Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Prose’ Category

 

ကၽြန္ေလတကၽြန္္ေပၚမွာ သူေက်ာင္တက္ေနခဲ့တယ္ ကၽြန္ကေန အနီဆုံၿမိဳ႕ကုိ ဇက္စီပီ သြာရတယ္ ဇက္ဆြာ ၀မ္ျပာျပာ သေဘၤာတမ်ိဳပဲ ဇက္စီတာ တနာရီေလာက္ၾကာတတ္တယ္ တခါတေလ ႏွင္က်တက္ မနက္ေတြဆုိ ျမစ္ျပင္က ပင္လယ္လုိပဲ ကမ္မျမင္လမ္မျမင္ ဇက္ကပ္တဲ့ေနရာက အဲဒီၿမိဳ႕ရဲ႕ေစ်ဖဲ သူေတာ့ ဇက္ေပၚက တက္တာနက္ ေစ်ထဲမယ္ ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲ စာေလ့ရွိတယ္ အဲ့ဆုိင္ကလုိ သခြာသီပါပါေလေတြေပၚ င႐ုတ္ဆီဆမ္ေပတာမ်ိဳ သူတို႔ကၽြန္ဘက္မယ္ မရွိပု ေစ်ထဲကထြက္ပီ လမ္မႀကီကုိ ျဖတ္လုိက္ရင္ ေနာက္ေစ်တစ္ခုကုိ သြာတက္လမ္ၾကာကေလ ရွိတယ္ အဲလမ္ၾကာဟာ သူၿမိဳ႕တက္ရျခင္ရဲ႕ မစ္ရွင္ပဲ ဗစ္ရွင္ပဲ ေအာ္ဘဂ်က္တစ္ဖဲ အဲလမ္ၾကာေလမွာ ကက္ဆက္ေခြ အေဟာင္ေလေတြ ရတတ္တယ္ ဖူေမာက္က ထုတ္တဲ့ သနပ္ခါနံသင္ေနတဲ့ ကာဗာနက္ ဘုိဘုိဟန္ေခြ မေပၚခင္ေခတ္က ေခြေတေပါ့ မာက်ဴရီညတို႔ အတၱပုံေဆာင္ခဲမ်ာတို႔ ေနာက္ပီ ေမာင္ခ်ဓာတို႔ ဘာတို႔ အဲလုိ တုိလီမုတ္စမ်ိဳေတြ ေနာက္ပီ ရတနာ၀င္ထိန္ရဲ႕ စာအုပ္ပါပါေလေတြ အဲဒီလမ္ၾကာေလကပဲ ေရေမႊနံရတဲ့ စာအိတ္ပန္ေရာင္ေလ ၀ယ္ခက္တယ္ စင္ၾကယ္ဖိနပ္စီတက္ ေကာင္မေလအတြက္ေပါ့ ကၽြန္ေပၚမွာေတာ့ ေန႔ရက္ေတြဟာ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ စတုတၳလကုိ ဗဟုိျပဳပီ တည္ရွိေနၾကတာပဲ ေလေထာင့္စပ္စပ္ သစ္သာကုိယ္ထည္နဲ႔ ဘတ္စ္ကာႀကီေတြဟာ ေန႔တဓူ၀ ေျပဆဲြေနက် လမ္ေတြကုိ စြန္႔ခြာၿပီ တလလုံလုံ တရက္ဆုိ တရြာထဲကုိပဲ ဦတည္ဆုိက္ကပ္ေနၾကေတာ့တယ္ သူလဲထိက႐ုန္ပင္ေတြ ေျခမနဲ႔ကေလာ္ၾကည့္ေနရာက ၾကယ္သုံပြင့္တံဆိပ္ပါတက္ ဗြီအိပ္အက္စ္ေခြေတြ ရွာပီငွာတတ္လာတယ္ အေကာင္ဆုံအခန္ေတြကုိ ကပ္ေၾကနဲ႔ညႇပ္ယူပီ အိမ္က အေဒၚရဲ႕ ဖင္မလီအယ္လ္ဘမ္ေခြထဲမွာ ျပန္ဆက္ထားလက္တယ္ ေနာက္ေတာ့ သာေထြရဲ႕ အမည္ေပမထာေခြ ထြက္လာတယ္ သူ႕သူငယ္ခ်င္ေတြအၾကာ ပလာတာကုိ င႐ုတ္ဆီနဲ႔ တို႔စာတာ ေခတ္စာလုိက္ေသတယ္ စင္ၾကယ္ဖိနပ္စီတက္ေကာင္မေလက သူ႕စာအိတ္ေလ ျပန္ေပလာတယ္ အတန္ပုိင္ဆရာမကတဆင့္ေပါ့  သစ္သာစာပြဲေပၚကုိ ေဆာင့္ခ်လက္တဲ့ တက်ပ္ဖို ငါလိပ္ သုခိတာေတြက အခ်ိန္ေတြကုိ အခုလုိမဟုတ္ဖဲ ေပါ့ပါေစခက္တယ္ စစ္ျပန္ႀကီးဆုိင္မယ္ ေနလင္ေအာင္ ရဲမန္ေအာင္ အသစ္မထြက္တဲ့ အပတ္ေတြမွာ ဇစ္ျမစ္တို႔ တုိပိုင္တဲ့ေျမတို႔ဆုိတက္ စာအုပ္ကုိ သြာကုိင္မိတယ္ ေနာက္ေတာ့ ကေလဘ၀က ရထာေပၚမယ္ ဖတ္ခက္ဖူတက္ ႐ႈမ၀ စန္ဒါတို႔နက္ မတူေတာ့တက္ မက္ဂဇင္ေတြ ပီေတာ့ ကဗ်ာဆုိတာနည္နည္ ေငြယံဦ ေမာင္ေအာင္ပြင့္ စသည္ တပုဒ္ခ်င္ ေျပာေၾကဆြင္ေတာ့ ဇာလာ?ရဲ႕ ပြဲေတာ္ေ၀ေ၀ဖဲ အက္လုိနက္ (ဖဘမယ္စာေရတာ ဒီေလာက္ဆုိ တရာလြန္ရွည္ေနပီ) တရက္ေတာ့ ေက်ာင္က ဖုန္ႀကီဖူထြက္ၾကတယ္ ဖရာဖူမုတ္ပုေနာ္ ေလေထာင့္စပ္စပ္ သစ္သာကိုယ္ထည္ဘတ္စ္ကာႀကီေရာက္လာတယ္ ေကာင္မေလေတြက ေအာက္ထပ္ ေကာင္ေလေတြက ေခါင္မိုေပၚ တက္ၾကတယ္ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ (မျဖစ္ခ်င္ေတာ့လုိ႔ ေျပာလဲရတယ္) သူေခါင္မုိေပၚလွမ္အတက္ စင္ၾကယ္ဖိနပ္စီတက္ ေကာင္မေလရဲ႕ ေက်ာကုိ ကန္လိုက္မိတယ္ ဖုန္ႀကီေက်ာင္က လာသမွ်လူကုိ ထမင္ေကၽြတယ္ အဲဒီေန႔ကေတာ့ အဆင္မေျပမႈေတြ ရြာသြန္ျမဲထက္ ေက်ာ္လြန္တက္ေန႔ပဲ ထမင္ပန္ကန္ထဲမယ္ လူလက္သည္တစ္စုံ ပါလာတယ္

 

Advertisements

Read Full Post »

 

ဒုတိယေျမာက္ ဘီယာခြက္ မကုန္မီ အဘြားႀကီးတစ္ေယာက္ မေယာင္မလည္ႏွင့္ သူ႕နား ကပ္လာသည္။ သား ေဗဒင္ေမးမလားတဲ့။ လကၡဏာေရာၾကည့္လားအဘြားလုိ႔ သူ ျပန္ေမးလိုက္သည္။ ဘာမွေတာ့မဟုတ္။ ေဗဒင္ဆုိ ကိုယ္က ေဒတာေတြ ထပ္ေပးေနရဦးမည္။ လကၡဏာကေတာ့ လက္၀ါးကုိ ျဖန္႔ေပးလုိက္ရုံပဲ မဟုတ္လား။

အဘြားႀကီးက ေခါင္းၿငိမ္႔ျပရင္း သူ႕ေရွ႕က ခုံမွာ ၀င္ထုိင္သည္။ လက္ထဲက ပုစြန္ေၾကာ္တပိုင္းကုိ လက္စသတ္လုိက္ၿပီး လက္ဖ၀ါးကုိ အဘြားႀကီးေရွ႕အသာထုိးေပးလုိက္သည္။ အဘြားႀကီးက သူ႕လက္ဖ၀ါးကုိ ဆြဲလွန္လုိက္သည္။ သူေၾကာင္အမ္းအမ္း ျဖစ္သြားသည္။ အဘြားႀကီးက သူ႕လက္ဖမုိးေပၚက ေသြးေၾကာေတြကုိ ခပ္ဖြဖြ လုိက္စမ္းေနသည္။ အဘြားလကၡဏာဆုိတာ လက္ဖ၀ါးကုိ ၾကည့္ရတာမဟုတ္လားလုိ႔ ေမးမည္ ျပဳၿပီးမွ သူအသာၿငိမ္ေနလုိက္သည္။

ခနေနေတာ့ အဘြားႀကီးဆီက အသံထြက္လာသည္။ သားက စိတ္သိပ္မမွန္ဘူးေနာ္တဲ့။ အားေနတဲ့လက္တစ္ဖက္က ခါးမွာထုိးထားသည့္ ေသနတ္ကုိ တင္းတင္း ဆုပ္ကုိင္မိသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဘာျဖစ္လုိ႔ စိတ္မမွန္ဘူးလုိ႔ ေျပာတာလဲဟု ေလသံမာမာျဖင့္ သူေျပာလုိက္သည္။ အဘြားႀကီးက အတက္အက် မရွိေသာ ေလသံျဖင့္ ျပန္ေျပာသည္။ သားရဲ႕ တူေလး ေရနစ္ေနတာကုိ မကယ္ဘဲနဲ႔ သားဒီတုိင္းၾကည့္ေနခဲ့တယ္ေလ။ အဲဒါကုိက သားစိတ္မမွန္လုိ႔ပဲေပါ့။

သူ ၿငိမ္က်သြားသည္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္တူမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္သားဗ် လုိ႔ သူေအာ္ဟစ္ပစ္လုိက္ခ်င္သည္။ ဒါမွမဟုတ္ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ေသနတ္ကုိ ထုတ္၍ အဘြားႀကီးရဲ႕ မ်က္လုံးႏွစ္လုံးၾကားထဲကုိ ပစ္ထဲ့လုိက္ခ်င္သည္။ တစ္ခုမွ သူမလုပ္ျဖစ္။

အဘြားႀကီး ဆက္ေျပာေနတာေတြ သူမၾကား တခ်က္ ၾကားတခ်က္။ တကယ္ေတာ အဘြားႀကီးေျပာတဲ့ သူ႕တူဆုိတာ သူနဲ႔ သူ႕အစ္မနဲ႔ အိပ္ျဖစ္ရာက ရလာတဲ့သားျဖစ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ သူ႕အစ္မနဲ႔ တျခား အမည္မေဖာ္လုိသူတစ္ေယာက္ ရၿပီး ေမြးလာတာလုိ႔ ျမင္ၾကသည္။ ကေလး မီးဖြားရန္ သူ႕အစ္မေဆး႐ုံတက္ေနစဥ္ သူတို႔ေနထုိင္သည့္ တဲတန္းေလး ဘူဒုိဇာျဖင့္ အထုိးခံရသည္။ သူတို႔ ျပန္လာေတာ့ သူေနထိုင္ခဲ့ရာ ရပ္ကြက္တစ္ခုလုံး တနည္းအားျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံး ဘာမွမရွိေတာ့။

သူ႔အစ္မ ေဆး႐ုံကဆင္းလာၿပီး ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ရယ္ ကေလးရယ္ ျမစ္ကမ္းေဘးမွာ တဲထုိးၿပီး သြားေနၾကသည္။ တစ္ေန႔ သူ႕အမ အေၾကာ္ ထြက္ေရာင္းစဥ္ ကေလးက ေသာင္ျပင္မွာ တြားသြားရင္း ေနာက္ဆုံး ျမစ္ထဲ ျပဳတ္က်သြားသည္။ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုေန႔က သူ႕ေရွ႕မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနသည္တို႔ကုိ ယခုထိ သူအေသးစိတ္ မွတ္မိေနသည္။ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲမွာ သူ၀င္မစြက္ဖက္ပဲ ေနခဲ့တာကိုေရာေပါ့။

သူသတိ ျပန္၀င္လာေတာ ့အဘြားႀကီးက ထုိင္ရာကေန ထေနၿပီ။ သူ ပိုက္ဆံအိတ္ကုိ ဖြင့္မလုိ႔လုပ္တုံး အဘြားႀကီးက လိပ္စာကတ္တစ္ခု သူ႕ေရွ႕ကုိ ခ်ေပးရင္း ေျပာသည္။ သူ႕အေပၚ အေခၚအေ၀ၚလည္း ေျပာင္းသြားသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေနာင္ အကူအညီလုိရင္လည္း အဘြားကုိေျပာေနာ္။

အဘြားႀကီး ေက်ာခုိင္းသြားၿပီး အေတာ္ၾကာမွ လိပ္စာကတ္ကုိ သူၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကတ္ေပၚမွာ ဘာနာမည္မွ ေရးမထား။ ပန္းခ်ီတင္ထြဏ္း၏ လက္ေရးမ်ိဳးျဖင့္ ေရးထားသည့္ အတုိင္ပင္ခံဟူသည့္စာလုံး။ ထို႔ေနာက္ onyx ေဖာင့္ျဖင့္ ေရးထားသည့္အီးေမးလ္လိပ္စာ တစ္ခု။

Read Full Post »

 

ခ်င္းျပည္ေရာက္တုံး ကေဖးကန္ပက္လက္ဆုိတဲ့ ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးမယ္ ထုိင္မိတယ္

အဲဒီမယ္ ေဒသခံေတြနဲ႔ စကားေရာ ေဖာေရာလုပ္ရင္း ေအာင္န္ထာန္ဆုိတဲ့ ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ႕ဘႀကီးအေၾကာင္း ေျပာတာၾကားခဲ့ရတယ္ သူ႕ဘႀကီးနာမည္က လန္ထာန္တဲ့ လန္ထာန္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ သြားတက္ၿပီး ျပန္လာထဲက ငါးမွ်ားရတာ စြန္း၀ါသနာပါလာသတ့ဲ ေပ ရွစ္ေထာင္ တစ္ေသာင္းျမင့္တဲ့ အဲ့လုိေနရာမယ္ ငါးမွ်ားဖုိ႔ဆုိတာ လြယ္တဲ့ကိစၥ မဟုတ္ပုေလ

ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္တုံးက ေခါႏုစုမ္ေတာင္ထိပ္မဲ ေရကန္ႀကီးရွိသတဲ့ လန္ထာန္လဲ အဲ့ေတာင္ေပၚကန္မယ္ အျမဲသြားသြားၿပီး ေလွေလး တစ္စင္းနဲ႔ ငါးမွ်ားမွ်ားေနဆုိပဲ တခါတေလ ညဘက္လဲ ေတာင္ေအာက္ျပန္မဆင္းဘဲ ေနတယ္ လသာသာ ေတာင္ထိပ္မယ္ ငါးမွ်ားရတာကေတာ့ စြန္းဖီးေကာင္းမွာ ေသခ်ာတယ္

တခါသားေတာ့ လန္ထာန္ အဲလုိ ေတ်ာက္ထဲ ညဘက္ငါးမွ်ားေနတုံး သူ႔ေလွေပါက္ပါေလေရာ ေသခ်ာၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေလွကေပါက္တာေတာင္မုတ္ပု ကြဲတာတဲ့ လန္ထာန္လဲ ေလွကြဲကုိ ထားခဲ့ၿပီး ကမ္းထိကူးဖို႔ လုပ္ေပမဲ့ ကမ္းက အေတာ္ေ၀းေနတာနဲ႔ အနားမယ္ေတြ႕တဲ့ ေရေမ်ာသစ္လုံးတစ္လုံးကုိ ေမွးၿပီးေနရတယ္ သူ႕ၾကံခုိင္မႈနဲ႔ဆုိ သစ္လုံးကုိ ေမွးၿပီး ကမ္းထိ ခတ္သြားမယ္ဆုိ ျဖစ္ႏုိင္ေလာက္တယ္

ဒါေပမယ့္ အဲဒါ ေပတစ္ေသာင္းေက်ာ္အျမင့္က ေရကန္ထဲမွာဆုိေတာ့ ေရက မခံမရပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေအးေနတယ္ လန္ထာန္အေနနဲ႔ တကုိယ္လုံး သစ္လုံးေပၚ ေရာက္ၿပီး ေရနဲ႔ တတ္နိုင္သမွ် မထိေအာင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေနေနရတယ္ ေရနဲ႔ထိလုိက္တဲ့အပိုင္းက တခ်က္တည္း ထုံတက္ က်ဥ္တက္လာေတာ့တယ္ ညနက္လာေတာ့ အိပ္ငိုက္ၿပီး တုံးေပၚက ျပဳတ္မက်ေအာင္လည္း အေတာ္သတိထားရေသးတယ္

အဲဒီအခ်ိန္တုံးက ေခါႏုုစုမ္ ေတာင္ထိပ္ေပၚလည္း တစ္ပတ္ေနလုိ႔မွ လူတစ္ေယာက္ မေရာက္တတ္ၾကေတာ့ ကယ္မယ့္လူေတြ ေလွေတြ ေမွ်ာ္ဖို႔ကလည္း မျဖစ္ႏုိင္ပုေလ ေရနဲ႔ မထိေအာင္ ဂရုစုိက္တဲ့ၾကားက ေရစုိထားတဲ့အ၀တ္ေတြ တုိက္ေနတဲ့ေလေတြေၾကာင့္ ငါေတာ့ မနက္ လာကယ္မယ့္လူကုိထားဦး ဒီညေတာင္ ခံႏုိင္ပါ့မလားဆုိၿပီး လန္ထာန္ရဲ႕စိတ္ထဲ ျဖစ္မိသတဲ့

အဲလုိေနရင္း ခဏေနေတာ့ ေကာင္းကင္မယ္ ဖ်တ္ဖ်တ္ ဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ အလင္းေရာင္ တစ္ခုကုိ ျမင္လာရတယ္ ေအးကလည္းေအး လူကလည္း စိတ္ကေယာက္ကယက္နဲ႔ ငါ့မ်ား ကယ္ရေအာင္ ေကာင္းကင္က အဇုန္းနတ္သမီးမ်ား ဆင္းလာၿပီးလာ ထင္မိတယ္ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအလင္းေရာင္ေလးက တျဖည္းျဖည္္းႀကီးလာလုိက္တာ နတ္သမီးမဟုတ္မွန္း သိလာရတယ္ ပိုႀကီးႀကီးလာ နီးနီးလာေတာ့ မီးေလာင္ေနတဲ့ေလယာဥ္တစ္စီးမွန္း သိလုိက္ရတယ္ ေလယာဥ္က လန္ထာန္ဆီ တည့္တည့္ စုိက္ဆင္းလာတာဆုိေတာ့ ေရကန္ထဲမွာ ေရနစ္လုိ႔မေသဘဲ ေလယာဥ္တုိက္လုိ႔ ေသရခ်ည္ဆုိၿပီး မ်က္စိကုိ စုံမွိတ္ထားလုိက္သတဲ့

ႏြားေနာက္ တစ္မိတ္လုိက္ေလာက္ ၾကာသြားေတာ့ နားထဲမယ္ အုန္းခနဲ အသံႀကီးၾကားလုိက္ရၿပီး ေရလိႈင္းႀကီးကလည္း လာရုိက္တာနဲ႔ သစ္တုံးကုိ ျမဲျမဲ ဖက္ထားလုိက္ရတယ္ မ်က္စိကုိ ျပန္ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေရကန္ထဲ နစ္စျပဳေနတဲ့ ေလယာဥ္ႀကီးကုိ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ျမင္လုိက္ရတယ္ နစ္စျပဳေနတယ္ဆုိတာ ထက္ပုိင္းက်ိဳးသြားတဲ့ ေလယာဥ္ရဲ႕ ေနာက္တပုိင္းကုိ ေျပာတာ ေရွ႕တပုိင္းကုိဆုိ ျမင္တာင္ မျမင္ရေတာ့ပုတဲ့ လန္ထာန္လည္း ေရရဲ႕ အေအးဓာတ္ကုိေတာင္ ေမ့သြားၿပီး ေလယာဥ္ႀကီးဆီကို ဦးတည္ၿပီး အတင္း ခတ္သြားလုိက္တယ္

ဒါေပမယ့္ သူအဲဒီနားေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေရျပင္ေပၚ တက္ေနတဲ့ ပလုံစီတခ်ိဳ႕ကလြဲလုိ႔ ေလယာဥ္ပ်က္ရဲ႕ အစအန ေလယာဥ္ေပၚပါလာတဲ့လူ ပစၥည္းအစအန ဘာတစ္ခုမွ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး လန္ထာန္လည္း သစ္တုံးေပၚမယ္ အသာေလး ၿငိမ္ေနမိတယ္ လူကလည္း ရွိစုမဲ့စုအားကုိ အတင္းသုံးၿပီး ခတ္လိုက္မိေတာ့ သတိလြတ္ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ေနၿပီ အဲဒီမွာ ေကာင္းကင္မယ္ ေနာက္ထပ္ အလင္းေရာင္ေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕လုိက္ရသလုိ ထင္လုိက္မိတယ္

တကယ္က လန္ထာန္ထပ္ေတြ႕တဲ့ အလင္းေရာင္ေတြဆုိတာက ခုနက ျမႇပ္သြားတဲ့ ေလယာဥ္ႀကီးအတြက္ လုိက္လာတဲ့ ကယ္ဆယ္ေရး ရဟတ္ယာဥ္ေတြပဲ ရဟတ္ယာဥ္သုံးေလးစီးနဲ႔ တေတာင္လုံးကုိ ပတ္ၿပီး၀ုိင္းရွာၾကေပမယ့္ ေလယာဥ္ေပၚက လူတစ္ေယာက္ ပစၥည္းတစ္ခုတေလေတာင္ မေတြ႕ၾကရဘူး သူတို႔ေတြ႕ရတာက ေရကန္ထဲက သစ္တုံးေပၚမယ္ သတိလစ္ေနတဲ့ လန္ထာန္ပဲ ပထမေတာ့ သူတို႔လဲ လန္ထာန္ကုိ ေလယာဥ္ေပၚက ခရီးသည္ပဲထင္တယ္ လန္ထာန္က မဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ အတင္းေျပာတာေတာင္ လက္မခံၾကဘူး

ေနာက္ဆုံး လန္ထာန္ကုိ ကန္ပက္လက္ကုိ ျပန္သယ္လာၿပီး တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ စစ္ေဆးၿပီးမွ ေလယာဥ္ျမဳပ္ခါနီးတုံးက က်ေနာ္ ကန္ထဲမွာ ငါးမွ်ားေနတာပါဆုိတဲ့ လန္ထာန္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းကုိ ယုံသြားၾကေတာ့တယ္ တျခားအနီးပတ္၀န္းက်င္တ၀ုိက္လည္း ေလယာဥ္ပ်က္ အစအန တခုတေလ မေတြ႕ရေတာ့ ေလယာဥ္ႀကီးဟာ ေရကန္ထဲပဲ ျမႇပ္သြားတယ္ဆုိတဲ့ လန္ထာန္ရဲ႕ ထြက္ခ်က္ကုိလည္း အတည္ယူလုိက္ၾကရတယ္

ေအာင္န္ထာန္ကေတာ့ သူ႕ဘႀကီးကုိယ္တုိင္ ေျပာျပတာ နားေထာင္ရရင္ ဒီဇာတ္လမ္းက ပိုေကာင္းတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္ သူ႕ဘႀကီးက ခုေတာ့ ကန္ပက္လက္မယ္ မေနေတာ့ဘူး ေလယာဥ္ပ်က္တာနဲ႔ ႀကံဳၿပီး မၾကာခင္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး မင္းတပ္ကေန မတူပီသြားတဲ့လမ္းေပၚက ရြာေလးတရြာကုိ ေျပာင္းသြားၿပီ လန္ထာန္ဟာ ခုထိ အဲဒီရြာမယ္ သက္ရွိထင္ရွားရွိေသးတာမို႔ ေတြ႕ခ်င္ရင္ သြားေတြ႕ၿပီး ေမးလုိ႔ရတယ္လုိ႔ေတာင္ ေက်ာ့္ကုိ ေျပာလုိက္ေသးတယ္

 

-မဆ

Read Full Post »

၂၀၁၆-၁၇ တုန္းက ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ကုိ အၿပီးသတ္ဖုိ႔ သူႀကိဳးစားေနခဲ့သည္။ ဒါမွမဟုတ္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္ေရးေနခဲ့သည္။ ၂၀၁၆-၁၇ ဆုိတာ ျပကၡဒိန္ႏွစ္တစ္ႏွစ္မဟုတ္ဘဲ ပညာသင္ႏွစ္လုိမ်ိဳး ဘ႑ာေရးႏွစ္လိုမ်ိဳး ျပကၡဒိန္ႏွစ္ ႏွစ္ခုပါ၀င္သည့္ ကာလအပုိင္းအျခားတစ္ခုေပါ့။

ဇာတ္လမ္းအစကေတာ့ အရက္၀ုိင္းမွာ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ ေျပာၾကရင္း ရာဇ၀တ္မႈထူထပ္မ်ားျပားလာျခင္းဆုိတဲ့အေၾကာင္းဆီေရာက္သြားၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ အဲဒီအေၾကာင္း ေျပာၾကရကေန ကေလးေတြ လူကုိ ဓားနဲ႔ထုိးဖုိ႔ ၀က္နဲ႔အရင္အထုိုးသင္ေပးတဲ့အေၾကာင္းဆီ ေရာက္သြားသည္။ အဲဒီအေၾကာင္းကုိ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေအာင္ေရးမည္ဟု သူေျပာခဲ့ၿပီး ေရးလည္းေရးခဲ့သည္။

“ၿမိဳ႕ကေလးကလူေတြက ေရသာဘက္က လူေတြနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ျပႆနာမျဖစ္ခ်င္ၾက။ ဒီလူေတြက သူတို႔ နာၾကည္းၿပီဆုိရင္ အဲဒီလူနဲ႔ ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာခ်င္း ျပန္မဆုိင္မိေအာင္ လုပ္ေလ့ရွိသည္။ အဲဒီလုိလုပ္သည္ဆုိရာတြင္လည္း လူႀကီးေတြ ကုိယ္တုိင္ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္။ အသက္မျပည့္ေသးသည့္ ကေလး တစ္ေယာက္ကုိ လုပ္စရာရွိသည္မ်ား သင္ေပးၿပီး လုပ္ခုိင္းလုိက္သည္။ ေနာက္ဆုံး မိသြားလွ်င္လည္း အသက္မျပည့္ေသးသည့္အတြက္ သီးသန္႔သတ္မွတ္ ထားေသာ စခန္း ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာင္းလို ေနရာမ်ိဳးမွာ ႏွစ္အနည္းငယ္ေနၿပီး ျပန္လြတ္လာျမဲျဖစ္သည္။ ေနာက္ထပ္ နာၾကည္းစရာကိစၥ တစ္ခုေပၚလာလွ်င္လည္း ေနာက္ကေလးတစ္ေယာက္ကုိ ေလ့့က်င့္ေပးၿပီး လုပ္စရာရွိသည္ကုိ လုပ္ခုိင္းျမဲျဖစ္သည္”

၀တၳဳထဲမွာ သူအဲဒီလုိ ထည့္ေရးထားခဲ့သည္။ ၀တၳဳကုိ ၂၀၁၆ မကုန္ခင္ အၿပီးသတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသည္။ ၀တၳဳထဲမွာ ထည့္သြင္းမည့္ အပုိင္းအစတစ္ခ်ိဳ႕ကုိ သူ၏ ေဖ့စ္ဘြတ္အေကာင့္တစ္ခုတြင္ စေတးတပ္အျဖစ္ပင္ တင္လုိက္ေသးသည္။ ၀တၳဳ၏ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ဓားထုိးခံရၿပီး မေသခင္နာရီပုိင္းအတြင္း အာ႐ုံတြင္ ေပၚလာသည့္ ပုံရိပ္မ်ားအျဖစ္ အဆိုပါ အစိတ္ပိုင္းမ်ားကို တည္ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ လူေတြဟာ မေသခင္ ကုိယ့္ဘ၀ကုိယ္ ႐ုပ္ရွင္ျပကြက္ေတြျပန္ျပသလုိ ျမင္ရတယ္ဆုိတာမ်ိဳးဟု ေျပာရမည္။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီတုံးက ေရာဘတ္တိုဘုိလာႏုိးရဲ႕ ၂၆၆၆ ကုိ ဖတ္ေနတုံး အဲဒီဆရာသမားရဲ႕ လုပ္ကြက္ေတြကုိ ဂါၿပီး လုိက္လုပ္ၾကည့္တာျဖစ္သည္။ အရက္ဆုိင္မွာ ေဘး၀ုိင္းကေျပာသမွ် ၾကားေနရတာ၊ စားေသာက္ဆုိင္မွာ တီဗြီက ျပေနတာေတြကုိလည္း ၀တၳဳထဲ ထည့္ေရးတာမ်ိဳးေပါ့။

၂၀၁၆ ကုန္ခါနီး သူခ်င္းေတာင္သုိ႔ ေရာက္သြားသည္။ ၀ိတိုရိယေတာင္ကုိ တက္လုိက္ေသးသည္။ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ဖတ္ရသလုိ ဘာေက်းငွက္ပန္းမန္မွ ေသေသခ်ာခ်ာ မေတြ႕ရေတာ့။ ေတာင္ဇလပ္ပန္းေတာင္ ဟိုနားဒီနား နည္းနည္းပါးပါးပဲ ေတြ႕ရေတာ့သည္။ ခ်င္းေတာင္မွာ ရွိေနစဥ္ ၀တၳဳကုိ နည္းနည္းျပန္ဖတ္ နည္းနည္းျပန္ေရးလုပ္ေနသည္။ ႏွစ္သစ္ကူးကုိ ေတာင္ေပၚက ဟုိတယ္တစ္လုံးမွာ မီးပုံပြဲႏွင့္ ျဖတ္သန္းလုိက္သည္။ ၀တၳဳကေတာ့ မၿပီး။

ဇန္န၀ါရီလထဲေရာက္ေတာ့ ၀တၳဳဘက္ ပိုလုိ႔မလွည့္ျဖစ္။

ေဖေဖာ္၀ါရီမွာလည္း ထုိနည္းႏွင္ႏွင္။

မတ္လထဲမွာ အလုပ္မွာ အဆင္မေျပသည္ႏွင့္ ခြင့္နည္းနည္းယူၿပီး ငလုိက္ကန္သာဟုနာမည္ခံထားေသာ ဆည္ေဘးက ဟုိတယ္တစ္လုံးဆီ သူေရာက္သြားသည္။ အဲဒီမွာ သူ႕၀တၳဳကုိ စိတ္ႀကိဳက္ျပင္ၿပီး အဆုံးသတ္လုိက္ႏုိင္သည္။

“၁၄း၁၆

၂၀၁၇ မတ္ ၁၁

ငလုိက္ရီေဆာ့” ဟု ၀တၳဳေအာက္ေျခမွာ ေရးထားလုိက္သည္။ ၿပီးၿပီေပါ့။

ေနာက္ေတာ့ ဧၿပီလထဲမွာ ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူး ႐ုံးပိတ္ရက္ရွည္ေရာက္လာသည္။ သူလည္း အပူႏွင့္ ေရေရွာင္ရေအာင္ ရွမ္းျပည္ဘက္ တက္ခဲ့သည္။ ကေလာမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ သစ္လုံးအိမ္မွာ ေနခြင့္ရသည္။ ၿမိဳ႕ႏွင္သိပ္မေ၀းေသာ္လည္း သဘာ၀ထင္း႐ူးေတာအတြင္း လူသူရွင္းၿပီး တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းလွသည့္ေနရာ ျဖစ္ေနသည္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ သူမျမင္ဘူးေသာ ငွက္ေရာင္စုံေတြ သူ႕အနီးအနားမွ ျဖတ္ပ်ံသြားသည္ကုိ ေငးေမာေနရသည္။ တညေတာ့ တစ္ဘက္ေတာင္ေၾကာတြင္ ေတာမီးေလာင္သည္ႏွင ့္အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္။ အဲဒီမွာ သူ႔ဇနီးႏွင့္ စကားထုိင္ေျပာေနၾကရင္း ၀တၳဳေနာက္တစ္ပုဒ္ေရးဖုိ႔ စိတ္ကူးစရလာသည္။ သၾကၤန္ရက္ေတြမွာ ဘယ္မွာမသြားဘဲ ၀တၳဳကို အၾကမ္းေရးလုိက္သည္။

သၾကၤန္ၿပီးေနာက္ရက္မ်ားမွာေတာ့ ေနျပည္ေတာ္တြင္ အလုပ္ကိစၥျဖင့္ ရက္ရွည္ေနေနစဥ္ သူ႕သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ အဲဒီကုိ ေရာက္လာသည္။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက သူ႕၀တၳဳတစ္ပုဒ္ကုိ ေသခ်ာဖတ္ၿပီး ေ၀ဖန္ဖူးသူ။ သူလည္း သူ႕၀တၳဳ (ဒီ၀တၳဳအရဆုိလွ်င္ ပထမ ၀တၳဳ) ကုိ ပရင့္ထုတ္ၿပီး သူ႕သူငယ္ခ်င္းကုိ ေပးလုိက္သည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေထြရာေလးပါ ႏွစ္နာရီ သုံးနာရီေလာက္ ေျပာၿပီးေနာက္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကုိ အိမ္ျပန္လုိက္ပုိ႔သည္။ အျပန္လမ္းမွာ သူ႕၀တၳဳ (ဒီ၀တၳဳအရဆုိလွ်င္ ဒုတိယ ၀တၳဳ) အေၾကာင္းကို ေျပာျဖစ္သည္။

“ပင္စင္စား အဘုိးႀကီး အဘြားႀကီး လင္မယား..သူ႕တို႔ဟာသူတို႔ နယ္မွာ သူ႕တို႔ျခံေလးနဲ႔ သူေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနေနတာ။ ေနာက္ေတာ့ ရန္ကုန္မွာ စီးပြားေရး နည္းနည္းအဆင္ေျပေနတဲ့ သမီးကုိ အေဖာ္ရေအာင္ဆုိၿပီး အဘြားႀကီးက ရန္ကုန္ေျပာင္းသြားတယ္။ အဘုိးႀကီးက သူ႕ျခံထဲမယ္ သစၥာပန္းေတြ စုိက္ၿပီး ေနက်န္ခဲ့တယ္။ တစ္ႏွစ္ႏွစ္ႏွစ္ေနေတာ့ အဘုိးႀကီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ေခ်ာ္လဲၿပီး လက္က်ိဳးသြားတယ္။ သားအမိႏွစ္ေယာက္ က်န္းမာေရးစစ္ဖို႔ အေၾကာင္းျပၿပီး အဘုိးႀကီးကို ရန္ကုန္ေခၚသြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဟုိလွည့္ဒီလွည့္နဲ႔ ျပန္မလႊတ္ေတာ့ဘူး။ အဘုိးႀကီးက ရန္ကုန္က တုိက္ခန္းထဲက ဘ၀မွာ ဘယ္လုိမွ မေပ်ာ္ဘူး။ သမီးနဲ႔ မိန္းမကလည္း နယ္ကုိ လုံး၀ ျပန္မလႊတ္ေတာ့ဘူး။  ႏွစ္သိပ္မၾကာဘူး။ အဘုိးႀကီး က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕ယြင္းလာၿပီး အိပ္ယာထဲ လဲတယ္။ အိပ္ယာထဲမွာ သုံးႏွစ္ေလာက္ေနၿပီးမွ အဘုိးႀကီးဆုံးတယ္။ အဘုိးႀကီးလည္းဆုံးေရာ သားအမိႏွစ္ေယာက္က နယ္ကျခံမွာ ျပန္ေနမယ္ဆုိၿပီး ဆုံးျဖတ္လုိက္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ျခံထဲက သူတို႔အိမ္ကုိ အလည္ေရာက္လာတဲ့လူကုိ သူတို႔ေျပာျပတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္က အဘုိးႀကီးလည္း မရွိေတာ့ဘူးဆုိေတာ့ ရန္ကုန္မယ္ ဆက္ေနစရာအေၾကာင္းလည္း မရွိေတာ့ဘူးေလတဲ့ဲ့”

အဲဒါကေတာ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကုိ သူေျပာျပခဲ့တဲ့ သူ႕၀တၳဳရဲ႕အေၾကာင္းပဲ။

ေနာက္ေတာ့ ေမလတစ္လလုံးနီးပါ သူ႕႐ုံးအလုပ္ေတြနဲ႔ သူ႐ႈပ္ေနခဲ့တယ္။

ဇြန္လရဲ႕ မုိးေရစက္ေတြနဲ႔အတူ သူေနထိုင္ရာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို သူျပန္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ သူ႕သူငယ္ခ်င္းဆီက သူ႕၀တၳဳနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာမွ ျပန္မၾကားေရးေသးဘူးဆုိတာ သတိရလာတယ္။ သူ႕ကြန္ပ်ဴတာကို သူျပန္ဖြင့္တယ္။ ပထမဆုံး သူ႕၀တၳဳ (ပထမ ၀တၳဳ)ထဲက အဓိက ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ ဘ၀အျဖစ္သနစ္ အပုိင္းအစေတြကုိ သူဖ်က္ထုတ္ပစ္လုိက္တယ္။

ေအာက္ကဟာေတြကေတာ့ သူျဖတ္ထုတ္ပစ္လုိက္တဲ့ အပုိင္းအစေတြပဲ။

“ ရွင္က သိပ္အဆီကြပ္ခ်င္တာပဲေနာ္။ ေျပာရင္းဆုိ္ရင္း ဂ်ာေတာင္က ကုိၾကည္ေ၀း၏လက္ကုိ သူမ၏ ေပါင္ေပၚမွ အသာအယာ ဖယ္ရွားလုိက္သည္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္သည္ စမ္းေခ်ာင္းေလး တစ္ခု၏ နံေဘးတြင္ ထုိင္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဟုိးအေ၀းႀကီးမွာ လွမ္းျမင္ေနရသည့္ ႏွင္းေတြဖုံးေနသည့္ ေတာင္ဆီမွ စီးဆင္းလာသည့္ စမ္းေခ်ာင္းကေလးထဲတြင္ ေတာင္က်ေရစီးေၾကာင့္ လုံး၀န္းေနေသာ ေက်ာက္တုံးေလးမ်ားရွိေနသည္။ ကုိၾကည္ေ၀းက အေနရခက္ဟန္ျဖင့္ ေက်ာက္တုံးေလးမ်ားကုိ ေကာက္ၿပီး ေရထဲသုိ႔ လွမ္းပစ္ေနသည္။ ဂ်ာေတာင္က ဘာမွမျဖစ္ဟန္ျဖင့္ စကားဆက္သည္။ တကယ္ေတာ့ ဒီေတာင္ကုိ ဂ်ပန္တစ္ေယာက္က ပထမဆုံး တက္တယ္ဆိုၿပီး မွတ္တမ္းတင္ထားၾကတာ ရယ္စရာပဲ။ ဒီအနီးအနားရြာေတြကေန ဒီေတာင္ကုိ တက္ဖူးတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီးပဲေလ။ အျမင့္ဆုံး ထိပ္ထိေရာက္ဖူးတဲ့သူေတြလည္း ရွိတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔မွာ မွတ္တမ္းမွ မရွိတာ။ ကုိၾကည္ေ၀းက ဂ်ာေတာင္ကုိ လွည့္မၾကည့္ပဲ ေနာက္ထပ္ ေက်ာက္တုံးတစ္တုံးကုိ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္ေအာင္ အားစုိက္ ပစ္ေပါက္လုိက္သည္ ..”

“ေရေပၚတြင္ ေပၚ႐ုံသည္ဆုိမွ်သာ ေပၚေနေသာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္၏ လက္ေတြက အသားကုန္ ေ၀ွ႕ယမ္းေနသည္။ တကယ္ေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိ ကုိၾကည္ေ၀း ေသခ်ာမသိ။ တစ္ႏုိင္ငံလုံး ျဖစ္ပြားေသာ လူထုံအုံၾကြမႈအတြင္း ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ၿပီး ေတာထဲတြင္ ဖြဲ႕စည္း လုိက္သည့္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္တြင္ အေရးပါေသာ စစ္ဘက္ရာထူးတစ္ခုကုိ ယူထားသူအျဖစ္သာ သူသိသည္။ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္မ်ားက သူ႕ကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟုပဲ ေခၚၾကသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သည္ ညဘက္ ကင္းမ်ားကုိ လုိက္စစ္ရင္း ငုိက္ျမည္းေနသည့္ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ တစ္ေယာက္ေတြ႕ပါက သူ႕တဲသူျပန္အိပ္ခုိင္းၿပီး သူကိုယ္တုိင္ ကင္းဆက္ေစာင့္ ေလ့ရွိေၾကာင္း သူမ်ားေတြ ေျပာတာ ၾကားဖူးသည္။ ကုိၾကည္ေ၀းတို႔ ဂစ္တာတီးေနသည့္ဆီကုိ ေပါက္ခ်လာၿပီး ဘယ္လုိမွ ကီးမ၀င္သည့္အသံျဖင့္ သီခ်င္းအတင္းလုိက္ဆုိသည္ကုိမူ ကုိယ္တုိင္ၾကံဳဖူးသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး သူ ေနာက္ဆုံး သိလုိက္ရသည္က ေရမကူးတတ္ျခင္းပင္။ သူတို႔ကူးျဖတ္ေနသည့္ နယ္ျခားျမစ္က ေရစီးၾကမ္းလွသည္။ သူတို႔ ေလွကုိ ခက္ခက္ခဲခဲ ျပန္လွည့္လုိက္ႏုိင္သည့္ အခ်ိန္တြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ မရိွေတာ့..”

“၀ုန္းခနဲ ေပါက္ကြဲသံႏွင့္အတူ မီးခုိးလုိလုိ အရာမ်ား လြင့္ပ်ံလာသည္။ စစ္သားတစ္ေယာက္က ကုိရင္ေလးလက္ထဲမွ အလံကုိ အတင္း ဆြဲယူၿပီး သူ႕ကုိ ကန္ေၾကာက္လုိက္သည္။ ကုိၾကည္ေ၀းက ခဲလုံးတစ္လုံးကုိ ေကာက္ၿပီး လွမ္းေပါက္သည္။ ခဲလုံးက ႀကီးေနသျဖင့္ စစ္သားဆီကုိ မေရာက္ဘဲ သူ႕ေရွ႕ မလွမ္းမကမး္က လူကုိ သြားထိသည္။ ထုိလူ လဲက်သြားသည္။ မီးခုိးျဖဴျဖဴမ်ားက ပုိၿပီး ထူထပ္လာသည္။ လဲက်သြားသူသည္ လက္တစ္ဘက္ျဖင့္ ေခါင္းကုိ ဖိထားၿပီး က်န္လက္တစ္ဖက္က အကူအညီ ေတာင္းသည့္ဟန္ျဖင့္ ေ၀ွ႕ယမ္းေနသည္။ လူအုပ္က တျဖည္းျဖည္း ကုိၾကည္ေ၀းဘက္သုိ႔ ပိက်လာသည္။ တခဏအတြင္း ကိုၾကည္ေ၀းကုိယ္တုိင္ မ်က္လုံးမ်ား စပ္လာၿပီး အသက္႐ႈၾကပ္လာသည္..”

“ေဆး႐ုံအ၀င္၀တြင္ လူေတြစီခနဲ ျဖစ္သြား ၾကသည္။ ထုိးဆုိက္လာသည့္ကားေပၚမွာ အနီေရာင္ အလုံးႀကီးတစ္လုံး လိမ့္ဆင္းလားသည္။ ကိုၾကည္ေ၀း ေသခ်ာထပ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အဲဒါ ခႏၶာကုိယ္ ေအာက္ပုိင္း တ၀က္လုံး ေသြးေတြရႊဲနစ္ေနေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကုိ ဘုန္းေတာ္ႀကီးပုံစံ ၀တ္ဆင္ထားသူတစ္ဦးက ေပြ႕ခ်ီလာတာ ျဖစ္ေနသည္။ ထုိသူက ပါးစပ္မွလည္း ေရွ႕ကလူေတြကုိ လမ္းဖယ္ေပးဖို႔ ေအာ္ဟစ္ေနသည္။ စကၠန္႔ပုိင္းအတြင္း သူတို႔ေတြ ကုိၾကည္ေ၀း အနား ေရာက္လာၾကသည္။ လူနာဟုထင္ရသူ အမ်ိဳးသမီး၏ ေခါင္းသည္ ေပြ႕ထားေသာလက္၏ေနာက္ဘက္သုိ႔ လန္က်ေနျဖင့္ သူမ၏မ်က္နာကုိ ေဇာက္ထုိး အေနအထားျဖင့္ ေတြ႔လုိက္ရသည္။ သူတို႔ျဖတ္သန္း သြားသည့္ ေဆး႐ုံ ေကာ္ရစ္ဒါတေလွ်ာက္တြင္ ေသြးစီးေၾကာင္းတစ္ခု ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္း စီးဆင္း က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က ကုိၾကည္ေ၀း အနားကပ္ၿပီး ေျပာလုိက္သည္။ မင္းအေဖ ဆုံးၿပီ..”

ေနာက္ထပ္ ျပင္စရာတစ္ခုလည္း ထပ္ေတြ႕လာတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သူနဲ႔ ခင္တဲ့ အယ္ဒီတာရဲ႕ နာမည္ကုိ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ နာမည္အျဖစ္သုံးထားတာပဲ။ သူက ခင္လုိ႔သုံးထားတာေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္ (ေမလကုန္ ဇြန္လဆန္းေလာက္)မွာ အဲဒီအယ္ဒီတာကို ခင္တဲ့လူေတြရဲ႕ စာေတြပဲ ထည့္တယ္လုိ႔ ေ၀ဖန္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ေနတယ္။ နာမည္လဲတာကေတာ့ copy and replace နဲ႔ လဲလုိက္႐ုံပဲ။ မခက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လဲရမလား မလဲရဘူးလား သူေ၀ခြဲမရျဖစ္ေနတယ္။

ေနာက္ၿပီး ၀တၳဳထဲမွာ သူေျပာခ်င္တာေကာ ေပၚလြင္ရဲ႕လားဆုိတာလည္း သူသိပ္မေသခ်ာဘူး ျဖစ္ေနတယ္။

 

မိုးဆတ္

 

 

 

 

Read Full Post »

 

ပထမဆုံးလ၏ ေနာက္ဆုံးရက္မ်ားအတြင္း အလင္းေရာင္ေကာင္းစြာရရွိိေသာ ဟုိတယ္ခန္းတစ္ခုအတြင္းသုိ႔ သူေရာက္ရွိေနခဲ့သည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ေတာမီးမ်ားေလာင္ေနေသာ္လည္း သူ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေမာက်သြားခဲ့သည္။ သူတေရးႏိုးလာေတာ့ သူ႕အခန္းတြင္းသို႔ ၀က္၀ံမ်ား ေရာက္ရွိေနၾကသည္။ ၀က္၀ံတေကာင္က သူ၏ မေလွ်ာ္ဖြပ္ရေသးေသာ အတြင္းခံမ်ားကို မီးပူတိုက္ေနသည္။ ေနာက္၀က္၀ံတစ္ေကာင္က ကၽြန္မဘာလုပ္ေပးရမလဲရွင္ဟု ေမးလုိက္သည္။ သူအား အိပ္ထိလိင္မ်ားက အဲဒီေမးခြန္းေမးတုိင္း သူ႕ေခါင္းထဲေပၚလာသည့္ အေျဖက တစ္မ်ိဳးထဲပင္။ ၀က္၀ံ၏ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္၍ သူ၏ အေျဖကုိ ေျပာင္းလဲခဲ့သည္။ သူပိုင္ပိုင္ႏုိ္င္ႏုိင္ သိထားသည္မွာ သူ၏ အမိုက္မဲဆုံးႏွစ္မ်ားသို႔ သူျပန္မသြားလုိေၾကာင္းပင္။ သူ၏ ပထမအမုိက္မဲဆုံးႏွစ္တြင္ ဖခင္ျဖစ္သူက သူ၏ အိမ္သာက်င္းကုိ ဆယ္ေပးေနစဥ္ သမီးျဖစ္သူႏွင့္ သူအိပ္စက္ခဲ့သည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ အိပ္ယာက ႏုိးလာေတာ့ ေျခေဆးရန္ ထားသည့္ စဥ့္အုိးထဲတြင္ ေလာက္ေတြ ျဖဴေဖြးျပည့္ႏွက္လုိ႔။ ဒုတိယ အမိုက္မဲဆုံးႏွစ္တြင္ ေန႔နံကုိအေျခခံ၍ ဘယ္ေဘာလုံးအသင္းႏုိင္မည္ဟု ခန္႔မွန္းထားသည့္ ေဟာကိန္းမ်ားကို ဖတ္႐ႈေနခဲ့သည္။ တတိယ တစ္ႏွစ္တြင္ သူ,မလုိလားသည့္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ အိပ္ေနသည့္ ျခင္ေထာင္ကုိ မူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္၍ ေသးႏွင့္ပန္းပစ္ခဲ့သည္။ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ သြားႏႈတ္ရန္လုိသည္ဟု ထင္လာသျဖင့္ သြားဘက္ဆုိ္င္ရာ ေဆးတကၠသိုလ္သို႔ သူသြားသည္။ သူတို႔က သူ႕သြားကုိ ႏႈတ္မေပးၾက။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ သူျပန္ထြက္မည့္ျပဳစဥ္ တကၠသုိလ္ ေကာ္ရစ္ဒါ ရွိ အေၾကြေစ့ထည့္ေျပာရေသာ တယ္လီဖုန္းက ျမည္လာသည္။ သူကုိင္လိုက္ေတာ့ သူေဖာက္ထြင္း၀င္ေရာက္၍ မရခဲ့ေသာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္စီက ျဖစ္ေနသည္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီက ဖုန္းထဲမွာ ငုိေနသည္။ သူ႕ကုိ အရင္က ရွာခုိင္းထားတာေတြ မရွာခုိင္းေတာ့ဟု ဂ်င္းေဘာင္းဘီက တတြတ္တြတ္ေျပာေနသည္။ သူဖုန္းခ်လုိက္သည္။ ၀က္၀ံက က်န္၀က္၀ံ၏ ပါးစပ္ကုိ ျဖဲ၍ အတြင္းဘက္ကုိ မီးပူျဖင့္တိုက္ေနသည္။ သူကေတာ့ သူ႕အေျဖကုိ ေျပာင္းလဲရန္ စိတ္ကူးမရွိ။ ေလထဲမွ တြဲေလာင္းက်ေနေသာ တယ္လီဖုန္းလက္ကုိင္ခြက္၏ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ ေဆးမ်ား ပ်က္ျပယ္စျပဳေနၿပီ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ သူ႕ပခုံးကုိ ပုတ္လုိက္သည္။ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူလက္ထဲသို႔ စာရြက္တစ္ရြက္ထုိးေပးသည္။ စာရြက္ေပၚတြင္ သူ၏သြားမ်ားသည္ ႏႈတ္ရန္ သင့္ေလ်ာ္ေၾကာင္း ေထာက္ခံပါသည္ဟု သြားဘက္ဆုိင္ရာ ေဆးတကၠသုိလ္၏ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ျဖစ္သူက လက္မွတ္ေရးထုိးထားသည္။ သြားေတြ အကုန္ႏႈတ္ပစ္လုိက္ၿပီးေနာက္ ေလာက္ေတြေဖြးေနသည့္ ေျခေဆးေရေတြကုိ အားရပါးရ ခပ္ေသာက္လုိက္သည္။ အဲဒီအေၾကာင္း ယခု ျပန္ေတြးမိရင္ပင္ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြ စုိစြတ္လာစျမဲ။ သမီးျဖစ္သူက ၿပီးၿပီလား အစ္ကုိဟု ေမးလိုက္စဥ္မွာပင္ ဖခင္ျဖစ္သူက ၿပီးၿပီအစ္ကုိဟု ေျပာလုိက္သည္။ ျမက္ေတြကုိပဲေလာင္ၿပီး သစ္ပင္ေတြကို မေလာင္သည့္ မီးမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္လုိ႔ သိလုိက္ရခ်ိန္ သူ႕မွာ တအံ့တၾသ။ ေလထဲ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနသည့္ တယ္လီဖုန္းခြက္မွာ တခုခု ေျပာခ်င္ေနပုံ..။

 

-မဆ

Read Full Post »

သူ႕ကိုယ္သူ ျပန္သတိဝင္လာတဲ့အခါ မွန္တစ္ခ်ပ္ေရွ႕မွာေရာက္ေနၿပီ။ ျပန္စဥ္းစားေတာ့ ေနာက္ဆံုးအျဖစ္အပ်က္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀ေလာက္က.. သူမေသခင္ ေဆးရံုခုတင္တစ္ခုေပၚေရာက္ေနတာပဲျဖစ္တယ္။ တျခားသူေတြကေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ သူ႔ကိုယ္သူေတာ့ သူဟာေသေနၿပီလို႔ တစ္ထစ္ခ်ယံုၾကည္ထားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူမေသဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက လက္ကိုင္ဖုန္းတုန္ခါသံကို ခံစားမိတယ္။ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒီကေန႔ ၆နာရီခြဲ ရုပ္ရွင္ပြဲအတြက္ေနာက္မက်ဖို႔ လူတစ္ေယာက္ဆီက ပို႔လိုက္တဲ့ စာ။ အဲဒါနဲ႔ လိပ္စာေရာလို႔ သူျပန္ရိုက္ထည့္လိုက္တယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ သိပ္သိခ်င္ေနတယ္။ သူဘယ္ကလာတယ္ သူ႔နာမည္ ဘယ္သူ။ သူ႔ကိုသိတဲ့ သူေတြက တဆင့္ သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္သိခြင့္ရမွာပဲလို႔ ထင္ေနတယ္။ သူ႔ကို မသိေသးတဲ့သူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့ေလ။ အိမ္ထဲကိုၾကည့္ေတာ့လည္း သူတစ္ေယာက္ထဲပဲရွိတယ္။ နာရီကိုၾကည့္ေတာ့ ၅နာရီပဲ ရွိေသး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဝတ္စားၿပီေနၿပီ။ ဘာအတြက္လဲဆိုတာေတာ့ စာဖတ္သူရဲ႕ ခန္႔မွန္းခ်က္ဟာ သူ႔ခန္႔မွန္းခ်က္ထက္ေတာင္ ေကာင္းရင္ေကာင္းေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ေနာက္ထပ္ ပြဲလမ္းသတင္တစ္ခုမ်ားရွိေနသလား။ သူ႔ဝတ္ပံုစားပံုကိုၾကည့္ၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္မွန္းၾကည့္တယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္အခမ္းအနားတစ္ခုခုေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္။ ရွိသမွ်အိတ္ကပ္ေတြလိုက္စမ္းၾကည့္ေတာ့ အေပၚအက်ႌထဲကေန လက္မွတ္ ျဖတ္ပိုင္ေလးတစ္ခုထြက္လာတယ္။ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကမာၻေပၚမွာ ရွိတယ္လို႔ သူသိမထားတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုဆီ အသြားအျပန္ေလယာဥ္လက္မွတ္ႏွစ္ေစာင္။ အဲဒါကို စဥ္းစားေနရင္းက ျပန္သတိထားမိခ်ိန္မွာ သူထြက္လာတဲ့ အိမ္အေရွ႕က ရပ္ထားတဲ့ ကားတစ္စီးေပၚေရာက္ေနၿပီ။ ေသာ့ကလည္း တပ္လ်က္သားပဲ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ စက္ႏိႈးၿပီး ေမာင္းထြက္သြားလိုက္တယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ သူမသိတဲ့ လူေတြ၊ သူ အကၽြမ္းမဝင္တဲ့ ႐ႈခင္း၊ တခ်ိဳ႕က သူ႔ကို လက္ေတြ ရမ္းျပတယ္။ သူလည္း အားနာနာနဲ႔ ေခါင္းျပန္ညိတ္ျပတယ္။ အဲဒီေနတဆင့္ သူကိုယ့္သူ အားနာတတ္တဲ့ စရိုက္ရွိေၾကာင္း သတိထားမိသြားတယ္။ မီးပြိဳင့္မွာ ကားကိုရပ္ထားတုန္း ပန္းစည္းကိုင္းထားတဲ့လူတစ္ေယာက္  ေနာက္ကေနၿပီး သူ႔ဆီခ်ဥ္းကပ္လာတယ္။ ပန္းေတြကိုၾကည့္ေနရာကေန ရုတ္တရက္ ပန္းေတြၾကားက ေသနတ္တစ္လက္ကို သူ လွမ္းျမင္မိတယ္။ ျမင္ျမင္ခ်င္းပဲ သူကားကို ေမာင္းထြက္ဖို႔ဂီယာထိုးလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒုတိယအေတြး… ဒုတိယအေတြးတစ္ခုက သူ႔ေခါင္းထဲဝင္လာခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ကားကို သူ စက္သတ္လိုက္တယ္။ ပန္းစည္းကိုင္ထားသူလည္း ႀကိဳတင္ႀကံစည္ထားတဲ့အတိုင္း အနားကို ကပ္လာတယ္။ သူကေတာ့ မ်က္လံုးကို မွိတ္ထားလိုက္ၿပီး စီယာတိုင္ကိုခပ္ဖြဖြေလး ကိုင္ထားမိတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ ေသနတ္ကို ထုတ္ၿပီး သူ႔ေခါင္းကို ခ်ိန္ပစ္လိုက္တယ္။ ဒိုင္းခနဲ ေသနတ္သံေၾကာင့္ လူေတြ ခဏေတာ့ လန္႔သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ဆက္သြားၾကတာပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုမသိေတာ့ျခင္းေရာဂါဟာ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕လံုးကို ကူးစက္သြားေလရဲ႕။

K.N.

၂၀၁၇ မတ္ ၅

Read Full Post »

24/7

ေဖ့စ္ဘြတ္မယ္ ဖရင္းတစ္ေယာက္က နတ္သမီးတံဆိပ္ ယမ္းမီးျခစ္ဘူးေလး တင္ထားတာေတြ႕ေတာ့ စတုိးဆုိင္မယ္ ကုိယ္၀ယ္ေနက် ပစၥည္းေလးေတြ မတင္ေတာ့တဲ့အခါ ၾကံဳရတဲ့ ခံစားမႈအေၾကာင္း The Map and Territory ထဲမယ္ ၀ဲလဘက္္ေရးဖူးတာကုိ သြားသတိရတယ္

စတိုးဆုိင္ဆုိရာမွာလည္း သူတို႔ဆီက ေ၀ါလ္မတ္လုိ ဆုိင္ခြဲေပါင္း ရာေထာင္ခ်ီ ဖြင့္ထားတဲ့ဟာႀကီးေတြေပါ့ေလ အဲဒီမွာ သိပ္အေရာင္းမသြက္ (သူတို႔ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ အေရာင္းမသြက္)တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုဟာ စင္ေပၚကေန မၾကာခင္ အရွင္းခံရမယ္ ေစ်းကြက္ကေန ေပ်ာက္သြားမယ္ အဲဒီတံဆိပ္ေလးမွ အဲဒီပုံစံေလးမွဆုိၿပီး အဲဒီပစၥည္းမွ ပစၥည္းစြဲစြဲလမ္းလမ္း သုံးတတ္တဲ့သူကေတာ့ ေဆြးေပေတာ့ပဲတဲ့

ေသာက္ႀကီးေသာက္က်ယ္ ေျပာေၾကးဆုိရင္ေတာ့ ကက္ပီတယ္လစ္ဇင္က အင္ဒီဗီဂ်ဴရယ္အျဖစ္ကုိ ေသးသိမ္သထက္ ေသးသိမ္ေအာင္ ခ်ံဳ႕ပစ္ေနတာတို႔ဘာတို႔ ေျပာရလိမ့္မယ္ တစ္ဦးခ်င္းေရြးခ်ယ္မႈေတြက က်ဥ္းေျမာင္းသထက္ က်ဥ္းေျမာင္းလာတာေတာ့ အမွန္ပဲ

အခုဆုိရင္ ရန္ကုန္မွာ ေျမညီထပ္၀ယ္ အိမ္ဆုိင္ဖြင့္ၿပီး တသက္လုံးထုိင္စားလုိ႔ရတယ္ဆုိ႐ုိးရွိတဲ့ ေတာသေဌးအိပ္မက္ဟာ တြင္တီေဖာဆဲဗင္းစတိုးေလးေတြရဲ႕ ၿခိမ္းေျခာက္မႈကုိ ခံေနရၿပီ မဟုတ္လား  စူပါမားကက္ဆုိင္အႀကီးအေသးေတြရဲ႕ တြင္က်ယ္လာမႈနဲ႔အတူ သူတို႔ရဲ႕ ဆပ္ပလုိင္ယာစာရင္းမွာ မ၀င္တဲ့ ကုန္စည္အမည္ေတြဟာ တျဖည္းျဖည္း ထုတ္လုပ္မႈ ရပ္တန္႔သြားရတာမ်ိဳး ဒီမွာလည္းလည္း ျဖစ္လာႏုိင္ၿပီေလ

အဲလုိဆုိင္ေတြရဲ႕ က်ယ္ျပန္႔လာမႈနဲ႔အတူ ေနာက္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ တခ်ိဳ႕ ကုန္စည္အမ်ိဳးအမည္ေတြအတြက္ ကုန္အမွတ္တံဆိပ္တမ်ိဳးပဲ ေရြးလုိ႔ရတာမ်ိဳးေတာင္ ျဖစ္လာႏုိင္တယ္ ခုေတာင္ ေပါင္မုန္႔ဆုိရင္ ပူစီ အခ်ဥ္ထုပ္ဆုိရင္ ေဆြမ်ိဳးေမ့ ဒိန္ခ်ဥ္ဆုိရင္ ဒတ္ခ်္ေမးဆုိတာမ်ဳိး ျဖစ္စျပဳေနပီေလ

ၾကာလာရင္ အဲဒီ တြင္တီဖုိးဆဲဗင္းစတိုးဆုိင္အတြဲေတြမွာ မတင္တဲ့ တျခားကုန္အမွတ္တံဆိပ္ ေတြဟာ နတ္သမီးတံဆိပ္ မီးျခစ္ဘူးလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘ၀ထဲက ထြက္သြားၾကရလိမ့္မယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း သူတို႔ကုိ ဂၽြန္ပေလးယားစပယ္ရွယ္ကုိ ေမ့သလုိမ်ိဳး ေမ့သြားၾကလိမ့္မယ္ထင္တယ္

-မဆ

Read Full Post »

Older Posts »