမနီလမ္းကေလးတစ္ခုေရာက္ေတာ့ အထဲ နည္းနည္း ေကြ႕၀င္ၿပီး ကားကုိ ရပ္လုိက္သည္။ ကားမွန္ကလည္း ၀ိုက္ပါသုတ္တဲ့ေနရာကလြဲၿပီး မႈန္၀ါးလုိ႔ေနသည္။

ဘာမွမေျပာပဲ အၾကာႀကီး ထုိင္ေနၾကၿပီးမွ ရွိေနလားလို႔ သူက ခပ္တိုးတိုးေမးလုိက္သည္။သူမက ေခါင္းဆတ္ျပရင္း ညာဘက္ ေလးဆယ့္ငါးဒီဂရီေလာက္ကုိ လက္ညိႇဳးထုိးျပသည္။
သူ႔ရင္ေတြ အခုန္ျမန္လာသည္။ ငါ့သစ္ပင္လည္း အဲဒီေနရာမွာပဲလုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္သည္။
သူမရဲ႕ သစ္ပင္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕ သစ္ပင္ တူတူပဲလားဆုိတာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အေျဖရွာၾကည့္ၾကသည္။ အရြယ္ကဘယ္ေလာက္၊ အရြက္ေတြက ဘယ္ပုံစံ ေျပာရင္း ေျပာရင္း သစ္ပင္ႏွစ္ပင္ တူသလုိလုိ မတူသလုိလုိနဲ႔ မဆုံးျဖတ္ႏုိင္ၾက။

ကားေပၚကဆင္းၿပီး အဲဒီဘက္ကို တည့္တည့္ေလွ်ာက္သြားၾကည့္ဖို႔ သူက ေျပာေတာ့ သူမက သေဘာမတူ။ ႏွင္းေတြ ဒီေလာက္က်ေနတာ အေအးေတြမိၿပီး နင္ေနာက္ေန႔ အလုပ္လုပ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ သူမက အေၾကာင္းျပသည္။

ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ လိင္ဆက္ဆံျဖစ္ၾကသည္။ ေဘးကေနၾကည့္လွ်င္ သူတို႔ လိင္ဆက္ဆံေနပုံက သမား႐ုိးက်နဲ႔ ျမင္ကြင္းေတြႏွင့္ တူမည္မဟုတ္။ တစ္ေယာက္ဆီမွာ တြယ္ကပ္ေနတဲ့ သစ္ပင္ကုိ ေနာက္တစ္ေယာက္က ႏႈတ္ပစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနသလုိပုံမ်ိဳးနဲ႔ နာရီေပါင္းမ်ား စြာ မရပ္မနား။

-မုိးဆတ္

 

အက္ဖ္အမ္

နံနက္ခင္း ဗံုးေပါက္ကြဲမႈသတင္းအၿပီးမွာ
ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ သီခ်င္းကို နားေထာင္ရတယ္
အိမ္သာထဲျဖစ္ျဖစ္
မီးဖိုထဲျဖစ္ျဖစ္
ဧည့္ခန္းထဲျဖစ္ျဖစ္
ဒီဗံုးဟာ ငါ့အိမ္ထဲေပါက္တဲ့ဗံုးပဲ
အုန္း ခနဲ အသံမွာ
ရင္ဘတ္ထဲက ႀကဳိးေတြ ေထာင္းခနဲျပတ္ထြက္
ငါ့အတၱက သစ္ကိုင္းဖ်ားမွာ တက္ခ်ိတ္ေနတယ္
ဟုတ္တယ္
အက္ဖ္အမ္ ဆိုတာ မိသားစုအေရးပဲ
ဗံုးကြဲမႈအၿပီးမွာ
ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ သီခ်င္းကို နားဆင္ရဖို႔ပဲ မဟုတ္လား။ ႔

ပီမို
၁၃.၁၀.၂၀၁၃

Déjà vu*

ေသာက္ၿပီးသား ျမန္မာ

သံုးၿပီးသား အေဖာ္

သုတ္ၿပီးသား တစ္ရွဴး

အဲယားကြန္းကို ၁၆ ဒီဂရီအထိခ်လိုက္တာ

ဖုန္းကို ဖလိုက္မုဒ္ ေျပာင္းလိုက္တာ

မာလ္ဘိုရိုကို မီးညွိလိုက္တာ

ေဒစီ့ေက်ာျပင္ေပၚက မွဲ႔နက္ကေလးရယ္

ဗန္ပါစီ လူကၽြံေဘာ ျဖစ္တာရယ္

သတင္းမွတ္တမ္းတစ္ခုေပၚက ဖ်တ္ခနဲ သူ႕မ်က္ႏွာရယ္

အဲဒီခဏငယ္ေလးအတြင္း

က်ီးကန္းေတြ အာ မအာ

ဖိနပ္ႀကိဳး ေျပက် ေန မေန

ေသနတ္ကို ခါးမွာ ခ်ိတ္ထား မထား

မီးခိုးေတြက သစ္ပင္ေတြၾကားထဲ တလူလူ

ေအာ္သံေတြက လမ္းေပၚ တလိမ့္လိမ့္

စက္တင္ဘာရဲ႕ အနံ႕က ညွီစို႔စို႔

အဲဒီခဏငယ္ေလးအတြင္း

ေသနတ္ခလုတ္ကို အရင္ကလည္း ဆြဲညွစ္ဖူးတယ္

အ၀ါေရာင္လႈိင္းေတြ အရင္ကလည္း ေတြ႕ခဲ့ဖူးတယ္

ဦးထုပ္ကိုေဖာက္၀င္လာတဲ့ အပူဒဏ္ကို အရင္ကလည္း ခံရဖူးတယ္

ရုတ္တရက္ ထပ်ံသြားတဲ့ ခိုေတြ

ပလက္ေဖာင္းေပၚက ဖိနပ္အျပတ္ေတြ

နံရံမွာ ေဖာက္၀င္ေနတဲ့ က်ည္ရာေတြ

အဲဒီခဏငယ္ေလးအတြင္း

နဖူးကေခၽြးေတြ သုတ္ၿပီးသြားၿပီ

မ်က္မွန္ကို ျပန္တပ္ၿပီးသြားၿပီ

အူေနတဲ့နားကို ပိတ္ၿပီးသြားၿပီ

ျမင္ကြင္းဟာ အာရပ္ေတြမဟုတ္

သူဟာ မားဆိုးမဟုတ္

နင္းထားတဲ့ ေျမသားက ပင္လယ္ေကြ႕က သဲေသာင္မဟုတ္

အဲဒီခဏငယ္ေလးအတြင္း

ေခါင္းေပၚက အပူေၾကာင့္

ႀကဳိးကို လည္ပင္းမွာ စြပ္ခ်လိုက္တယ္

ပါးကြက္သားရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ သူ႕မ်က္နွာပဲ

ဟာ အသံနည္းနည္းတိုးပါဦး အိပ္လို႔မရေတာ့ဘူး

ေဒစီက ေစာင္ကိုဆြဲယူၿပီးေျပာလိုက္တယ္

အဲဒီခဏငယ္ေလးအတြင္း။

Déjà vu*= လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနမႈကို ယခင္ကလည္းေတြ႕ႀကဳံခံစားဖူးသည္ဟု ထင္မွတ္မွားျခင္း

ပီမို

၂၁.၀၉.၂၀၁၃

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဂစ္တာတစ္လက္လို႔ေျပာလည္း ၾကဳိးေတြကို ညွိလိုက္တာပဲ
ကၽြန္ေတာ္ဟာ သစ္ရြက္တစ္ရြက္လို႔ေျပာလည္း ေလထဲလြင့္၀ဲပစ္လိုက္တာပဲ
ကၽြန္ေတာ္ဟာ အမႈိက္ထုပ္တစ္ထုပ္လို႔ေျပာလည္း ေခ်ာင္ထဲေခြေခါက္အိပ္လိုက္တာပဲ။

မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ လိမ္ညာၿပီး အရက္မေသာက္ခ်င္ေတာ့ဘူးလို႔
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာမလာခင္အထိ
ကၽြန္ေတာ့္ရယ္သံေတြက အစစ္လိုပါပဲ။
(ဒီေနရာကစလို႔ ကၽြန္ေတာ္ဟုဆိုလွ်င္ သူဟုမွတ္ပါေလ)

ျပန္ေတြးေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ဟာ မီးခိုးေတြျဖစ္လို႔
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ျပန္ေခၚဖို႔ မၾကဳိးစားဘဲ
တစ္ေယာက္ေယာက္ အေခၚကို ေစာင့္ေနခဲ့ရတာ
ေသတၱာထဲ ေသေနတဲ့ စာရြက္၀ါက်င္က်င္ေတြပဲက်န္တယ္။

ကမၻာစစ္ထဲ ကၽြန္ေတာ္မေရာက္ခဲ့သလို
ကမၻာအစစ္ထဲ ကၽြန္ေတာ္မ၀င္ခဲ့
က်န္ခဲ့တဲ့ စာရြက္အ၀ါေတြထဲက စာေၾကာင္းေတြလို
၀ါက်တစ္ေၾကာင္းနဲ႔ တစ္ေၾကာင္းအၾကားမွာ
တစ္နာရီ တစ္ရက္ တစ္လ တစ္ႏွစ္
အစရွိသျဖင့္ ၾကာျမင့္ခဲ့ေသာ
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဖတ္မရေအာင္ ေသေနတဲ့ အေသ။

အခု အေရးအသားဟာလည္း
ခင္ဗ်ားက်က္မိေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္လိုလိုနဲ႔
ဒီေခတ္ထဲ ဘယ္သြားဖြင့္ရမွန္းမသိတဲ့
အက္ေၾကာင္းထပ္ေနေသာ ဓာတ္ျပားအိုႀကီးလို
ကၽြန္ေတာ့္ အသံဟာ
ေရြ႕ေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီးၾကားထဲ က်ေပ်ာက္ခဲ့။

ေျပာလိုက္ရင္ မေန႔ကအေၾကာင္းပဲျပန္ေရာက္သြားတယ္
ေလထဲမွာ တရြတ္တိုက္ေမ်ာေနတယ္
ၾကယ္လိုပဲ ဘယ္သူမွမသိခင္ ေၾကြသြားတယ္။

ဒီလိုပါပဲ
ဒီေန႔ေသြးထားတဲ့ဓားဟာ
မနက္ျဖန္မွာ တံုးတယ္။ ။

ပီမို
၀၅.၀၉.၂၀၁၃

တေနရာရာကို သြားဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ျပီလား မသိ။ မႏွစ္က ဒီလိုေန႔မွာ ေဆးရံု တက္ခဲ့ရတာ သတိရတယ္။ မင္းေတာ့ ေသမွာပဲလို႔ ေျပာတဲ့ ဆရာ၀န္ၾကီးေရာ အသက္မွ ရွိေသးရဲ႕လား မသိဘူး။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက သူကပဲ ခပ္ယိုင္ယိုင္ ျဖစ္ေနခဲ့တာ။ ႏွာေခါင္းထဲကို ထိုးသြင္းထားတဲ့ ပိုက္တန္လန္းနဲ႔ စကား ေျပာရတာဟာ အရသာရွိမွန္း အဲဒီတုန္းက မသိခဲ့ဘူး။ ဒါမ်ိဳးဆိုတာ ခဏ ခဏ ျပန္ရ တတ္တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳမွ မဟုတ္တာ။ လူေတြနဲ႔ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္တာကို ျပန္ မေျပာျပေတာ့ဘူး။ သူတို႔ေတြ ထြက္ခြာသြားတာ။ သူတို႔ေတြ ျပန္ ေရာက္လာတာ။ ဘာအေရးမွ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ဘာေတြ လုပ္ျဖစ္ ေနသလဲ ေမးရင္လည္း မသိဘူးလို႔ပဲ ေျဖရမွာ။

ကုန္လာတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ဘာေတြ ျဖစ္ခဲ့သလဲ။ ျဖစ္ခ်င္တာ ဆိုလို႔ ဘာမွန္း ေရေရရာရာ မသိခဲ့ေတာ့ မေရမရာ ေတြပဲ လုပ္ျဖစ္ ခဲ့တယ္ေပါ့။ ဒီလိုပဲ ေျဖရမယ္။ မေကာင္းတာေတြကို စနစ္တက် လုပ္တတ္ လာတယ္။ ဒါဟာ တိုးတက္မႈပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးေလး ငါးႏွစ္ကလို မိုက္ရူးရဲ ဆန္တာေတြ  ဘာေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ စိတ္ထဲ ေပၚလာသမွ် ေကာင္းသည္ ဆိုးသည္ ခြဲျခားရတာ ပင္ပန္းတယ္ မဟုတ္လား။ အေလးခ်ိန္ တက္လာတဲ့ အတၱေဘာကို ေထာပနာ ျပဳသံေတြက ေနရာအႏွံ႔က လာေနတယ္။ ၀ီစကီကို ပံုမွန္ ေသာက္တတ္ လာတာ။ ၀ီစကီ ေကာင္းေကာင္းကို ဘယ္လို ေသာက္ရမယ္ ဆိုတာ သိလာခဲ့တာ။ ကြမ္းတစ္ယာ၊ ေရတစ္မႈတ္ ဆိုသလို  ကြမ္းစားျခင္းကို စနစ္တက် တတ္ေျမာက္ လာတာ။ ေနာက္ ရွိေသးတယ္။ မင္းေတာ့ ေသမွာပဲ ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔ စည္းခ်က္ ညီညီ လုပ္တတ္ ကိုင္တတ္ လာတာ။ အနာဂတ္ အေၾကာင္း ေတြးရတာ ေလးကန္ တယ္။ မႏိုင္ရင္ ခ်ထား ခဲ့ေပါ့။

မူရာကာမိေရးတဲ့ စာအုပ္ေတြကို စလယ္ဆံုး တစ္ခါမွ ဆံုးခန္း တိုင္ေအာင္ မဖတ္ဖူးေပမဲ့ ဟိုတစ္ေန႔က သူ႔စာအုပ္ အသစ္ ထြက္လာတာကို ေမွ်ာ္လင့္ ခဲ့ေသးတယ္။ အထီးက်န္ျခင္းနဲ႔ ေပ်ာက္ဆံုးျခင္း။ ဒီပုတ္ထဲက ဒီပဲေတြလို တစ္ခါလာ မဲျပာ ပုဆိုး၊ မဲျပာ ပုဆိုး။ ဒီဇာတ္လမ္းေတြကို ဘာေၾကာင့္ ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေရးေန ရတာလဲ။ ႏိုဘယ္ဆု မရလည္း ေသဖို႔ ေကာင္းျပီလို႔  ေတြးတယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ မူကာရာမိ ခေရဇီေတြ ေပါင္းျပီး တစ္ေနထဲမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသၾကရင္ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ပါေဖာင့္မန္႔ ျဖစ္မွာပဲလို႔ မစၦရိယစိတ္ ပြားမိေသးတယ္။ ကီဇုကီက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသသြားတယ္။ တုိရုက နာရိုကိုကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ က်န္ေနခဲ့တယ္။ အိုက္ရွီဒ ေရာက္လာတယ္။ မီဒီုရီ ေရာက္ လာတယ္။ ေရာက္ လာတယ္။ ေရာက္လာ တယ္။ မိန္းမေတြ ေရာက္လာတယ္။  ေလဆိပ္ထဲက သီခ်င္းသံ ၾကားရတယ္။

ဒါ ဒါ့ဒါဒါဒါ… ဒါ့ဒါဒါဒါ ဒါဒါဒါဒါ့။

I once had a girl, or should I say, she once had me…

She showed me her room, isn’t it good, Norwegian Wood?

အိပ္မက္ဆိုးေတြပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ ေသမွာလို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ အမွန္ေတာ့လည္း ၾကာခဲ့ျပီ မဟုတ္လား။ အျဖဴအမည္း သဲကြဲခ်ိန္ေတာင္ မရလိုက္ဘူး။ ေလထဲမွာတင္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ တစ္ခုခုကို ေျပာျပ ႏိုင္ဖို႔အတြက္ တစ္ခုခုကို ေမြးယူခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ခုခုကို ဖမ္းဆုပ္ႏိုင္ဖို႔ တစ္ခုခုကို လႊတ္ခ်လိုက္တယ္။ ကုိ၀င္းျမင့္ဦးနဲ႔ ေတြ႕တုန္းက ေနရာလြတ္ေတြ အေၾကာင္း ေျပာၾကတယ္။ မေရမရာ ထိုးေဖာက္ ေက်ာ္လႊားမႈမ်ား အေၾကာင္းတို႔။ ေသခ်ာျခင္းမွ မေရရာျခင္း အေၾကာင္းတို႔။ အေၾကာင္း ေပါင္း မ်ားစြာ ေျပာတယ္။ ေျပာတယ္။ ေျပာတယ္။ ေျပာတယ္။ ဘယ္အရာကို မဆို ၾကိဳက္သလို ေကာက္ကိုင္လိုက္။ အကုန္လံုးက ကၽြတ္ဆတ္ေနတာပဲ။

ဧျပီ ၁၇ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္။

ေနထြန္းႏုိင္

သူ႕ဘ၀၏ အေရးပါေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္  ျမန္မာ့သမုိင္းႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကမၻာ့သမုိင္းႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ဆက္စပ္ျခင္း မရွိေပ။ ေက်ာင္းတုိင္မ်ားကုိ သေဘာက်၍ အင္ဂ်င္နီယာပညာကုိ သင္ယူရန္ သူဆုံးျဖတ္ခဲ့သည္။ ေက်ာင္းတုိ္င္မ်ားအေၾကာင္း စဥ္းစားမိလွ်င္ ဦးအာပိုကုိ သူသတိရသည္။ လႊမ္းမိုးသီခ်င္းၾကားလွ်င္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိ သတိရသကဲသုိ႔ပင္။ ဘ၀ဆုိသည္မွာ ယင္းကဲ့သုိ႔ ဟုိက္ပါလင့္ခ္မ်ားႏွင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည္လား။ ေတာေက်ာင္းၾဆာႏွင့္ အက္ပရက္ဆုိ ေသာက္ျဖစ္သည့္အခါ ေဆြးေႏြးၾကည့္ရမည္။ ယခုဤစာသည္ ျမင့္သန္း၏ သူေရး၍ သူႀကိဳက္ေသာစာထဲမွ စာမ်ားႏွင့္ ဆင္ေကာင္းဆင္ေနမည္။ ျမင့္သန္းက ထုိစာမ်ားကုိ သူမႀကိဳက္ေတာ့ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေျပာေၾကာင္း သူျပန္ၾကားရသည္။ သုိ႔မဟုတ္ ဖတ္ရသည္။ သူကေတာ့ ျမင့္သန္း၏ ထုိစတုိင္ကို ယခုအထိ ႏွစ္ခ်ိဳက္ေနဆဲပင္။ ဆင္ဂယ္ေမာ့၀ီစကီမ်ားက ျမင့္သန္း၏ အႀကိဳက္ကုိ ေျပာင္းလုိက္ျခင္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ သူကား ဆင္ဂယ္ေမာ့ မွန္မွန္ မေသာက္ႏုိင္သျဖင့္ ဘီေဖာ္တူးေသာင္ဇင္တြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။

ဆန္စင္ရာ က်ည္ေပြ႕လုိုက္သည့္နည္းကုိ မသုံးမိေစရန္ အစသို႔ ျပန္သြားရေအာင္။ သူ႕ဘ၀၏ ပထမဆုံးအေရးပါေသာ အျဖစ္အပ်က္မွာ ေျခာက္တန္းတြင္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကုိ စႀကိဳက္ခဲ့ျခင္းလား၊ ရွစ္တန္းတြင္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ရန္ျဖစ္သျဖင့္ လက္ကုိ ခဲတံျဖင့္ အထိုးခံရျခင္းလား မေသခ်ာေပ။ သူ႕ဘ၀တြင္ အေရးပါေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားမွာ မိန္းမမ်ားႏွင့္ တစ္နည္းမဟုတ္တစ္နည္း ဆက္စပ္ေနခဲ့တတ္ေသာ္လည္း မိန္းမမ်ားႏွင့္ မဆက္စပ္သည့္ ထုိအျဖစ္အပ်က္ (ေက်ာင္းေရြးျခင္း)က သူ႕ဘ၀လမ္းေၾကာင္းအေပၚ မ်ားစြာ အဆုံးအျဖတ္ေပးခဲ့သည္ကုိ သူသတိျပဳမိလာခဲ့သည္။

ဦးအာပုိအေၾကာင္းျဖတ္ေျပာရလွ်င္ မဆလေခတ္က ေကာင္စီလား ပါတီလား အဲဒါမ်ိဳးျဖစ္သည္။ သူ႔တာ၀န္က ငါးဖမ္းေလွမ်ားကုိ စစ္ေဆးျခင္းလား ၾကီးၾကပ္ျခင္းလား အဲဒါမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ငါးေလွကပ္ရာ ဆိပ္သည္ သူ႕ရုံးခန္း။ ငါးသည္မိန္းမမ်ားဘက္ကုိ ေက်ာေပး၍ ေပါင္ၾကားမွ ေဂြးဥႏွစ္လုံးကုိ ေဖာ္၍ အိပ္ေလ့ရွိသည္။ ယင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ ေနာက္ဆက္တြဲအခ်က္အလက္မ်ား သူမသိရေသာ္လည္း ဦးအာပိုသည္ သူ႕အတြက္ ေအာတုိ္င္းမ္ဟီးရုိးျဖစ္ရျခင္းမွာ ပခုကၠဴဘက္ရွိ ပခန္းႀကီးေက်ာင္းသုိ႔ အလည္အပတ္သြားရာတြင္ ညဘက္ ေက်ာင္းေအာက္ဆင္း အေလးစြန္႔ၿပီး အီးကုန္းစရာ ရွာမေတြ႕သျဖင့္ ဖင္ေျပာင္ေအာင္ ေက်ာင္းတုိင္ႏွင့္ ပြတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ (သင့္အေနျဖင့္လည္း လာမည့္ေႏြရာသီတြင္ ခရီးထြက္ျဖစ္ပါက ပခုကၠဴဘက္သုိ႔ သြားရန္္ ေရြးခ်ယ္ႏုိင္ေပသည္။)

ဦးအာပိုႏွင့္ ေက်ာင္းတုိင္မ်ားၾကားအဆက္အစပ္အေၾကာင္း ေျပာအၿပီးတြင္ ဘီယာကုန္သြားသျဖင့္ စကားစျပတ္သြားရသည္။ သူ႕ဘ၀တြင္ အေရးပါေသာအျဖစ္အပ်က္မ်ားအျဖစ္ ကာမ်ဴး (ေကးမတ္စ္ဟု ေခၚခ်င္လည္းေခၚ)၏ လာအီထရိန္ဂ်ာႏွင့္ ေဂ်ဒီဆလင္းဂါး၏ ကက္ခ်ာအင္းသရုိင္းတုိ႔ကုိ (ဗမာလုိ)ဖတ္မိျခင္းတုိ႔ကုိလည္း ထည့္သြင္းရေပမည္။

ထုိစာအုုပ္မ်ားမဖတ္ခဲဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ကုိယ္ပုိင္ကားစီးေနသည္ကုိ ေတြ႕ရေသာအခါ သူမည္သုိ႔ ခံစားရမည္နည္း။ ရွိေစေတာ့။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကုိ မေဆြးေႏြးလုိ။ ဦးအာပိုတြင္ သမီးအပ်ိဳႀကီးတစ္ေယာက္ရွိသည္ကုိ သူသတိရလာသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာၿပီးမွ ထြက္ရွိလာေသာ အပ်ိဳႀကီးမ်ား၏ အ၀ါေရာင္သုတ္ခဲမ်ားအေၾကာင္းသို႔ လမ္းေခ်ာ္ရန္ စိတ္ကူးမရွိပါ။ အဆုိပါသုတ္ခဲမ်ားကုိ ဖင္ထူေသာ ဖန္ခြက္ျဖင့္ထည့္ၿပီး ျမင့္သန္းကုိ တုိက္ရေသာ္ အဘယ္သို႔ ေနမည္နည္း။ ထားပါ။ ေက်ာက္စရစ္ခဲဆားစိမ္ကုိ သယ္ေဆာင္လာေသာ ျမင့္သန္းကုိ သူအျမဲတေစ ေက်းဇူးတင္ေနမည္သာ ျဖစ္သည္။

သူ သူမကုိ ခ်စ္ခဲ့သည္။ ဒီလုိပဲ သူယုံၾကည္ခဲ့သည္။ သူ႕အခ်စ္ကုိ သူမသိေအာင္ နည္းမ်ိဳးစုံျဖင့္ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ သူအသက္ဆက္ရွင္ေနျခင္းသည္လည္း သူ သူမကို ခ်စ္ေၾကာင္း သက္ေသျပရန္ပင္။ သူ တျခားမိန္းမေတြနဲ႔အိပ္တာ၊ ေနာက္ဆုံး တျခားမိန္းမတစ္ေယာက္ (ဒီေနရာမွာ အဂၤလိပ္လုိဆုိရင္ျဖင့္ အားသားႏွင့္ အနားသား ကြဲေအာင္ ေရးႏုိင္ေပခ်ိမ့္)ကုိ လက္ထပ္ၿပီး ကေလးေတြဘာေတြေမြးလုိက္တာ..ဒါေတြဟာလည္း သူ႕အခ်စ္ကုိ သက္ေသျပဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ျခင္းပင္။

ဆယ္ႏွစ္ၾကာၿပီးေနာက္ ငါးမန္းေတာင္ကုိ သူမႀကိဳက္မွန္း ေသခ်ာသြားခဲ့သည္။ တိမ္ေတြေတာက္ေနၿပီ။ ခရမ္းေရာင္တိမ္မ်ားကား သူ႕အခ်စ္အတြက္ ၀စ္တနက္စ္ျဖစ္ေစသတည္း။ ေကာင္းကင္ဟာ ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ မီခဲဟူလီဘက္လုိပဲ ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။

သူမမ်က္ႏွာေလးကုိ ခ်စ္ေပမယ့္ သူမရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြကို မခ်စ္ႏုိင္ေပ။ ထုိေၾကာင့္ သူ႕အေနျဖင့္ ေျခေထာက္လွေသာ မိန္းမေတြနဲ႔ ပတ္သက္ဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ အဲလုိနဲ႔..ေလရူးသုန္သုန္ကို မဖတ္ဖူးတဲ့ စကားလက္ဆုိတဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔ သူေတြ႕တယ္။ အဲဒီမနက္က သူမဟာ ေလ့က်င့္ခန္းတစ္ခုခုလုပ္ၿပီးခါစျဖစ္မယ္။

စင္သီယာ့ကိုမုန္႔၀ယ္ေကၽြးေနတုန္

းသူ႔လြယ္အိတ္ထဲအုတ္ခဲေတြထည့္ခဲ့တဲ့ေကာင္ကိုစလံုးမွာျပန္ေတြ႕တယ္
ေက်ာ္ခိုင္၀င္း ေသသြားတဲ့အေၾကာင္းကိုေျပာရင္း မူရင္းစာသားအခ်ဳိ႕က်က်န္ခဲ့
ကမၻာၾကီးက်ဥ္းသြားတာ ေနစရာေနရာ က်ဥ္းသြားျခင္းပဲ
တိုက္ဂါးတစ္လံုးစီနဲ႔ ၂၀၀၀နာရီမွ ၂၂၀၀နာရီ ဘီယာေတြေႏြးသြားတဲ့အထိ
စင္သီယာနဲ႔ ဘယ္လိုညားသြားတယ္ဆိုတာ ဟိုေကာင္ေျပာမသြားဘူး
၁၉၉၉၀န္းက်င္က ေမၿမဳိ႕မွာမိုးေခါင္တာၾကားဖူးလားလို႔ လိုက္ေမးတဲ့
အရူးတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဖူးတယ္
သူျပန္ေရာက္ခဲ့တုန္းက ေမၿမဳိ႕ကို ျပင္ဦးလြင္လို႔ ေခၚမိတာ
ေက်ာက္ေတာင္ဘုရားေပၚကေနၾကည့္ေတာ့ ၿမဳိ႕ကမ်က္ႏွာထားေျပာင္းတယ္
ေနၾကာပန္းေတြနဲ႔လမ္းက နင့္ေၾကာင့္မို႔ အ၀ါေရာင္လမ္းကေလးျဖစ္လို႔
ငါ့ယံုၾကည္မႈကို ျပက္ရယ္ျပဳမယ္ဆို အခုေရာက္ေနတဲ့ေနရာမွာ ရပ္ပစ္လိုက္ပါ စင္သီယာ
အဲဒီေန႔က ဘုရားသခင္ဟာ အ၀ါေရာင္လမ္းကေလးေပၚ မေရာက္လာခဲ့ဘူး
သူမေရးသြားတဲ့ကဗ်ာဟာ ခုထိသူ႔အာရုံကို အေႏွာက္အယွက္ေပးေနတုန္းပဲ
ဒီကဗ်ာဟာ သူမေရးသြားတာလား သူမေရးသြားတာတာလား မသဲမကြဲနဲ႔
မ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး ခံစားၾကည့္၊နည္းနည္းနားလည္လာၿပီဆို
အခုေရာက္ေနတဲ့ေနရာမွာ ရပ္ပစ္လိုက္
၀က္စ္ကို႔စ္လမ္းေပၚေလွ်ာက္လာရင္း အေတြးစေတြကို ဖြာထုတ္ေနရတယ္
ဥပမာ သူသာဒါကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့ရင္ ခုခ်ိန္မွာ စင္ကာပူအႏွံ႔ ကားတစ္စီးနဲ႔
အပ်င္းေျပပတ္ေမာင္းေနသူ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနမွာပဲ ဆိုတာရယ္
သူသာဒါကို မေရြးခ်ယ္ခဲ့ရင္ အပ်င္းေျပပတ္ေမာင္းလာတဲ့ ကားတစ္စီးနဲ႔
မေတာ္တဆ တိုက္ခံရသူ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနမွာပဲ ဆိုတာရယ္
ႏွစ္မ်ဳိးစလံုးမေရြးခ်ယ္ခဲ့လို႔ စင္သီယာမသိေသာ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္
ကားတိုက္မႈကို ရပ္ၾကည့္ေနသူမ်ားထဲက လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတာရယ္
မ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး ခံစားၾကည့္၊ေလာကႀကီးဟာ ဘာမွမဟုတ္ေတာ့သလို ေမွာင္က်သြားတာျမင္ရမယ္
စီးကရက္ေနာက္တစ္လိပ္ကိုထုတ္ေတာ့ ကုလားႀကီး*ရဲ႕ BABY သီခ်င္းကထြက္က်လာတယ္
နားနဲ႔လိုက္ေကာက္ၿပီး ရင္ဘတ္ထဲထည့္ၾကည့္
တစ္ခုခုရလာၿပီဆို အခုေရာက္ေနတဲ့ေနရာမွာ ရပ္ပစ္လိုက္ပါ စင္သီယာ
သူ႔နာရီမွာ ၂၂၃၀ကိုျပေနတယ္၊စင္သီယာ စကၠန္႔မ်ားက မရပ္ေသး
နင့္လြယ္အိတ္ထဲက အုတ္ခဲေတြငါကူထုတ္ေပးခဲ့တာေလဆိုၿပီး ရယ္ေနတာမ်ား
ေက်ာ္ခိုင္၀င္းျပန္ေျပာမွသိရလို႔ ဟိုေကာင္ကို စိတ္ဆိုးတာ နင္ေရာငါေရာ
မ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး ခံစားၾကည့္၊အခုေရာက္ေနတဲ့ေနရာမွာ ရပ္ပစ္လိုက္လို႔မရတာ
သူျဖစ္ေနတယ္
ေမၿမဳိ႕ညေလေတြလို ထင္ေယာင္ထင္မွားရနံ႔ထဲ ကိုကို ဖုန္းလာေနတယ္ ရင္းတုန္းၾကားတယ္
အခ်ိတ္အဆက္ေတြ အကုန္လံုးေလထဲလြင့္သြားတာ ၂၃၀၀နာရီတိတိ။     ။
*ကုလားႀကီး=Serj Tankian

ပီမို