Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Prose’ Category

၂၀၁၆-၁၇ တုန္းက ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ကုိ အၿပီးသတ္ဖုိ႔ သူႀကိဳးစားေနခဲ့သည္။ ဒါမွမဟုတ္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္ေရးေနခဲ့သည္။ ၂၀၁၆-၁၇ ဆုိတာ ျပကၡဒိန္ႏွစ္တစ္ႏွစ္မဟုတ္ဘဲ ပညာသင္ႏွစ္လုိမ်ိဳး ဘ႑ာေရးႏွစ္လိုမ်ိဳး ျပကၡဒိန္ႏွစ္ ႏွစ္ခုပါ၀င္သည့္ ကာလအပုိင္းအျခားတစ္ခုေပါ့။

ဇာတ္လမ္းအစကေတာ့ အရက္၀ုိင္းမွာ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ ေျပာၾကရင္း ရာဇ၀တ္မႈထူထပ္မ်ားျပားလာျခင္းဆုိတဲ့အေၾကာင္းဆီေရာက္သြားၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ အဲဒီအေၾကာင္း ေျပာၾကရကေန ကေလးေတြ လူကုိ ဓားနဲ႔ထုိးဖုိ႔ ၀က္နဲ႔အရင္အထုိုးသင္ေပးတဲ့အေၾကာင္းဆီ ေရာက္သြားသည္။ အဲဒီအေၾကာင္းကုိ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေအာင္ေရးမည္ဟု သူေျပာခဲ့ၿပီး ေရးလည္းေရးခဲ့သည္။

“ၿမိဳ႕ကေလးကလူေတြက ေရသာဘက္က လူေတြနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ျပႆနာမျဖစ္ခ်င္ၾက။ ဒီလူေတြက သူတို႔ နာၾကည္းၿပီဆုိရင္ အဲဒီလူနဲ႔ ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာခ်င္း ျပန္မဆုိင္မိေအာင္ လုပ္ေလ့ရွိသည္။ အဲဒီလုိလုပ္သည္ဆုိရာတြင္လည္း လူႀကီးေတြ ကုိယ္တုိင္ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္။ အသက္မျပည့္ေသးသည့္ ကေလး တစ္ေယာက္ကုိ လုပ္စရာရွိသည္မ်ား သင္ေပးၿပီး လုပ္ခုိင္းလုိက္သည္။ ေနာက္ဆုံး မိသြားလွ်င္လည္း အသက္မျပည့္ေသးသည့္အတြက္ သီးသန္႔သတ္မွတ္ ထားေသာ စခန္း ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာင္းလို ေနရာမ်ိဳးမွာ ႏွစ္အနည္းငယ္ေနၿပီး ျပန္လြတ္လာျမဲျဖစ္သည္။ ေနာက္ထပ္ နာၾကည္းစရာကိစၥ တစ္ခုေပၚလာလွ်င္လည္း ေနာက္ကေလးတစ္ေယာက္ကုိ ေလ့့က်င့္ေပးၿပီး လုပ္စရာရွိသည္ကုိ လုပ္ခုိင္းျမဲျဖစ္သည္”

၀တၳဳထဲမွာ သူအဲဒီလုိ ထည့္ေရးထားခဲ့သည္။ ၀တၳဳကုိ ၂၀၁၆ မကုန္ခင္ အၿပီးသတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသည္။ ၀တၳဳထဲမွာ ထည့္သြင္းမည့္ အပုိင္းအစတစ္ခ်ိဳ႕ကုိ သူ၏ ေဖ့စ္ဘြတ္အေကာင့္တစ္ခုတြင္ စေတးတပ္အျဖစ္ပင္ တင္လုိက္ေသးသည္။ ၀တၳဳ၏ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ဓားထုိးခံရၿပီး မေသခင္နာရီပုိင္းအတြင္း အာ႐ုံတြင္ ေပၚလာသည့္ ပုံရိပ္မ်ားအျဖစ္ အဆိုပါ အစိတ္ပိုင္းမ်ားကို တည္ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ လူေတြဟာ မေသခင္ ကုိယ့္ဘ၀ကုိယ္ ႐ုပ္ရွင္ျပကြက္ေတြျပန္ျပသလုိ ျမင္ရတယ္ဆုိတာမ်ိဳးဟု ေျပာရမည္။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီတုံးက ေရာဘတ္တိုဘုိလာႏုိးရဲ႕ ၂၆၆၆ ကုိ ဖတ္ေနတုံး အဲဒီဆရာသမားရဲ႕ လုပ္ကြက္ေတြကုိ ဂါၿပီး လုိက္လုပ္ၾကည့္တာျဖစ္သည္။ အရက္ဆုိင္မွာ ေဘး၀ုိင္းကေျပာသမွ် ၾကားေနရတာ၊ စားေသာက္ဆုိင္မွာ တီဗြီက ျပေနတာေတြကုိလည္း ၀တၳဳထဲ ထည့္ေရးတာမ်ိဳးေပါ့။

၂၀၁၆ ကုန္ခါနီး သူခ်င္းေတာင္သုိ႔ ေရာက္သြားသည္။ ၀ိတိုရိယေတာင္ကုိ တက္လုိက္ေသးသည္။ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ဖတ္ရသလုိ ဘာေက်းငွက္ပန္းမန္မွ ေသေသခ်ာခ်ာ မေတြ႕ရေတာ့။ ေတာင္ဇလပ္ပန္းေတာင္ ဟိုနားဒီနား နည္းနည္းပါးပါးပဲ ေတြ႕ရေတာ့သည္။ ခ်င္းေတာင္မွာ ရွိေနစဥ္ ၀တၳဳကုိ နည္းနည္းျပန္ဖတ္ နည္းနည္းျပန္ေရးလုပ္ေနသည္။ ႏွစ္သစ္ကူးကုိ ေတာင္ေပၚက ဟုိတယ္တစ္လုံးမွာ မီးပုံပြဲႏွင့္ ျဖတ္သန္းလုိက္သည္။ ၀တၳဳကေတာ့ မၿပီး။

ဇန္န၀ါရီလထဲေရာက္ေတာ့ ၀တၳဳဘက္ ပိုလုိ႔မလွည့္ျဖစ္။

ေဖေဖာ္၀ါရီမွာလည္း ထုိနည္းႏွင္ႏွင္။

မတ္လထဲမွာ အလုပ္မွာ အဆင္မေျပသည္ႏွင့္ ခြင့္နည္းနည္းယူၿပီး ငလုိက္ကန္သာဟုနာမည္ခံထားေသာ ဆည္ေဘးက ဟုိတယ္တစ္လုံးဆီ သူေရာက္သြားသည္။ အဲဒီမွာ သူ႕၀တၳဳကုိ စိတ္ႀကိဳက္ျပင္ၿပီး အဆုံးသတ္လုိက္ႏုိင္သည္။

“၁၄း၁၆

၂၀၁၇ မတ္ ၁၁

ငလုိက္ရီေဆာ့” ဟု ၀တၳဳေအာက္ေျခမွာ ေရးထားလုိက္သည္။ ၿပီးၿပီေပါ့။

ေနာက္ေတာ့ ဧၿပီလထဲမွာ ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူး ႐ုံးပိတ္ရက္ရွည္ေရာက္လာသည္။ သူလည္း အပူႏွင့္ ေရေရွာင္ရေအာင္ ရွမ္းျပည္ဘက္ တက္ခဲ့သည္။ ကေလာမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ သစ္လုံးအိမ္မွာ ေနခြင့္ရသည္။ ၿမိဳ႕ႏွင္သိပ္မေ၀းေသာ္လည္း သဘာ၀ထင္း႐ူးေတာအတြင္း လူသူရွင္းၿပီး တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းလွသည့္ေနရာ ျဖစ္ေနသည္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ သူမျမင္ဘူးေသာ ငွက္ေရာင္စုံေတြ သူ႕အနီးအနားမွ ျဖတ္ပ်ံသြားသည္ကုိ ေငးေမာေနရသည္။ တညေတာ့ တစ္ဘက္ေတာင္ေၾကာတြင္ ေတာမီးေလာင္သည္ႏွင ့္အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္။ အဲဒီမွာ သူ႔ဇနီးႏွင့္ စကားထုိင္ေျပာေနၾကရင္း ၀တၳဳေနာက္တစ္ပုဒ္ေရးဖုိ႔ စိတ္ကူးစရလာသည္။ သၾကၤန္ရက္ေတြမွာ ဘယ္မွာမသြားဘဲ ၀တၳဳကို အၾကမ္းေရးလုိက္သည္။

သၾကၤန္ၿပီးေနာက္ရက္မ်ားမွာေတာ့ ေနျပည္ေတာ္တြင္ အလုပ္ကိစၥျဖင့္ ရက္ရွည္ေနေနစဥ္ သူ႕သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ အဲဒီကုိ ေရာက္လာသည္။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက သူ႕၀တၳဳတစ္ပုဒ္ကုိ ေသခ်ာဖတ္ၿပီး ေ၀ဖန္ဖူးသူ။ သူလည္း သူ႕၀တၳဳ (ဒီ၀တၳဳအရဆုိလွ်င္ ပထမ ၀တၳဳ) ကုိ ပရင့္ထုတ္ၿပီး သူ႕သူငယ္ခ်င္းကုိ ေပးလုိက္သည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေထြရာေလးပါ ႏွစ္နာရီ သုံးနာရီေလာက္ ေျပာၿပီးေနာက္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကုိ အိမ္ျပန္လုိက္ပုိ႔သည္။ အျပန္လမ္းမွာ သူ႕၀တၳဳ (ဒီ၀တၳဳအရဆုိလွ်င္ ဒုတိယ ၀တၳဳ) အေၾကာင္းကို ေျပာျဖစ္သည္။

“ပင္စင္စား အဘုိးႀကီး အဘြားႀကီး လင္မယား..သူ႕တို႔ဟာသူတို႔ နယ္မွာ သူ႕တို႔ျခံေလးနဲ႔ သူေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနေနတာ။ ေနာက္ေတာ့ ရန္ကုန္မွာ စီးပြားေရး နည္းနည္းအဆင္ေျပေနတဲ့ သမီးကုိ အေဖာ္ရေအာင္ဆုိၿပီး အဘြားႀကီးက ရန္ကုန္ေျပာင္းသြားတယ္။ အဘုိးႀကီးက သူ႕ျခံထဲမယ္ သစၥာပန္းေတြ စုိက္ၿပီး ေနက်န္ခဲ့တယ္။ တစ္ႏွစ္ႏွစ္ႏွစ္ေနေတာ့ အဘုိးႀကီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ေခ်ာ္လဲၿပီး လက္က်ိဳးသြားတယ္။ သားအမိႏွစ္ေယာက္ က်န္းမာေရးစစ္ဖို႔ အေၾကာင္းျပၿပီး အဘုိးႀကီးကို ရန္ကုန္ေခၚသြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဟုိလွည့္ဒီလွည့္နဲ႔ ျပန္မလႊတ္ေတာ့ဘူး။ အဘုိးႀကီးက ရန္ကုန္က တုိက္ခန္းထဲက ဘ၀မွာ ဘယ္လုိမွ မေပ်ာ္ဘူး။ သမီးနဲ႔ မိန္းမကလည္း နယ္ကုိ လုံး၀ ျပန္မလႊတ္ေတာ့ဘူး။  ႏွစ္သိပ္မၾကာဘူး။ အဘုိးႀကီး က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕ယြင္းလာၿပီး အိပ္ယာထဲ လဲတယ္။ အိပ္ယာထဲမွာ သုံးႏွစ္ေလာက္ေနၿပီးမွ အဘုိးႀကီးဆုံးတယ္။ အဘုိးႀကီးလည္းဆုံးေရာ သားအမိႏွစ္ေယာက္က နယ္ကျခံမွာ ျပန္ေနမယ္ဆုိၿပီး ဆုံးျဖတ္လုိက္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ျခံထဲက သူတို႔အိမ္ကုိ အလည္ေရာက္လာတဲ့လူကုိ သူတို႔ေျပာျပတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္က အဘုိးႀကီးလည္း မရွိေတာ့ဘူးဆုိေတာ့ ရန္ကုန္မယ္ ဆက္ေနစရာအေၾကာင္းလည္း မရွိေတာ့ဘူးေလတဲ့ဲ့”

အဲဒါကေတာ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကုိ သူေျပာျပခဲ့တဲ့ သူ႕၀တၳဳရဲ႕အေၾကာင္းပဲ။

ေနာက္ေတာ့ ေမလတစ္လလုံးနီးပါ သူ႕႐ုံးအလုပ္ေတြနဲ႔ သူ႐ႈပ္ေနခဲ့တယ္။

ဇြန္လရဲ႕ မုိးေရစက္ေတြနဲ႔အတူ သူေနထိုင္ရာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို သူျပန္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ သူ႕သူငယ္ခ်င္းဆီက သူ႕၀တၳဳနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာမွ ျပန္မၾကားေရးေသးဘူးဆုိတာ သတိရလာတယ္။ သူ႕ကြန္ပ်ဴတာကို သူျပန္ဖြင့္တယ္။ ပထမဆုံး သူ႕၀တၳဳ (ပထမ ၀တၳဳ)ထဲက အဓိက ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ ဘ၀အျဖစ္သနစ္ အပုိင္းအစေတြကုိ သူဖ်က္ထုတ္ပစ္လုိက္တယ္။

ေအာက္ကဟာေတြကေတာ့ သူျဖတ္ထုတ္ပစ္လုိက္တဲ့ အပုိင္းအစေတြပဲ။

“ ရွင္က သိပ္အဆီကြပ္ခ်င္တာပဲေနာ္။ ေျပာရင္းဆုိ္ရင္း ဂ်ာေတာင္က ကုိၾကည္ေ၀း၏လက္ကုိ သူမ၏ ေပါင္ေပၚမွ အသာအယာ ဖယ္ရွားလုိက္သည္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္သည္ စမ္းေခ်ာင္းေလး တစ္ခု၏ နံေဘးတြင္ ထုိင္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဟုိးအေ၀းႀကီးမွာ လွမ္းျမင္ေနရသည့္ ႏွင္းေတြဖုံးေနသည့္ ေတာင္ဆီမွ စီးဆင္းလာသည့္ စမ္းေခ်ာင္းကေလးထဲတြင္ ေတာင္က်ေရစီးေၾကာင့္ လုံး၀န္းေနေသာ ေက်ာက္တုံးေလးမ်ားရွိေနသည္။ ကုိၾကည္ေ၀းက အေနရခက္ဟန္ျဖင့္ ေက်ာက္တုံးေလးမ်ားကုိ ေကာက္ၿပီး ေရထဲသုိ႔ လွမ္းပစ္ေနသည္။ ဂ်ာေတာင္က ဘာမွမျဖစ္ဟန္ျဖင့္ စကားဆက္သည္။ တကယ္ေတာ့ ဒီေတာင္ကုိ ဂ်ပန္တစ္ေယာက္က ပထမဆုံး တက္တယ္ဆိုၿပီး မွတ္တမ္းတင္ထားၾကတာ ရယ္စရာပဲ။ ဒီအနီးအနားရြာေတြကေန ဒီေတာင္ကုိ တက္ဖူးတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီးပဲေလ။ အျမင့္ဆုံး ထိပ္ထိေရာက္ဖူးတဲ့သူေတြလည္း ရွိတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔မွာ မွတ္တမ္းမွ မရွိတာ။ ကုိၾကည္ေ၀းက ဂ်ာေတာင္ကုိ လွည့္မၾကည့္ပဲ ေနာက္ထပ္ ေက်ာက္တုံးတစ္တုံးကုိ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္ေအာင္ အားစုိက္ ပစ္ေပါက္လုိက္သည္ ..”

“ေရေပၚတြင္ ေပၚ႐ုံသည္ဆုိမွ်သာ ေပၚေနေသာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္၏ လက္ေတြက အသားကုန္ ေ၀ွ႕ယမ္းေနသည္။ တကယ္ေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိ ကုိၾကည္ေ၀း ေသခ်ာမသိ။ တစ္ႏုိင္ငံလုံး ျဖစ္ပြားေသာ လူထုံအုံၾကြမႈအတြင္း ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ၿပီး ေတာထဲတြင္ ဖြဲ႕စည္း လုိက္သည့္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္တြင္ အေရးပါေသာ စစ္ဘက္ရာထူးတစ္ခုကုိ ယူထားသူအျဖစ္သာ သူသိသည္။ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္မ်ားက သူ႕ကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟုပဲ ေခၚၾကသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သည္ ညဘက္ ကင္းမ်ားကုိ လုိက္စစ္ရင္း ငုိက္ျမည္းေနသည့္ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ တစ္ေယာက္ေတြ႕ပါက သူ႕တဲသူျပန္အိပ္ခုိင္းၿပီး သူကိုယ္တုိင္ ကင္းဆက္ေစာင့္ ေလ့ရွိေၾကာင္း သူမ်ားေတြ ေျပာတာ ၾကားဖူးသည္။ ကုိၾကည္ေ၀းတို႔ ဂစ္တာတီးေနသည့္ဆီကုိ ေပါက္ခ်လာၿပီး ဘယ္လုိမွ ကီးမ၀င္သည့္အသံျဖင့္ သီခ်င္းအတင္းလုိက္ဆုိသည္ကုိမူ ကုိယ္တုိင္ၾကံဳဖူးသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး သူ ေနာက္ဆုံး သိလုိက္ရသည္က ေရမကူးတတ္ျခင္းပင္။ သူတို႔ကူးျဖတ္ေနသည့္ နယ္ျခားျမစ္က ေရစီးၾကမ္းလွသည္။ သူတို႔ ေလွကုိ ခက္ခက္ခဲခဲ ျပန္လွည့္လုိက္ႏုိင္သည့္ အခ်ိန္တြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ မရိွေတာ့..”

“၀ုန္းခနဲ ေပါက္ကြဲသံႏွင့္အတူ မီးခုိးလုိလုိ အရာမ်ား လြင့္ပ်ံလာသည္။ စစ္သားတစ္ေယာက္က ကုိရင္ေလးလက္ထဲမွ အလံကုိ အတင္း ဆြဲယူၿပီး သူ႕ကုိ ကန္ေၾကာက္လုိက္သည္။ ကုိၾကည္ေ၀းက ခဲလုံးတစ္လုံးကုိ ေကာက္ၿပီး လွမ္းေပါက္သည္။ ခဲလုံးက ႀကီးေနသျဖင့္ စစ္သားဆီကုိ မေရာက္ဘဲ သူ႕ေရွ႕ မလွမ္းမကမး္က လူကုိ သြားထိသည္။ ထုိလူ လဲက်သြားသည္။ မီးခုိးျဖဴျဖဴမ်ားက ပုိၿပီး ထူထပ္လာသည္။ လဲက်သြားသူသည္ လက္တစ္ဘက္ျဖင့္ ေခါင္းကုိ ဖိထားၿပီး က်န္လက္တစ္ဖက္က အကူအညီ ေတာင္းသည့္ဟန္ျဖင့္ ေ၀ွ႕ယမ္းေနသည္။ လူအုပ္က တျဖည္းျဖည္း ကုိၾကည္ေ၀းဘက္သုိ႔ ပိက်လာသည္။ တခဏအတြင္း ကိုၾကည္ေ၀းကုိယ္တုိင္ မ်က္လုံးမ်ား စပ္လာၿပီး အသက္႐ႈၾကပ္လာသည္..”

“ေဆး႐ုံအ၀င္၀တြင္ လူေတြစီခနဲ ျဖစ္သြား ၾကသည္။ ထုိးဆုိက္လာသည့္ကားေပၚမွာ အနီေရာင္ အလုံးႀကီးတစ္လုံး လိမ့္ဆင္းလားသည္။ ကိုၾကည္ေ၀း ေသခ်ာထပ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အဲဒါ ခႏၶာကုိယ္ ေအာက္ပုိင္း တ၀က္လုံး ေသြးေတြရႊဲနစ္ေနေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကုိ ဘုန္းေတာ္ႀကီးပုံစံ ၀တ္ဆင္ထားသူတစ္ဦးက ေပြ႕ခ်ီလာတာ ျဖစ္ေနသည္။ ထုိသူက ပါးစပ္မွလည္း ေရွ႕ကလူေတြကုိ လမ္းဖယ္ေပးဖို႔ ေအာ္ဟစ္ေနသည္။ စကၠန္႔ပုိင္းအတြင္း သူတို႔ေတြ ကုိၾကည္ေ၀း အနား ေရာက္လာၾကသည္။ လူနာဟုထင္ရသူ အမ်ိဳးသမီး၏ ေခါင္းသည္ ေပြ႕ထားေသာလက္၏ေနာက္ဘက္သုိ႔ လန္က်ေနျဖင့္ သူမ၏မ်က္နာကုိ ေဇာက္ထုိး အေနအထားျဖင့္ ေတြ႔လုိက္ရသည္။ သူတို႔ျဖတ္သန္း သြားသည့္ ေဆး႐ုံ ေကာ္ရစ္ဒါတေလွ်ာက္တြင္ ေသြးစီးေၾကာင္းတစ္ခု ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္း စီးဆင္း က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က ကုိၾကည္ေ၀း အနားကပ္ၿပီး ေျပာလုိက္သည္။ မင္းအေဖ ဆုံးၿပီ..”

ေနာက္ထပ္ ျပင္စရာတစ္ခုလည္း ထပ္ေတြ႕လာတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သူနဲ႔ ခင္တဲ့ အယ္ဒီတာရဲ႕ နာမည္ကုိ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ နာမည္အျဖစ္သုံးထားတာပဲ။ သူက ခင္လုိ႔သုံးထားတာေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္ (ေမလကုန္ ဇြန္လဆန္းေလာက္)မွာ အဲဒီအယ္ဒီတာကို ခင္တဲ့လူေတြရဲ႕ စာေတြပဲ ထည့္တယ္လုိ႔ ေ၀ဖန္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ေနတယ္။ နာမည္လဲတာကေတာ့ copy and replace နဲ႔ လဲလုိက္႐ုံပဲ။ မခက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လဲရမလား မလဲရဘူးလား သူေ၀ခြဲမရျဖစ္ေနတယ္။

ေနာက္ၿပီး ၀တၳဳထဲမွာ သူေျပာခ်င္တာေကာ ေပၚလြင္ရဲ႕လားဆုိတာလည္း သူသိပ္မေသခ်ာဘူး ျဖစ္ေနတယ္။

 

မိုးဆတ္

 

 

 

 

Advertisements

Read Full Post »

 

ပထမဆုံးလ၏ ေနာက္ဆုံးရက္မ်ားအတြင္း အလင္းေရာင္ေကာင္းစြာရရွိိေသာ ဟုိတယ္ခန္းတစ္ခုအတြင္းသုိ႔ သူေရာက္ရွိေနခဲ့သည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ေတာမီးမ်ားေလာင္ေနေသာ္လည္း သူ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေမာက်သြားခဲ့သည္။ သူတေရးႏိုးလာေတာ့ သူ႕အခန္းတြင္းသို႔ ၀က္၀ံမ်ား ေရာက္ရွိေနၾကသည္။ ၀က္၀ံတေကာင္က သူ၏ မေလွ်ာ္ဖြပ္ရေသးေသာ အတြင္းခံမ်ားကို မီးပူတိုက္ေနသည္။ ေနာက္၀က္၀ံတစ္ေကာင္က ကၽြန္မဘာလုပ္ေပးရမလဲရွင္ဟု ေမးလုိက္သည္။ သူအား အိပ္ထိလိင္မ်ားက အဲဒီေမးခြန္းေမးတုိင္း သူ႕ေခါင္းထဲေပၚလာသည့္ အေျဖက တစ္မ်ိဳးထဲပင္။ ၀က္၀ံ၏ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္၍ သူ၏ အေျဖကုိ ေျပာင္းလဲခဲ့သည္။ သူပိုင္ပိုင္ႏုိ္င္ႏုိင္ သိထားသည္မွာ သူ၏ အမိုက္မဲဆုံးႏွစ္မ်ားသို႔ သူျပန္မသြားလုိေၾကာင္းပင္။ သူ၏ ပထမအမုိက္မဲဆုံးႏွစ္တြင္ ဖခင္ျဖစ္သူက သူ၏ အိမ္သာက်င္းကုိ ဆယ္ေပးေနစဥ္ သမီးျဖစ္သူႏွင့္ သူအိပ္စက္ခဲ့သည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ အိပ္ယာက ႏုိးလာေတာ့ ေျခေဆးရန္ ထားသည့္ စဥ့္အုိးထဲတြင္ ေလာက္ေတြ ျဖဴေဖြးျပည့္ႏွက္လုိ႔။ ဒုတိယ အမိုက္မဲဆုံးႏွစ္တြင္ ေန႔နံကုိအေျခခံ၍ ဘယ္ေဘာလုံးအသင္းႏုိင္မည္ဟု ခန္႔မွန္းထားသည့္ ေဟာကိန္းမ်ားကို ဖတ္႐ႈေနခဲ့သည္။ တတိယ တစ္ႏွစ္တြင္ သူ,မလုိလားသည့္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ အိပ္ေနသည့္ ျခင္ေထာင္ကုိ မူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္၍ ေသးႏွင့္ပန္းပစ္ခဲ့သည္။ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ သြားႏႈတ္ရန္လုိသည္ဟု ထင္လာသျဖင့္ သြားဘက္ဆုိ္င္ရာ ေဆးတကၠသိုလ္သို႔ သူသြားသည္။ သူတို႔က သူ႕သြားကုိ ႏႈတ္မေပးၾက။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ သူျပန္ထြက္မည့္ျပဳစဥ္ တကၠသုိလ္ ေကာ္ရစ္ဒါ ရွိ အေၾကြေစ့ထည့္ေျပာရေသာ တယ္လီဖုန္းက ျမည္လာသည္။ သူကုိင္လိုက္ေတာ့ သူေဖာက္ထြင္း၀င္ေရာက္၍ မရခဲ့ေသာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္စီက ျဖစ္ေနသည္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီက ဖုန္းထဲမွာ ငုိေနသည္။ သူ႕ကုိ အရင္က ရွာခုိင္းထားတာေတြ မရွာခုိင္းေတာ့ဟု ဂ်င္းေဘာင္းဘီက တတြတ္တြတ္ေျပာေနသည္။ သူဖုန္းခ်လုိက္သည္။ ၀က္၀ံက က်န္၀က္၀ံ၏ ပါးစပ္ကုိ ျဖဲ၍ အတြင္းဘက္ကုိ မီးပူျဖင့္တိုက္ေနသည္။ သူကေတာ့ သူ႕အေျဖကုိ ေျပာင္းလဲရန္ စိတ္ကူးမရွိ။ ေလထဲမွ တြဲေလာင္းက်ေနေသာ တယ္လီဖုန္းလက္ကုိင္ခြက္၏ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ ေဆးမ်ား ပ်က္ျပယ္စျပဳေနၿပီ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ သူ႕ပခုံးကုိ ပုတ္လုိက္သည္။ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူလက္ထဲသို႔ စာရြက္တစ္ရြက္ထုိးေပးသည္။ စာရြက္ေပၚတြင္ သူ၏သြားမ်ားသည္ ႏႈတ္ရန္ သင့္ေလ်ာ္ေၾကာင္း ေထာက္ခံပါသည္ဟု သြားဘက္ဆုိင္ရာ ေဆးတကၠသုိလ္၏ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ျဖစ္သူက လက္မွတ္ေရးထုိးထားသည္။ သြားေတြ အကုန္ႏႈတ္ပစ္လုိက္ၿပီးေနာက္ ေလာက္ေတြေဖြးေနသည့္ ေျခေဆးေရေတြကုိ အားရပါးရ ခပ္ေသာက္လုိက္သည္။ အဲဒီအေၾကာင္း ယခု ျပန္ေတြးမိရင္ပင္ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြ စုိစြတ္လာစျမဲ။ သမီးျဖစ္သူက ၿပီးၿပီလား အစ္ကုိဟု ေမးလိုက္စဥ္မွာပင္ ဖခင္ျဖစ္သူက ၿပီးၿပီအစ္ကုိဟု ေျပာလုိက္သည္။ ျမက္ေတြကုိပဲေလာင္ၿပီး သစ္ပင္ေတြကို မေလာင္သည့္ မီးမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္လုိ႔ သိလုိက္ရခ်ိန္ သူ႕မွာ တအံ့တၾသ။ ေလထဲ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနသည့္ တယ္လီဖုန္းခြက္မွာ တခုခု ေျပာခ်င္ေနပုံ..။

 

-မဆ

Read Full Post »

သူ႕ကိုယ္သူ ျပန္သတိဝင္လာတဲ့အခါ မွန္တစ္ခ်ပ္ေရွ႕မွာေရာက္ေနၿပီ။ ျပန္စဥ္းစားေတာ့ ေနာက္ဆံုးအျဖစ္အပ်က္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀ေလာက္က.. သူမေသခင္ ေဆးရံုခုတင္တစ္ခုေပၚေရာက္ေနတာပဲျဖစ္တယ္။ တျခားသူေတြကေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ သူ႔ကိုယ္သူေတာ့ သူဟာေသေနၿပီလို႔ တစ္ထစ္ခ်ယံုၾကည္ထားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူမေသဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက လက္ကိုင္ဖုန္းတုန္ခါသံကို ခံစားမိတယ္။ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒီကေန႔ ၆နာရီခြဲ ရုပ္ရွင္ပြဲအတြက္ေနာက္မက်ဖို႔ လူတစ္ေယာက္ဆီက ပို႔လိုက္တဲ့ စာ။ အဲဒါနဲ႔ လိပ္စာေရာလို႔ သူျပန္ရိုက္ထည့္လိုက္တယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ သိပ္သိခ်င္ေနတယ္။ သူဘယ္ကလာတယ္ သူ႔နာမည္ ဘယ္သူ။ သူ႔ကိုသိတဲ့ သူေတြက တဆင့္ သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္သိခြင့္ရမွာပဲလို႔ ထင္ေနတယ္။ သူ႔ကို မသိေသးတဲ့သူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့ေလ။ အိမ္ထဲကိုၾကည့္ေတာ့လည္း သူတစ္ေယာက္ထဲပဲရွိတယ္။ နာရီကိုၾကည့္ေတာ့ ၅နာရီပဲ ရွိေသး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဝတ္စားၿပီေနၿပီ။ ဘာအတြက္လဲဆိုတာေတာ့ စာဖတ္သူရဲ႕ ခန္႔မွန္းခ်က္ဟာ သူ႔ခန္႔မွန္းခ်က္ထက္ေတာင္ ေကာင္းရင္ေကာင္းေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ေနာက္ထပ္ ပြဲလမ္းသတင္တစ္ခုမ်ားရွိေနသလား။ သူ႔ဝတ္ပံုစားပံုကိုၾကည့္ၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္မွန္းၾကည့္တယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္အခမ္းအနားတစ္ခုခုေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္။ ရွိသမွ်အိတ္ကပ္ေတြလိုက္စမ္းၾကည့္ေတာ့ အေပၚအက်ႌထဲကေန လက္မွတ္ ျဖတ္ပိုင္ေလးတစ္ခုထြက္လာတယ္။ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကမာၻေပၚမွာ ရွိတယ္လို႔ သူသိမထားတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုဆီ အသြားအျပန္ေလယာဥ္လက္မွတ္ႏွစ္ေစာင္။ အဲဒါကို စဥ္းစားေနရင္းက ျပန္သတိထားမိခ်ိန္မွာ သူထြက္လာတဲ့ အိမ္အေရွ႕က ရပ္ထားတဲ့ ကားတစ္စီးေပၚေရာက္ေနၿပီ။ ေသာ့ကလည္း တပ္လ်က္သားပဲ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ စက္ႏိႈးၿပီး ေမာင္းထြက္သြားလိုက္တယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ သူမသိတဲ့ လူေတြ၊ သူ အကၽြမ္းမဝင္တဲ့ ႐ႈခင္း၊ တခ်ိဳ႕က သူ႔ကို လက္ေတြ ရမ္းျပတယ္။ သူလည္း အားနာနာနဲ႔ ေခါင္းျပန္ညိတ္ျပတယ္။ အဲဒီေနတဆင့္ သူကိုယ့္သူ အားနာတတ္တဲ့ စရိုက္ရွိေၾကာင္း သတိထားမိသြားတယ္။ မီးပြိဳင့္မွာ ကားကိုရပ္ထားတုန္း ပန္းစည္းကိုင္းထားတဲ့လူတစ္ေယာက္  ေနာက္ကေနၿပီး သူ႔ဆီခ်ဥ္းကပ္လာတယ္။ ပန္းေတြကိုၾကည့္ေနရာကေန ရုတ္တရက္ ပန္းေတြၾကားက ေသနတ္တစ္လက္ကို သူ လွမ္းျမင္မိတယ္။ ျမင္ျမင္ခ်င္းပဲ သူကားကို ေမာင္းထြက္ဖို႔ဂီယာထိုးလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒုတိယအေတြး… ဒုတိယအေတြးတစ္ခုက သူ႔ေခါင္းထဲဝင္လာခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ကားကို သူ စက္သတ္လိုက္တယ္။ ပန္းစည္းကိုင္ထားသူလည္း ႀကိဳတင္ႀကံစည္ထားတဲ့အတိုင္း အနားကို ကပ္လာတယ္။ သူကေတာ့ မ်က္လံုးကို မွိတ္ထားလိုက္ၿပီး စီယာတိုင္ကိုခပ္ဖြဖြေလး ကိုင္ထားမိတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ ေသနတ္ကို ထုတ္ၿပီး သူ႔ေခါင္းကို ခ်ိန္ပစ္လိုက္တယ္။ ဒိုင္းခနဲ ေသနတ္သံေၾကာင့္ လူေတြ ခဏေတာ့ လန္႔သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ဆက္သြားၾကတာပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုမသိေတာ့ျခင္းေရာဂါဟာ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕လံုးကို ကူးစက္သြားေလရဲ႕။

K.N.

၂၀၁၇ မတ္ ၅

Read Full Post »

24/7

ေဖ့စ္ဘြတ္မယ္ ဖရင္းတစ္ေယာက္က နတ္သမီးတံဆိပ္ ယမ္းမီးျခစ္ဘူးေလး တင္ထားတာေတြ႕ေတာ့ စတုိးဆုိင္မယ္ ကုိယ္၀ယ္ေနက် ပစၥည္းေလးေတြ မတင္ေတာ့တဲ့အခါ ၾကံဳရတဲ့ ခံစားမႈအေၾကာင္း The Map and Territory ထဲမယ္ ၀ဲလဘက္္ေရးဖူးတာကုိ သြားသတိရတယ္

စတိုးဆုိင္ဆုိရာမွာလည္း သူတို႔ဆီက ေ၀ါလ္မတ္လုိ ဆုိင္ခြဲေပါင္း ရာေထာင္ခ်ီ ဖြင့္ထားတဲ့ဟာႀကီးေတြေပါ့ေလ အဲဒီမွာ သိပ္အေရာင္းမသြက္ (သူတို႔ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ အေရာင္းမသြက္)တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုဟာ စင္ေပၚကေန မၾကာခင္ အရွင္းခံရမယ္ ေစ်းကြက္ကေန ေပ်ာက္သြားမယ္ အဲဒီတံဆိပ္ေလးမွ အဲဒီပုံစံေလးမွဆုိၿပီး အဲဒီပစၥည္းမွ ပစၥည္းစြဲစြဲလမ္းလမ္း သုံးတတ္တဲ့သူကေတာ့ ေဆြးေပေတာ့ပဲတဲ့

ေသာက္ႀကီးေသာက္က်ယ္ ေျပာေၾကးဆုိရင္ေတာ့ ကက္ပီတယ္လစ္ဇင္က အင္ဒီဗီဂ်ဴရယ္အျဖစ္ကုိ ေသးသိမ္သထက္ ေသးသိမ္ေအာင္ ခ်ံဳ႕ပစ္ေနတာတို႔ဘာတို႔ ေျပာရလိမ့္မယ္ တစ္ဦးခ်င္းေရြးခ်ယ္မႈေတြက က်ဥ္းေျမာင္းသထက္ က်ဥ္းေျမာင္းလာတာေတာ့ အမွန္ပဲ

အခုဆုိရင္ ရန္ကုန္မွာ ေျမညီထပ္၀ယ္ အိမ္ဆုိင္ဖြင့္ၿပီး တသက္လုံးထုိင္စားလုိ႔ရတယ္ဆုိ႐ုိးရွိတဲ့ ေတာသေဌးအိပ္မက္ဟာ တြင္တီေဖာဆဲဗင္းစတိုးေလးေတြရဲ႕ ၿခိမ္းေျခာက္မႈကုိ ခံေနရၿပီ မဟုတ္လား  စူပါမားကက္ဆုိင္အႀကီးအေသးေတြရဲ႕ တြင္က်ယ္လာမႈနဲ႔အတူ သူတို႔ရဲ႕ ဆပ္ပလုိင္ယာစာရင္းမွာ မ၀င္တဲ့ ကုန္စည္အမည္ေတြဟာ တျဖည္းျဖည္း ထုတ္လုပ္မႈ ရပ္တန္႔သြားရတာမ်ိဳး ဒီမွာလည္းလည္း ျဖစ္လာႏုိင္ၿပီေလ

အဲလုိဆုိင္ေတြရဲ႕ က်ယ္ျပန္႔လာမႈနဲ႔အတူ ေနာက္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ တခ်ိဳ႕ ကုန္စည္အမ်ိဳးအမည္ေတြအတြက္ ကုန္အမွတ္တံဆိပ္တမ်ိဳးပဲ ေရြးလုိ႔ရတာမ်ိဳးေတာင္ ျဖစ္လာႏုိင္တယ္ ခုေတာင္ ေပါင္မုန္႔ဆုိရင္ ပူစီ အခ်ဥ္ထုပ္ဆုိရင္ ေဆြမ်ိဳးေမ့ ဒိန္ခ်ဥ္ဆုိရင္ ဒတ္ခ်္ေမးဆုိတာမ်ဳိး ျဖစ္စျပဳေနပီေလ

ၾကာလာရင္ အဲဒီ တြင္တီဖုိးဆဲဗင္းစတိုးဆုိင္အတြဲေတြမွာ မတင္တဲ့ တျခားကုန္အမွတ္တံဆိပ္ ေတြဟာ နတ္သမီးတံဆိပ္ မီးျခစ္ဘူးလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘ၀ထဲက ထြက္သြားၾကရလိမ့္မယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း သူတို႔ကုိ ဂၽြန္ပေလးယားစပယ္ရွယ္ကုိ ေမ့သလုိမ်ိဳး ေမ့သြားၾကလိမ့္မယ္ထင္တယ္

-မဆ

Read Full Post »

(၁)
ရာသီဥတုက သိပ္ မေကာင္းဘူး။ နယ္ဘက္မွာ မိုးရြာတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ေဆာင္းတြင္းၾကီး မိုးရြာတာ ဘာဆန္းလဲ။ ၾကံဳေနရတာပဲ။ ရာသီဥတု မေကာင္းတာေတာ့ မဟန္ဘူး။ မေန႔ကတည္းက မေကာင္းတာ။ မေကာင္းတာကို ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေျပာလည္း ေကာင္းလာမွာမွ မဟုတ္တာ။ ဒီမွာ ေဆာင္းရယ္လို႔လည္း ပီပီျပင္ျပင္ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါလည္း ၾကာျပီပဲ။

(၂)
မေန႔က ခ်င္းတြင္း စာေစာင္ ၀ယ္ခဲ့တယ္။ မဂၢဇင္း ထင္တာ။ မဟုတ္ဘဲ စာေစာင္ ျဖစ္ေနေတာ့ အံ့ၾသစရာ။ ဘယ္လို သိမ္းရမယ္ မသိဘူး။ သာလာယံ ဆိုတဲ့ အသံုးေတာ့ ၾကိဳက္တာပဲ။ ခ်င္းတြင္း သာလာယံ။ ၁၅၀၀ ေပးရတယ္။ ဟိုအရင္ မဂၢဇင္း တစ္အုပ္ တန္ဖိုးပါပဲ။ ကိုတာ ရွိေနေသးလို႔ ခ်င္းတြင္း ျပန္ဖတ္ရတယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာ။ မဆီမဆိုင္ အေတြးအျမင္ကို သတိရတယ္။ အေတြးအျမင္ မရွိေတာ့ဘူး။ မရွိေတာ့ဘူး ဆိုတာ စာအုပ္ ဆက္ထြက္တာ၊ မထြက္တာနဲ႔လည္း မဆိုင္ဘူး။ ထားပါေတာ့။ မရွိျခင္းေတြ သိပ္မ်ားလာတာ မေကာင္းဘူး။

(၃)
ေျပာရရင္ မႏွံ႔စပ္တာလည္း ပါတာေပါ့။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာရွိတယ္၊ ရွိတာကို ဘယ္လို ရွာရမလဲဆိုတာ မသိေတာ့တာ။ ေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ႕ သမိုင္းဆိုင္ရာ ရုပ္၀ါဒက ကဗ်ာ ျဖစ္တယ္လား။ “ဒါေပမဲ့ က်မ ကိုေအာင္ခ်ိမ့္ကို ေမတၱာ မမွ်ႏိုင္ပါ”… ဟု….။ တစ္ေၾကာင္းထဲပဲ။ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာခ်င္တာ ျဖစ္မယ္။ ေျပာစရာေတြ သိပ္မ်ားရင္ ဘာမွ မေျပာ ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဘာမွ မေျပာတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ေပါ့ေလ။ ေအာင္ခ်ိမ့္ ကဗ်ာ ဖတ္ရတာ မဆလေခတ္ အေငြ႕အသက္ ရတယ္။ ဆိုင္ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္ေပါ့ေလ။ ေခတ္ၾကီးတစ္ခုလံုး ခလုတ္တိုက္မိသလိုမ်ိဳး။ အခုက် ကၽြံက်သြားတာ။ ႏုတ္မရ။

(၄)
ဒါနဲ႔ပဲ ျငိမ္းေက်ာ္ကို သတိရသြားတယ္။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ အနာဂတ္ကို ယံုၾကည္သူမ်ား အတြက္ဆိုလား။ စာအုပ္ ျပန္ရွာၾကည့္ရမယ္။ အလြမ္းကေလးေတြ မေဆြးမီ မေ၀းပါရေစနဲ႔တဲ့။ ၀တၳဳတို တစ္ပုဒ္ ေခါင္းစဥ္။ လြမ္းတာေတြ ၾကာရင္ ေဆြးသြားမယ္။ ျပီးရင္ ေ၀းသြားမယ္။ မေ၀းပါရေစနဲ႔ေပါ့ေလ။ အဲဒါလည္း မဆလေခတ္ သရုပ္မွန္ပဲ။ ဘယ္ႏွယ့္ၾကီး မဆလေတြ ေခါင္းထဲ ၀င္ေနပါလိမ့္ေပါ့။ ေရတြင္းကုန္းက ငတံုးေတြ အေၾကာင္း ျမင့္သန္းေရးတယ္။ ဘာမွ ထူးျခားတာ မရွိဘူး။ အရင္အတိုင္းပဲ။

(၅)
အခုလား။ ေမာင္တင္ျမေပါ့။ အိမ္ျပန္ၾကစို႔လား ဂ်ိမ္းေရ…ေပါ့။ ျပန္စရာ အိမ္ေတာ့ မရွိဘူး။ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္မွန္း မသိ ေျပာခဲ့ၾကတာပဲ။ ဂိုေဒါ့ကို ေစာင့္ခ်င္လည္းေစာင့္။ အခ်ိန္ကုန္တာ ျမန္တယ္။ ၾကည္ေအး မရွိေတာ့ဘူး။ တင္မိုး ျပန္လာတယ္။ အသက္ေတာ့ ပါမလာဘူး။ ဘယ္ေခတ္ေရာက္ေရာက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ဆို လမ္းပိတ္ ကစားၾကတာပဲ။ ေအာင္ေက်ာ္စည္ေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ျပီလဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကို စိန္ေခၚတယ္။ အဲဒါလည္း မဆလေခတ္ကပဲ။

(၆)
ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္းသာ ေျပာၾကပါေလ။ စိတ္ခ်မ္းသာရပါတယ္။

– ဇန္န၀ါရီ ၃၊ ၂၀၁၇။

ေတာေက်ာင္းဆရာ

Read Full Post »

သစ္ပင္

သူငယ္ငယ္က ညဘက္ခရီးသြားတိုင္း လဟာ အျမဲအတူ လိုက္ပါေလ့ရိွသည္။
စက္ေခါင္းက မႈတ္ထုတ္လိုက္တဲ့ ေရေႏြးေငြ႕ေတြ တိမ္မ်ွင္တိမ္စေတြနဲ႔ ေရာသြားတဲ့အခိုက္မွာ လ ကို သူျမင္ေနခဲ့ရသည္။ လည္ပင္းခုတဲ့ ဂဏန္းလက္မပုံ ေခါင္းအုံးကို ေနရာခ်ၿပီး နားၾကပ္ကိုတပ္လိုက္တဲ့အခါမွာလည္း ဘဲဥပုံ ျပတင္းရဲ႕ အျပင္မွာ လ ဟာ ရိွေနခဲ့သည္။

သူ႔အသက္ ၂၇ႏွစ္ ျပည့္ၿပီးေနာက္ေတာ့ အေျပာင္းအလဲတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့သည္။ အဲဒါကေတာ့ သူခရီးသြားရင္ လ က အေဖာ္အျဖစ္ လိုက္ပါျခင္း မျပဳေတာ့တာပဲျဖစ္သည္။
အဲဒီေနာက္ပိုင္း ခရီးသြားရင္း အျပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ သစ္ပင္ေတြကိုပဲ ေတြ႔ရေတာ့သည္။

အစပုိင္းေတာ့ ဖာသိဖာသာပဲ ျဖစ္သည္။ လကို သူ မ ေတြ႔ရေတာ့လည္း ဘယ္လိုမွမေန .. သတိေတာင္ မထားမိဘူးလုိ႔ပင္ ေျပာလုိ႔ရသည္။ လ မပါလာပါလားဆိုတာ ေသခ်ာသြားေတာ့လည္း သတိရမိသလိုလုိ ျဖစ္မိတာမ်ိဳးေတြေတာ့လည္း ရွိသည္။

သစ္ပင္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ အစပုိင္းမွာ ဖာသိဖာသာဆိုတာထက္ကို ပုိလိမ့္မည္။ ဒါေပမယ့္ ညဘက္ခရီးသြားရင္း အျပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ ေတြ႕ေတြ႕ေနရတဲ့ သစ္ပင္ေတြဟာ ခပ္ဆင္ဆင္ပဲဆိုတာ တစ္ႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာ သူ သတိျပဳမိလာခဲ့သည္။

အသက္ သုံးဆယ္ျပည့္ေမြးေန႔ၿပီး ေနာက္တေန႔မွာ အစည္းအေ၀းတစ္ခုတက္ဖို႔ အာဖရိကသုိ႔ သူသြားခဲ့ရသည္။ အိႏၵိယ သမုဒၵရာအေပၚ ျဖတ္ပ်ံေနသည့္ အီသီယိုပီးယားေလေၾကာင္းလိုင္းပိုင္ ဘိုးအင္းဂ်က္ရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကို ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ အဲဒီသစ္ပင္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ သုံးႏွစ္လုံးလုံး သူကသစ္ပင္ေတြလို႔ ထင္ေနခဲ့တာ တပင္တည္းေသာ သစ္ပင္ပဲဆိုတာ အဲဒီခဏမွာ သူသိလိုက္သည္။

႐ုတ္တရက္ လ ကို သူသတိရသြားလုိ႔ မွန္ျပတင္းမွာ မ်က္ႏွာကို အတင္းကပ္ၿပီး လ ကို သူ႐ွာေပမယ့္ ေပႏွစ္ေသာင္းအျမင့္မွာ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ တိမ္ထုရဲ႕အေပၚမွာ လ ကို သူမေတြ႕ခဲ့ရဘူး။ သူ သတိမထားလိုက္မိခင္မွာပဲ သူဝမ္းနည္းလာမိသည္။ လ ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ။ သူ႔ေ႐ွ႕မွာ အဲဒီ တပင္တည္းေသာ သစ္ပင္ကေတာ့ ထီးထီးႀကီး..

အဲဒီပုိ႔စ္ကုိ ေဖ့စ္ဘြတ္တြင္ တင္မိရာက သူမႏွင့္ သူ စၿပီး သိကၽြမ္းလာခဲ့တာဆုိၿပီး ေျပာလုိ႔ရသည္။

အာဖရိကမွ ျပန္ေရာက္ၿပီး  သိပ္မၾကာေသးခင္ သူငယ္ခ်င္း လင္မယားႏွင့္ ေခ်ာင္းသာကုိ သူ လုိက္သြားခဲ့သည္။ ရန္ကုန္ကထြက္ကတည္းက ကားေတြအရမ္းပိတ္ၿပီး ေခ်ာင္းသာကုိ ထင္တာထက္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ေရာက္သြားသည္။

အထုပ္အပိုးေတြ ခ်ၿပီး ဘန္ဂလုိအျပင္ထြက္ၾကည့္ေတာ့ ညေနေမွာင္စပ်ိဳးေနၿပီ။ ကမ္းေျခမွာ ေရကူးသူေတြကုိပင္ ၀ီစီမႈတ္ၿပီး ႏွင္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ သူတေယာက္တည္း ခပ္ျဖည္းျဖည္း လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း လူျပတ္သည့္ တစ္ေနရာသို႔ ေရာက္လာသည္။

ျမန္မာျပကၡဒိန္နဲ႔ စိမ္းေပမယ့္ ဒီေန႔လျပည့္ေနဆုိၿပီး လမ္းမွာၾကားခဲ့တာကိုေတာ့ သူမွတ္မိေနသည္။
အခု သူေရာက္ေနသည့္ ေနရာမွာ ဘာလေရာင္မွ မရွိ။ လေရာင္မရွိဘူးဆိုတာထက္ လ မရွိဟုဆုိလွ်င္ ပုိမွန္မည္။ လေရာင္လုိလုိ အလင္းသဲ့သဲ့က်ေနေသာ ပင္လယ္ျပင္ကုိ ၾကည့္ရင္း ေပႏွစ္ေသာင္းအျမင့္မွာ သူေတြ႕ခဲ့ရသည့္ သစ္ပင္ကုိ သူသတိရလာသည္။ ေတာ္ေသးသည္။ အလင္းပ်ပ်ေအာက္က ပင္လယ္ထဲ အတင္းစူးစုိက္ၾကည့္ေသာ္လည္း ဘာသစ္ပင္မွ မေတြ႕ရ။
သူ႔ေဘးနားမွာလည္း လူေတာ္ေတာ္ရွင္းေနသည္။

ေနာက္ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေမွာင္ေနတဲ့ ပင္လယ္ထဲမွာ သူ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ေရကူးေနၿပီ။
ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာကူးေနမိသည္မသိ။ သူ႕ညာဘက္ေျခသလုံးဆီက တဆစ္ဆစ္နာလာေတာ့ ကမ္းဘက္ကုိ ျပန္ကူးဖို႔ သူႀကိဳးစားသည္။ ေသြးပူေလးဘာေလးမလုပ္ပဲ ေရထဲတန္းဆင္းခဲ့ေသာ သူ႕ကုိယ္သူ အျပစ္တင္မိသည္။

နာသည့္ဘက္ကုိ အားမျပဳဘဲ ေျခတစ္ဘက္အားျဖင့္သာ ခတ္ေနရသျဖင့္ ခရီးက သိပ္မတြင္။ ေအာ္ဟစ္အကူအညီေတာင္းဖို႔ရန္မွာလည္း မျဖစ္ႏုိင္သေလာက္ပင္။ သူေရထဲဆင္းစကပင္ လူအေတာ္ရွင္းေနသည့္ ကမ္းေျခမွာ လူသူေလးပါး လုံး၀ ရွိပုံမေပၚေတာ့။ ဟုိတယ္မီးေရာင္မ်ားမွာ အနီေရာင္ အ၀ါေရာင္ အစက္အေျပာက္မ်ားအျဖစ္သာ ျမင္ေနရသျဖင့္ အေတာ္ေ၀းေ၀းကုိ သူေရာက္ေနမွန္း သိလုိက္ရသည္။

ကုိယ္ကုိယ္ေဖာ့ရင္း မီးေရာင္ရွိရာ ကမ္းေျခဘက္ကုိ ခပ္ေျဖးေျဖး ဦးတည္ကူးခပ္ေနရသည္။ ဘယ္ဘက္ေျခေထာက္တစ္ဖက္ျဖင့္သာ ခတ္ေနရာက ၾကာလာေတာ့ ဘယ္လုိမွ အဆင္မေျပေတာ့။ အသက္႐ႈသြင္း ႐ႈထုတ္လုပ္ရတာပင္ ခက္ခဲလာသည္။ ငါေတာ့ ေသမယ္ထင္တယ္ဟူေသာ အေတြး၀င္လာသည္။

ရွိသမွ် အားကုန္ထုတ္၍ ေအာ္ဟစ္အကူအညီေတာင္းၾကည့္မည္ စိတ္ကူးရသည့္ အခါက်မွ သူ႕တြင္ေအာ္ရန္ပင္ အားသိပ္မက်န္ေတာ့ၿပီကုိ သတိျပဳလုိက္မိသည္။ မ်က္လုံးကုိ ေမွး၍ ဆက္လက္ကူးခတ္ေနစဥ္ တရြတ္ဆြဲ လုိက္ပါလာေသာ ေျခေထာက္က ေအာက္ေျခမွ တစ္ခုခုကုိ ထိေတြ႕မိသည္။ ေသာင္ခုံတစ္ခု။ ေရအေတာ္လြတ္ေသာ ေနရာအထိ ေတာ္ေတာ္ခက္ခက္ခဲခဲသြားၿပီး သဲျပင္ေပၚ သူလွဲခ်လိုက္သည္။

အသက္႐ႈ တျဖည္းျဖည္း မွန္လာခ်ိန္တြင္ သူ႕ေဘးမွာ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္႐ႈသံကုိ ၾကားလုိက္မိသလုိလုိ ခံစားရသျဖင့္ မ်က္လုံးကုိ အားယူၿပီး ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ရာ ေရွ႕တြင္ ခပ္မည္းမည္းအရာတစ္ခုကုိ မသဲမကြဲ ေတြ႕လုိက္မိသလုိလို။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီမွာ တစ္ခုခုရွိေနတာ ပုိေသခ်ာလာသည္။ အတင္းအားစုိက္ၿပီး ၾကည္လုိက္ေတာ့ ခပ္မိွန္မွိန္ အလင္းေအာက္မွာ သူ႕ရဲ႕ တစ္ပင္တည္းေသာ သစ္ပင္။

နာရီ၀က္ေလာက္ သူမွိန္းေနၿပီး အသိျပန္၀င္လာေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးကုိ လေရာင္ျဖင့္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းျမင္ေနရသည္။ ဘာတစ္ခုမွ်မရွိဘဲ ရွင္းလင္းျပန္႔ျပဴးေနေသာ ေသာင္ခုံက သူမ်က္စိေရွ႕မွာ တိတ္တဆိတ္ လဲေလ်ာင္းလ်က္။

ေျခေထာက္က လႈပ္ၾကည့္ေတာ့ နာက်င္မႈမွာ ယူပစ္သလုိ ေပ်ာက္သြားခဲ့ၿပီ။ သူေရာက္ေနသည့္ ေသာင္ခုံမွ သိပ္မေ၀းေတာ့သည့္ ကမ္းေျခသုိ႔ ခပ္မွန္မွန္ ျပန္ကူးခတ္လာခဲ့သည္။ သူ တစ္ေနရာရာမွာ အရက္သြားေသာက္ေနသည္ဟု ထင္ေနသည့္ သူငယ္ခ်င္း လင္မယားလည္း ေရေတြစုိရႊဲၿပီး ေမာႀကီးပန္းႀကီးျပန္ေရာက္လာေသာ သူ႕ကုိျမင္ေတာ့ အေတာ္လန္႔သြားၾကသည္။

သူအခန္းျပန္ေရာက္ ေရမုိးခ်ိဳး စားေသာက္ၿပီး ဖုန္းဖြင့္လိုက္ေတာ့ မက္ဆင္ဂ်ာကေန မက္ေဆ့တစ္ေစာင္၀င္ေနတာ ေတြ႕ရသည္။ အေကာင့္နာမည္က ဖူးငုံတဲ့။ သူနဲ႔ အျပင္မွာ သိတဲ့ထဲကေတာ့ မဟုတ္။ တကယ္တမ္းက ေကာင္မေလးခပ္လန္းလန္းပုံ ပ႐ုိဖုိင္းနဲ႔ ပီးပဲလ္ယူေမႏုိးမွာ လာေပၚရင္ သူက တန္းအက္လုိက္တာခ်ည္း၊ သူ႕ကုိလာအက္ရင္လည္း မဆုိင္းမတြ ျပန္အက္ၿပီးသားခ်ည္းပင္။

နင္ပမ္းဘိခ်္မွာ ရွိေသးလားတဲ့။ ငါလည္း အဲဒီမွာတဲ့။ သူလည္း ခ်က္ခ်င္း ဘာျပန္ေျပာရမယ္မွန္း မသိတာနဲ႔ ျပံဳးေနတဲ့ စတစ္ကာေလး ျပန္ပို႔လုိက္သည္။ ေတြ႕ခ်င္တယ္ တဲ့။ ဘာေျပာရမွန္းမသိ။ သူက လုိတာထက္ ပုိေတြးတတ္သည့္ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ေကာင္မ်ိဳးလည္း မဟုတ္။ ငါခုပဲ ေရကူးရင္း ၾကြက္တက္လုိ႔ အခန္းမွာ ျပန္နားေနတယ္လုိ႔ပဲ မယုတ္မလြန္ ျပန္ေျပာလုိက္သည္။

အဲဒီမွာ သူမဆီက ျပန္လာသည္။ သစ္ပင္အေၾကာင္း ေျပာခ်င္လုိ႔ ဆုိပါလား။ အုိး..ခုပဲေတြ႕ရေအာင္လုိ႔ သူျပန္ေျပာခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားသည္။ ခုမွေတာ့ မတတ္ႏုိင္ေတာ့။ ရွိဦးမွာ မဟုတ္လား။ မနက္စာစားရင္း ေတြ႕ရေအာင္ေလလုိ႔ပဲ ျပန္ေရးလုိက္ရသည္။ အုိေက .. လည္ပင္းမွာ ပု၀ါအနီေလး ပတ္လာမယ္။ ဆီးယူ တဲ့။ သူကလည္း လက္မေထာင္သည့္ ပုံေလး ျပန္ပို႔လုိက္သည္။

မနက္စာစားပြဲမွာ ေတြ႕ၾကေတာ့ တစ္နာရီေလာက္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ သစ္ပင္အေၾကာင္း ေျပာမိၾကသည္။ သူမရဲ႕ သစ္ပင္မွာ သူ႕ရဲ႕ သစ္ပင္ထက္ အတန္ငယ္ ႏုပ်ိဳသည္။ တနည္းေျပာရလွ်င္ သူမဆီ အလည္အပတ္ လာေရာက္ေန ဒါမွမဟုတ္ သူမရဲ႕ ခရီးေတြမွာ အတူလုိက္ပါေနသည္မွာ သိပ္မၾကာေသး။ သူမရဲ႕ သစ္ပင္နဲ႔ သူ႕ရဲ႕ သစ္ပင္အၾကား အဓိက ျခားနားခ်က္ကေတာ့ သူမရဲ႕ သစ္ပင္က သူမရဲ႕ အိပ္မက္ေတြထဲထိ ၀င္ေရာက္ အေဖာ္ျပဳေပး ေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

ရန္ကုန္မွာ တစ္ညသား ဆုံျဖစ္ၿပီး သူမ၏အခန္းသုိ႔ သူေရာက္သြားေသးသည္။ သူမ၏ အခန္းဆုိသည္ထက္ သူမ၏ ဟုိတယ္အခန္းဟုဆုိလွ်င္ ပုိမွန္မည္။ သူမ၏ အလုပ္က ရန္ကုန္မွာ ေနရသည္ထက္ ခရီးထြက္ေနရသည္က မ်ားသည္တဲ့။ အဲဒါက သူနဲ႔ သိပ္မကြာ။ ကြာတာက သူမက ရန္ကုန္မွာ ႐ုံးျပန္တက္ေနရခ်ိိန္ေတြမွာ ဟုိတယ္မွာပဲ ေနျခင္းျဖစ္သည္။

သူမေနသည့္ ဟုိတယ္ေလးက လမ္းက်ဥ္းေလးတစ္ခုအတြင္းမွာ။ လမ္းက်ဥ္းေလးရဲ႕ ေရွ႕မွာ ဂုံးတံတား ပိတ္ေဆာက္လိုက္ၿပီးကတည္းက ဟုိတယ္က ဧည့္အေတာ္ပါးသတဲ့။ သူမကုိ ဟုိတယ္အေနာက္ဖက္က အိပ္ခန္းနဲ႔ ဧည့္ခန္းပါသည့္ အခန္းတစ္ခန္းကို ေပးထားသည္။ သူမဖာသာ ဟုိတယ္အေနာက္ဖက္ထိ ကားနဲ႔ ပတ္၀င္ၿပီး ၀န္ထမ္းေတြသုံးသည့္ တံခါးမွတဆင့္ သူမအခန္းထဲ ၀င္႐ုံ။ သူမမွာ ဧည့္သည္ပါလာရင္လည္း ဘယ္သူမွ သတိမထားမိေစဘဲ သူမအခန္းဆီ လိုက္ပါသြားႏုိင္သည္။

ေနာက္ေန႔မနက္က်ေတာ့ မီးခုိးနံ႔ေတြ မႊန္ၿပီး သူ အိပ္ယာက ႏုိးလာသည္။ အိပ္မႈန္စုံမႊားႏွင့္ အိပ္ယာေပၚ ဆတ္ခနဲ ထထုိင္ၿပီးၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူမက စီးကရက္တစ္လိပ္ကုိ အားရပါးရ ဖြာေနသည္။

သူေရခ်ိဳးခန္းထဲက ထြက္လာၿပီး သူမေဘးမွ ၀င္ထုိင္သည္။ နင္ဟုိတယ္မွာပဲ ေနေနတာ ၾကာၿပီထင္တယ္ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တဲ့ဟာ သစ္သီးေဖ်ာ္တဲ့ဟာ ေပါင္မုန္႔မီးကင္တဲ့ဟာ ထမင္းေပါင္းတဲ့ဟာ စသည္ စက္ကိရိယာမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနသည့္ ခုံ႐ွည္တစ္ခုကုိ ၾကည့္ရင္း သူေျပာလုိက္သည္။

ၾကာၿပီ ငါဒီလုိ ေနေနတာ သူမကေျပာလုိက္သည္။ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္လည္းေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ဒီေနရာကုိ ငါ့အိမ္အမွတ္နဲ႔ ေရာက္..ေရာက္လာၾကတာပဲ။ တခ်ိဳ႕လည္း ညအိပ္ညေနေပါ့ သူမေျပာေနရင္း စီးကရက္တိုမ်ားျပည့္ေနေသာ ျပာခြက္ကုိ အမိႈက္ပုံးဆီ သြားသြန္သည္။

ထြက္ခ်ီ၀င္ခ်ီခုိနားရာဆုိတဲ့ သီခ်င္းထဲကေပါ့လုိ႔ သူက ေျပာလုိက္သည္။ ထြက္ခ်ီ၀င္ခ်ီဆုိတဲ့ အပုိင္းေလးကေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။ ခုိနားရာေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ငါလည္း မခုိနားခ်င္ဘူး။ ငါကလည္း ခိုးနာရာမျဖစ္ခ်င္ဘူး။ သူမက ေဆးလိပ္တိုမ်ား ျပည့္ေနေသာ ေဆးလိပ္ျပာခြက္ကုိ စားပြဲေပၚ ခ်လုိက္သည္။ တျခားလူတစ္ေယာက္နဲ႔ ႏွစ္ေတြလေတြအၾကာႀကီး မေျပာနဲ႔ တစ္ပတ္ေလာက္ တူတူေနသြားဖို႔ဆုိတာ ငါ့အတြက္ စဥ္းေတာင္ မစဥ္းစားရဲတဲ့အရာပဲ။

ငါးရက္ေလာက္ဆုိရင္ေတာ့ ျဖစ္တယ္ေပါ့ လုိ႔ သူက ၿပံဳးရင္း ေျပာလုိက္သည္။
သူမက ေဆးလိပ္ဘူးထဲမွ ေနာက္တစ္လိပ္ထုတ္ပီး မီးညိႇသည္။ ၿပီးမွ ဘူးကုိ သူ႕ဘက္ တြန္းပို႔သည္။ ဂၽြန္ပေလးယားစပယ္ရွယ္တဲ့။ ငါးရက္..အင္း..ငါးရက္ဆုိရင္ေတာ့ ေယာက်္ားေလးထဲက နင္ပထမဆုံး ျဖစ္မွာပဲ။ မြန္မြန္ဆုိတဲ့ ေကာင္မေလးကေတာ့ ဒီမွာ တစ္ပတ္တိတိေနသြားဖူးတယ္။ ေျခာက္ရက္ေျမာက္ညမွာ ငါျပန္မလာလုိ႔ဆိုၿပီး မနက္က်ေတာ့ ငုိေနတာနဲ႔ ေရခဲမုန္႔သြားစားၾကမယ္ဆုိၿပီးေခၚထုတ္သြားၿပီး ဆုိင္မွာ ဒီတုိင္းထားပစ္ခဲ့ရတယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ငါ့ကုိ ထပ္ေတာ့ မဆက္သြယ္လို႔။

သူ႕ေကာင္ေလးနဲ႔ ျပန္အဆင္ေျပသြားတာ ေနမွာေပါ့ သူက ၀င္ေျပာလုိက္သည္။ သူမက ခပ္ဖြဖြ ရယ္လုိက္သည္။ မြန္မြန္က ငါ့လုိမဟုတ္ဘူးဟ။ မိန္းကေလးခ်င္း သီးသန္႔။ ႏွစ္ေယာက္သား ဘာမွဆက္မေျပာျဖစ္ဘဲ အခန္းထဲ ေစြေစာင္းက်ေရာက္ေနေသာ ေနေရာင္ထဲ စီးကရက္မီးခုိးေတြ ခုန္ပ်ံေဆာ့ကစားေနတာကို ၾကည့္ေနမိၾကသည္။

ငါ ႐ုံးသြားဖုိ႔ လုပ္လုိက္ဦးမယ္။ နင္ပ်င္းရင္ ၾကည့္လုိ႔ရေအာင္ ဟာ့ဒ္ဒ႐ုိက္ထားခဲ့ေပးမယ္။ ကားေတြက ဒါ႐ုိက္တာနာမည္ေတြနဲ႔ ဖုိလ္ဒါေတြ ခြဲထားတယ္။ ကီစေလာစကီးကားေတြခ်ည္း တဖုိလ္ဒါ ယာေဂါ့စ္လန္သီေမာ့စ္ကားေတြ တဖိုလ္ဒါ အဲလုိမ်ိဳးေပါ့။ စီးကရက္တိုကုိ ျပာခြက္ထဲ ထိုးေခ်ရင္း သူမက ေျပာလုိက္သည္။

ဘာညာေတြေရာ ပါလားလုိ႔ သူက ေမးလုိက္ေတာ့ သူမက မ်က္ခုံးပင့္ၿပီး ျပန္ၾကည့္သည္။ ငါအဲဒီကားေတြ မၾကည့္တာ ၾကာၿပီ။ သူမက ဆက္ေျပာသည္။ တျခားလူေတြ သ႐ုပ္ေဆာင္ထားတဲ့ အျပာကားေတြ ၾကည့္ၿပီး ငါဘာမွ မခံစားရေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ငါညိႇလုိ႔ရတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ငါ့ဟာငါ တစ္ကားႏွစ္ကား ႐ုိက္ထားတယ္။ တခါတေလ ငါပါတဲ့ကား ငါ ျပန္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ပဲ တကိုယ္ေရ ေဖ်ာ္ေျဖမႈ လုပ္ျဖစ္တယ္။

သူမ ေရခ်ိဳးခန္းဘက္ကုိ ထြက္သြားေတာ့ သူလည္း အိပ္ယာေပၚျပန္တက္ၿပီး အသာလွဲရင္း ဖုန္းကုိ ပြတ္ေနလိုက္သည္။ ငါးရက္ေလာက္ဆုိရင္ ျဖစ္လားလုိ႔ ေမးခဲ့မိေပမဲ့ တကယ္တမ္းက အဲဒီမွာ သူ ႏွစ္ညပဲ အိပ္ျဖစ္ခဲ့သည္။

ေနာက္ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာအထိ ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ တစ္ေယာက္ပုိ႔စ္ တစ္ေယာက္ လုိက္ခ္လုပ္တာတို႔ ဟားဟားဆုိၿပီး ရီအက္လုပ္တာတို႔က လြဲၿပီး ဘာမွ အဆက္အသြယ္မလုပ္ျဖစ္ၾက။ သစ္ပင္အေၾကာင္းလဲ မက္ဆင္ဂ်ာကေနေတာင္ မေျပာျဖစ္ၾက။

ေျခာက္ေလာက္အၾကာ အလုပ္ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ သူ ကေလာမွာ ေရာက္ေနတုံး ေဖ့စ္ဘြတ္ကေန သူမက ေအာင္ပန္းက ဟုိတယ္တစ္ခုမွာ ခ်က္ခ္အင္လုပ္ထားတာ ေတြ႕လုိက္ရသည္။ သူေအာင္ပန္းကို တက္လိုက္သြားၿပီး သူမတည္းတဲ့ဟုိတယ္မွာ ညစာအတူစားျဖစ္ၾကသည္။ ညစာ စားၿပီးေတာ့ ရြာငံဘက္ကုိသြားတဲ့ ေတာင္ေပၚက ေျမျပန္႔လမ္းေတြေပၚ ကားေလွ်ာက္ေမာင္းၾကသည္။

အျပင္မွာ ႏွင္းေတြအရမ္းက်ေနသည္။ သူေကာ သူမပါ တစ္လမ္းလုံး စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာျဖစ္ၾက။ ေျမနီလမ္းကေလးတစ္ခုေရာက္ေတာ့ အထဲ နည္းနည္း ေကြ႕၀င္ၿပီး ကားကုိ ရပ္လုိက္သည္။ ကားမွန္ကလည္း ၀ိုက္ပါသုတ္တဲ့ေနရာကလြဲၿပီး မႈန္၀ါးလုိ႔ေနသည္။

ဘာမွမေျပာပဲ အၾကာႀကီး ထုိင္ေနၾကၿပီးမွ ရွိေနလားလို႔ သူက ခပ္တိုးတိုးေမးလုိက္သည္။သူမက ေခါင္းဆတ္ျပရင္း ညာဘက္ ေလးဆယ့္ငါးဒီဂရီေလာက္ကုိ လက္ညိႇဳးထုိးျပသည္။
သူ႔ရင္ေတြ အခုန္ျမန္လာသည္။ ငါ့သစ္ပင္လည္း အဲဒီေနရာမွာပဲလုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္သည္။
သူမရဲ႕ သစ္ပင္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕ သစ္ပင္ တူတူပဲလားဆုိတာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အေျဖရွာၾကည့္ၾကသည္။ အရြယ္ကဘယ္ေလာက္၊ အရြက္ေတြက ဘယ္ပုံစံ ေျပာရင္း ေျပာရင္း သစ္ပင္ႏွစ္ပင္ တူသလုိလုိ မတူသလုိလုိနဲ႔ မဆုံးျဖတ္ႏုိင္ၾက။

ကားေပၚကဆင္းၿပီး အဲဒီဘက္ကို တည့္တည့္ေလွ်ာက္သြားၾကည့္ဖို႔ သူက ေျပာေတာ့ သူမက သေဘာမတူ။ ႏွင္းေတြ ဒီေလာက္က်ေနတာ အေအးေတြမိၿပီး နင္ေနာက္ေန႔ အလုပ္လုပ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ သူမက အေၾကာင္းျပသည္။

ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ လိင္ဆက္ဆံျဖစ္ၾကသည္။ ေဘးကေနၾကည့္လွ်င္ သူတို႔ လိင္ဆက္ဆံေနပုံက သမား႐ုိးက်နဲ႔ ျမင္ကြင္းေတြႏွင့္ တူမည္မဟုတ္။ တစ္ေယာက္ဆီမွာ တြယ္ကပ္ေနတဲ့ သစ္ပင္ကုိ ေနာက္တစ္ေယာက္က ႏႈတ္ပစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနသလုိပုံမ်ိဳးနဲ႔ နာရီေပါင္းမ်ား စြာ မရပ္မနား။

-မုိးဆတ္

Read Full Post »

တေနရာရာကို သြားဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ျပီလား မသိ။ မႏွစ္က ဒီလိုေန႔မွာ ေဆးရံု တက္ခဲ့ရတာ သတိရတယ္။ မင္းေတာ့ ေသမွာပဲလို႔ ေျပာတဲ့ ဆရာ၀န္ၾကီးေရာ အသက္မွ ရွိေသးရဲ႕လား မသိဘူး။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက သူကပဲ ခပ္ယိုင္ယိုင္ ျဖစ္ေနခဲ့တာ။ ႏွာေခါင္းထဲကို ထိုးသြင္းထားတဲ့ ပိုက္တန္လန္းနဲ႔ စကား ေျပာရတာဟာ အရသာရွိမွန္း အဲဒီတုန္းက မသိခဲ့ဘူး။ ဒါမ်ိဳးဆိုတာ ခဏ ခဏ ျပန္ရ တတ္တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳမွ မဟုတ္တာ။ လူေတြနဲ႔ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္တာကို ျပန္ မေျပာျပေတာ့ဘူး။ သူတို႔ေတြ ထြက္ခြာသြားတာ။ သူတို႔ေတြ ျပန္ ေရာက္လာတာ။ ဘာအေရးမွ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ဘာေတြ လုပ္ျဖစ္ ေနသလဲ ေမးရင္လည္း မသိဘူးလို႔ပဲ ေျဖရမွာ။

ကုန္လာတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ဘာေတြ ျဖစ္ခဲ့သလဲ။ ျဖစ္ခ်င္တာ ဆိုလို႔ ဘာမွန္း ေရေရရာရာ မသိခဲ့ေတာ့ မေရမရာ ေတြပဲ လုပ္ျဖစ္ ခဲ့တယ္ေပါ့။ ဒီလိုပဲ ေျဖရမယ္။ မေကာင္းတာေတြကို စနစ္တက် လုပ္တတ္ လာတယ္။ ဒါဟာ တိုးတက္မႈပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးေလး ငါးႏွစ္ကလို မိုက္ရူးရဲ ဆန္တာေတြ  ဘာေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ စိတ္ထဲ ေပၚလာသမွ် ေကာင္းသည္ ဆိုးသည္ ခြဲျခားရတာ ပင္ပန္းတယ္ မဟုတ္လား။ အေလးခ်ိန္ တက္လာတဲ့ အတၱေဘာကို ေထာပနာ ျပဳသံေတြက ေနရာအႏွံ႔က လာေနတယ္။ ၀ီစကီကို ပံုမွန္ ေသာက္တတ္ လာတာ။ ၀ီစကီ ေကာင္းေကာင္းကို ဘယ္လို ေသာက္ရမယ္ ဆိုတာ သိလာခဲ့တာ။ ကြမ္းတစ္ယာ၊ ေရတစ္မႈတ္ ဆိုသလို  ကြမ္းစားျခင္းကို စနစ္တက် တတ္ေျမာက္ လာတာ။ ေနာက္ ရွိေသးတယ္။ မင္းေတာ့ ေသမွာပဲ ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔ စည္းခ်က္ ညီညီ လုပ္တတ္ ကိုင္တတ္ လာတာ။ အနာဂတ္ အေၾကာင္း ေတြးရတာ ေလးကန္ တယ္။ မႏိုင္ရင္ ခ်ထား ခဲ့ေပါ့။

မူရာကာမိေရးတဲ့ စာအုပ္ေတြကို စလယ္ဆံုး တစ္ခါမွ ဆံုးခန္း တိုင္ေအာင္ မဖတ္ဖူးေပမဲ့ ဟိုတစ္ေန႔က သူ႔စာအုပ္ အသစ္ ထြက္လာတာကို ေမွ်ာ္လင့္ ခဲ့ေသးတယ္။ အထီးက်န္ျခင္းနဲ႔ ေပ်ာက္ဆံုးျခင္း။ ဒီပုတ္ထဲက ဒီပဲေတြလို တစ္ခါလာ မဲျပာ ပုဆိုး၊ မဲျပာ ပုဆိုး။ ဒီဇာတ္လမ္းေတြကို ဘာေၾကာင့္ ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေရးေန ရတာလဲ။ ႏိုဘယ္ဆု မရလည္း ေသဖို႔ ေကာင္းျပီလို႔  ေတြးတယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ မူကာရာမိ ခေရဇီေတြ ေပါင္းျပီး တစ္ေနထဲမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသၾကရင္ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ပါေဖာင့္မန္႔ ျဖစ္မွာပဲလို႔ မစၦရိယစိတ္ ပြားမိေသးတယ္။ ကီဇုကီက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသသြားတယ္။ တုိရုက နာရိုကိုကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ က်န္ေနခဲ့တယ္။ အိုက္ရွီဒ ေရာက္လာတယ္။ မီဒီုရီ ေရာက္ လာတယ္။ ေရာက္ လာတယ္။ ေရာက္လာ တယ္။ မိန္းမေတြ ေရာက္လာတယ္။  ေလဆိပ္ထဲက သီခ်င္းသံ ၾကားရတယ္။

ဒါ ဒါ့ဒါဒါဒါ… ဒါ့ဒါဒါဒါ ဒါဒါဒါဒါ့။

I once had a girl, or should I say, she once had me…

She showed me her room, isn’t it good, Norwegian Wood?

အိပ္မက္ဆိုးေတြပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ ေသမွာလို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ အမွန္ေတာ့လည္း ၾကာခဲ့ျပီ မဟုတ္လား။ အျဖဴအမည္း သဲကြဲခ်ိန္ေတာင္ မရလိုက္ဘူး။ ေလထဲမွာတင္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ တစ္ခုခုကို ေျပာျပ ႏိုင္ဖို႔အတြက္ တစ္ခုခုကို ေမြးယူခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ခုခုကို ဖမ္းဆုပ္ႏိုင္ဖို႔ တစ္ခုခုကို လႊတ္ခ်လိုက္တယ္။ ကုိ၀င္းျမင့္ဦးနဲ႔ ေတြ႕တုန္းက ေနရာလြတ္ေတြ အေၾကာင္း ေျပာၾကတယ္။ မေရမရာ ထိုးေဖာက္ ေက်ာ္လႊားမႈမ်ား အေၾကာင္းတို႔။ ေသခ်ာျခင္းမွ မေရရာျခင္း အေၾကာင္းတို႔။ အေၾကာင္း ေပါင္း မ်ားစြာ ေျပာတယ္။ ေျပာတယ္။ ေျပာတယ္။ ေျပာတယ္။ ဘယ္အရာကို မဆို ၾကိဳက္သလို ေကာက္ကိုင္လိုက္။ အကုန္လံုးက ကၽြတ္ဆတ္ေနတာပဲ။

ဧျပီ ၁၇ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္။

ေနထြန္းႏုိင္

Read Full Post »

Older Posts »