Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Travelogue’ Category

၄။

မနက္ေစာေစာ ကုိစုိင္းတုိ႔က မနက္စာစားဖို႔လာေခၚတာနဲ႔ လုိက္ခဲ့တယ္။ ေရာက္ေတာ့ ပထမေန႔က စားတဲ့ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆုိင္ ျဖစ္ေနတယ္။ နာမည္က အခုမွ သတိထားမိတာ ရႊင္ေပ်ာ္ေပ်ာ္တဲ့။ ေခါက္ဆြဲဆုိင္က ဆရာႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးမ်ား သိေနလားမသိပါဘူး။ အခု ရွမ္းေခါက္ဆြဲေတြက သိပ္မေကာင္းေတာ့ဘူးလုိ႔ သူဟာသူ ေျပာပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ အသားကုိ ႀကိတ္စက္နဲ႔ ႀကိတ္ၿပီး လုပ္ၾကလုိ႔တဲ့။ အရင္က အသားကုိ ေၾကေအာင္ လက္နဲ႔ ထုရုိက္ယူတာတဲ့။ အဲဒီလုိ ေခ်ထားတဲ့ အသားကုိ သုံးတာမို႔ ဘာစားစား အရမ္းေကာင္းတယ္တဲ့။

စားၿပီးေတာ့ ေစ်းထဲလွည့္ပါတယ္။ ကၽြဲေခါက္ေက်ာ္နဲ႔ ပဲပုပ္ျပား၀ယ္ျဖစ္တယ္။

ပထမေန႔ကတည္းက ငွားထားတဲ့ ဟုိက္ေအ့စ္ေလးနဲ႔ပဲ က်ိဳင္းတုံ တာခ်ီလိတ္လမ္းေပၚ တက္ခဲ့တယ္။ ပန္ကြဲဆုိတဲ့ ေနရာကုိ ေရာက္လာတယ္။ သူက ပုသိမ္လမ္းေပၚက ဗိုလ္ျမတ္ထြန္တံတားအဆင္းလုိ၊ ေမာ္လၿမိဳင္လမ္းေပၚက သိမ္ဇရပ္လုိ ေနရာမ်ိဳး။ ေဒသထြက္စားစရာေတြ (ထုိင္းနဲ႔ တရုတ္ကလာတာေတြလည္းပါ) ေရာင္းတဲ့ ဆုိင္ကေလးေတြ တန္းစီေနတယ္။ စပါးကုိလည္း စပရုိက္ဗူးေတြနဲ႔ ထည့္ေရာင္းေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ရာသီဥတုကလည္း နည္းနည္း ေအးစိမ့္စိမ့္ ျဖစ္ေနတာမုိ႔ စပါးနည္းနည္း ၀ုိင္းစုိက္ၾကတယ္။

နည္းနည္းဆက္သြားေတာ့ ၁၉ မုိင္ဆုိတဲ့ ရြာကုိ ေရာက္လာတယ္။ ေရအားလွ်ပ္စစ္အတြက္ ေရပုိက္ကေလးေတြ သြယ္ထားတယ္။ ပထမေန႔က ေရာက္ခဲ့တဲ့ရြာေတြလုိပဲ ရြာက လူေျခခပ္တိတ္တိတ္ရယ္။ ေကာက္စုိက္ခ်ိန္မုိ႔ ရြာရွိလူကုန္ ေတာင္ယာေရာက္ေနတယ္လုိ႔ သိရတယ္။ ေလ့လာစရာရွိတာေလ့လာ ေနၾကတုံး ပါလာတဲ့ ဓာတ္ပုံဆရာက ၀ေတြကုိ ဓာတ္ပုံရုိက္ေနေလရဲ႕။ ထမင္းမစားခင္ ၾကက္သားကင္ၾကြပ္ၾကြပ္ေလးနဲ႔ စပါးကုိ အရင္ခ်ေပးတယ္။ စားၿပီးေတာ့ အစာပိတ္ နဂါးေမာက္သီးေတြ ခ်ေပးလုိ႔ စားၾကည့္ေတာ စစ္တီးမတ္က ၀ယ္စားတဲ့အရသာနဲ႔ အကြာႀကီးကြာေနတာ ေတြ႕ရတယ္။

စားေသာက္ၿပီးေတာ ့၂၁ မုိင္ဆုိတဲ့ရြာကုိ ေရာက္သြားတယ္။ ဒီဘက္မွာ လူေတြ မိုင္းဂရိတ္ျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ ေတာင္ယာ ေရႊ႕ေျပာင္းစုိက္တဲ့ ေနာက္ကို လုိက္ၿပီးရြာကုိ ေရႊ႕ေနၾကပါတယ္။ ၂၁ မိုင္ မူလရြာက ေတာင္ေပၚမွာလုိ႔ သိရတယ္။ ရြာကေတာ့ စံျပရြာဆန္တယ္။ ေတာ္ေတာ္သပ္ရပ္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းရွိတယ္။ ေက်ာင္းလည္း ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ေဆာင္ဖုိ႔ လုပ္ေနတယ္။ ေရငန္းသီး ပန္းေရာင္ ေၾကြးပါတယ္။ အရသာကေတာ့ အရင္စားဖူးတဲ့ ေရငန္းသီးအရသာပါပဲ။ ရြာထဲက ထြက္ေတာ့ တျခားတစ္လမ္းက ထြက္တာမို႔ ႀကိဳးတံတားကုိ ျဖတ္ရတယ္။ ေတာင္ေပၚေဒသကို ရုိက္ျပတဲ့ ဓာတ္ပုံေတြထဲမွာ ေတြ႕ရေလ့ရွိတဲ့ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ ၀ါးႀကိဳးတံတားမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ ကြန္ကရစ္တုိင္နဲ႔ သံႀကိဳးနဲ႔ ပ်ဥ္ခင္းႀကိဳးတံတားျဖစ္ပါတယ္။ ေဆာက္လုပ္ေရး ကုမၸဏီနဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာနဲ႔ ေဆာင္ထားတာလုိ႔ ထင္မိေပမယ့္ ရြာက ကုိယ္ထူကုိယ္ထလုပ္ၿပီး ရြာသားေတြကုိတုိင္ ေဆာင္ထားမွန္းသိရလုိ႔ အေတာ္အံအားသင့္မိပါတယ္။

အျပန္ ပန္ကြဲမွာ၀င္ၿပီး လက္ဖက္ေျခာက္၀ယ္ပါတယ္။ ဒီဘက္ (ရွမ္းျပည္နယ္အေရွ႕ပုိင္း)က လက္ဘက္ နာမည္မႀကီးပါဘူး။ စုိက္တာေတာင္ ခုမွ စစိုက္ၾကတာလုိ႔ ဆုိတယ္။

ညက်ေတာ့ ေအာင္ခုိင္-ေနာင္တုံ စက္၀ုိင္းတစ္ပတ္ထပ္လည္ပါတယ္။ ေလးညလုံးလုံး ဒါၿပီးဒါဆုိေတာ့ လူလည္း ေတာ္ေတာ္ျငီးေနပါၿပီ။

၅။

ေနာက္ေန႔မနက္ ကုိးနာရီေလာက္ ဗင္တစ္စီးနဲ႔ က်ိဳင္းတုံက ျပန္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ကားႀကံဳကပ္စီးတဲ့ ငနဲက တုိက္တဲ့ ဘီယာကုိ ငုံးဥဆားစိမ္ေလးနဲ႔ ျမည္းရင္း အခုထိ အမည္မသိရေသးတဲ့ ေခ်ာင္းႀကီးကုိ ေငးရင္း လုိက္ပါလာခဲ့တယ္။ မုိးက ရွမ္းေတာင္တန္းေတြေပၚကုိ သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာခ်လုိက္ပါတယ္။ ကားကက္ဆက္က ဘာမဆီညာမဆုိင္ ထြက္ေပၚေနတဲ့ ထီးဆုိင္ရဲ႕ အညာေႏြ သီခ်င္းသံကုိ နားဆင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္ငိုက္လာခဲ့ပါတယ္။

end

 

 

 

Advertisements

Read Full Post »

၂။
ေနာက္ေန႔မနက္ အေစာႀကီး ႏိုးလာတယ္။ ဘယ္သူမွ မႏုိးေသးတာနဲ႔ ေစ်းဘက္ကို တစ္ေယာက္ထဲ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆုိင္ေတြ တန္းစီေနတာပဲ။ အစြန္ဆုံးက ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ ထုိင္လုိက္တယ္။ အရသာက ရန္ကုန္မွာ စားေနက်ေတြထက္ သိပ္မထူးလွဘူး။ ၀က္ေခါက္ေၾကာက္တုံးေတြ ထည့္ေပးတယ္။ တစ္ပြဲ တစ္ေထာင္။
ေနာက္တစ္ေန႔ေတာ့ ကားနဲ႔ သာယာကုန္းဆုိတဲ့ ရြာကုိ သြားၾကတယ္။ ရြာက လားဟူရြာကေလးပါ။ ကေလးေတြရဲ႕ သြားက်န္းမာေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကုိ သြားၿပီး ေလ့လာၾကတာပါ။ ဧည့္သည္ေတြလာမွာမို႔ ကေလးတခ်ိဳ႕ လားဟူ၀တ္စုံ ၀တ္ထားတယ္။ ျမန္မာစကားတတ္သူ နည္းတယ္။ ေန႔လယ္စာမွာေတာ့ ဟင္းဆန္းတစ္ခြက္ပါလာတယ္။ ၀က္ေျခေထာက္ ခ်ဥ္ေရစိမ္ဆုိပဲ။ အစိမ္းပဲေပါ့။ စားလုိ႔ေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတယ္။ အိမ္ေတြမွ ဆားငံသီးေတြ ပုလင္းေတြနဲ႔ စိမ္ထားၾကတယ္။ ဒီဘက္မွာ ျခံေျမရယ္လုိ႔ အပုိင္မရွိပဲ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ေဒသလုပ္ အုတ္စိမ္း (မီးမဖုတ္ထား)နဲ႔ တုိက္ေဆာက္ၿပီးေနၾကတယ္။ ဒီအိမ္က တစ္ေယာက္ေျပာင္းသြားရင္ ေနာက္ေျပာင္းလာတဲ့တစ္ေယာက္က သူႀကီးနဲ႔ ညိွၿပီး အဲဒီအိမ္ကုိ တက္ေနလုိ႔ရတယ္။ ေတာင္ယာလုပ္တဲ့ေနရာကုိ လုိက္ၿပီး ရြာေတြ ေရႊ႕ရတာပဲ။ ေတာင္ယာေနာက္လုိက္ရင္း ရြာေတြ ကြဲကုန္တာလည္းရွိတယ္။
ေနာက္ေတာ့ ဟုိနားနဲ႔ ၀မ္အင္ဆုိတဲ့ ရြာႏွစ္ရြာကုိ ၀င္တယ္။ ဟုိနားမွာ ကင္းေကာ္ဖီမစ္ (ရြာေတြဘက္မွာ ငါးဆယ္တန္ေကာ္ဖီမစ္ေတြပဲ ေသာက္ၾကတယ္) ေသာက္ရင္း ဓမၼဆရာနဲ႔ စကားစျမည္ ေျပာျဖစ္တယ္။ ေတာင္ေတြ ေတာင္ကတုံးျဖစ္ေနတာမ်ားတယ္လုိ႔ စကားစလုိက္ေတာ့ ပိုးစိမ္းေကာင္ကိုက္တာ ဆရားေလးေရ႕လုိ႔ ျပန္ေျပာတယ္။ ရြာသားေတြကေတာ့ အိမ္ေလးေဆာက္ဖုိ႔ ၊ ထင္းရဖို႔ ခုိးခုတ္ၾကတာ ရွိတယ္။ အပင္ေတြမရွိေတာ့ စမ္းေတြလည္း ခန္းတဲ့အထိ မျဖစ္ေတာင္ ေရနည္းကုန္ၿပီလုိ႔ ဆုိတယ္။ ဟုိနားမွာ ဒုိက္ဦးကေန သားဖြဆရာမလာလုပ္တဲ့ ဆရာမေလးတစ္ေယာက္လည္း ေတြ႕ရတယ္။ ေအာ္..မုိင္းဂရန္႔ ၀ါကာဆုိတာထဲ သူကေလးလဲပါထင္ပါရဲ႕။
ညက်ေတာ့ ေအာင္ခုိင္ပဲ။ ေခါက္က်ရည္ဆုိတာ တလုံးေသာက္ၾကည့္တာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းသြားတယ္။ ေခါင္ရည္ကုိ အရက္ျပန္ခ်က္ထားတာတဲ့။
၃။
မနက္အိပ္ယာထေတာ့ လူက နည္းနည္း ႏုံးေနတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ ၿမိဳ႕ေပၚ အစီအစဥ္ပဲ။ ငွက္ဖ်ားဆရာ၀န္ႀကီး၊ ၿမိဳ႕နယ္ဆရာ၀န္တုိ႔နဲ႔ ေတြ႕႔တယ္။ ေန႕လည္က် အိပ္ခ်္အုိင္ဗြီျဖစ္ေနသူ တခ်ိဳ႕နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ တစ္ေယာက္ဆုိ ျဖစ္မွန္းသိေနတာပဲ ဆယ့္တစ္ႏွစ္ရွိၿပီတဲ့။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ က်န္းမာေနတုံးပဲ။ စသိတာက ကုိယ္၀န္ရေနတုံးသိတာ။ အဲဒီကုိယ္၀န္ကေမြးတဲ့ကေလးလည္း ပုိးရထားတယ္။ သူလည္းေရာဂါမျဖစ္ေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူး။ ေနာက္တစ္ေယာက္အိမ္ ဆက္သြားတယ္။ ပုံမွန္အတုိင္းပဲ အလုပ္လုပ္စရာရွိလုပ္တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း က်ဥ္ထားတာမ်ိဳး မရွိဘူး။
အခါယဥ္ေက်းမႈအသင္းရုံးလည္း လမ္းၾကံဳလုိ႔ ၀င္ျဖစ္တယ္။ အခါေတြရဲ႕ ၀တ္စုံကေတာ့ ေတာ္ေတာ္လွတယ္။ ၀တ္စုံတစ္စုံကုိ သိန္းႏွစ္ဆယ္ သုံးဆယ္တန္တာေတြေတာင္ရွိတယ္တဲ့။ ကုိေအာင္ေဌးက အရင္တုိးရ္ကုမၸဏီမွာ လုပ္ဘူးသူမုိ႔ ျမန္မာတုိင္းရင္းသားေတြထဲမွာ အခါ ေတြဟာ ကမၻာသိတဲ့လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ ေရႊႀတိဂံနဲ႔ အခါကုိ တုိးရစ္ေတြ အရမး္စိတ္၀င္စားၾကတယ္တဲ့။ အခါအသင္းက ျပကၡဒိန္ကုိ ၾကည့္မိေတာ့ အခါတုိင္းရင္းသူမေလးေတြ အေတာ္ကုိ လန္းၾကတာ ေတြ႕ရတယ္။ အခါအသင္းအေနနဲ႔ အခါဘာသာကုိ တစ္မ်ိဳးတည္း (ေလာေလာဆယ္ သုံးမ်ိဳးကြဲေန)ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတယ္လုိ႔ သိရတယ္။
ေန႔လည္ေစာင္းမွာ သစ္တပင္ေတာင္ကုိ ေရာက္သြားတယ္။ သစ္တပင္ေတာင္ထိပ္မွာ အေလာင္းဘုရား ေျပာင္းျပန္စုိက္ခဲ့တယ္ဆုိတဲ့ ကညင္ျဖဴပင္ႀကီးေတြ႕ရတယ္။ သစ္ေတာဦးစီးဌာနက သစ္ပင္ရဲ႕ သက္တမ္းနဲ႔ အေလာင္းဘုရားေခတ္ကုိ ယွဥ္ျပထားတယ္။ တုိင္းရင္းသားစည္လုံးညီညြတ္ေရးအတြက္ ထင္ပါရဲ႕။ ဦးေအာင္ေဇယ်က သစ္ပင္ေျပာင္းျပန္စုိက္ၿပီး ကၽြဲတစ္ေကာင္ခုိး၊ အသီးပုိးထိုး၊ သမီးလူ -ုိး ဆုိၿပီး က်ိန္စာတုိက္ခဲ့တယ္လုိ႔ အဆိုရွိတာကုိး။
ညက်ေတာ့ ေအာင္ခုိင္၊ ေနာင္တုံ၊ သည္ဆိမ္းစကက္ဂ်ဴးပါပဲ။

Read Full Post »

၁။

တာခ်ီလိတ္ေလဆိပ္ကုိ မနက္ ၁၁နာရီေလာက္ေရာက္တယ္။ အေကာက္ခြန္ျဖတ္တာ နာရီ၀က္ေလာက္ေစာင့္ၿပီး လာႀကိဳေနတဲ့ ဗင္နဲ႔ က်ိဳင္းတုံကုိ ထြက္ခဲ့တယ္။ တာေလေရာက္ေတာ့ ေန႔လယ္စာစားၾကတယ္။ ရာသီဥတုက မေအးေပမယ့္ အပူဓာတ္လည္း လုံး၀မရွိဘူး။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကုိခင္ေမာင္လည္း တခုခုေသာက္ရေအာင္လို႔ တုိင္ပင္ၾကတယ္။ ဗင္ဆရာႀကီးက ဆာအက္ဒြပ္ မဆုိးဘူးလုိ႔ေျပာတယ္။ ဟုိက္နဲ႔ယွဥ္ရင္ဘယ္လုိေနလဲလုိ႔ ျပန္ေမးၾကည့္ေတာ့ ဟာပုိေကာင္းတာေပါ့ဆရာရဲ႕။ ဟုိက္က အတုေတြမ်ားပါတယ္လုိ႔ ျပန္ေျပာတယ္။ ဆာအက္ဒြပ္ႏွစ္ပက္စီေလာက္ အကုန္မွာ ခ်ဥ္စပ္ေက်ာ္ေရာက္လာတယ္။ ေနာက္တျခားဟင္းေတြ ထပ္ေရာက္လာတယ္။ ဟင္းေတြထဲမွာ ေရွာက္ရြက္ေတြပါတာေတာ့ သတိထားမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေရွာက္ရြက္မႀကိဳက္ပဲကုိး။ ေဆာစ့္လုိဟာမ်ိဳးေလးေတြ လာခ်ေပးလုိ႔ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ပန္ေထြေဖ်ာ္ဆန္ဆန္ပဲ။ ၾကက္သြန္ျဖဴရယ္၊ ပဲပုတ္ရယ္ ေဆာ့စ္ထဲမွာ ပါတယ္။

စားၿပီးေသာက္ၿပီးေတာ့ ခရီးျပန္စတယ္။ ကားဆရာက ခပ္ေျဖးေျဖးပဲ။ လမ္းက ကုမၸဏီလမ္းဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ လမ္းခေတာ့ ေစ်းၾကီးတာေပါ့။ ကားဆရာကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့ တစ္ေၾကာင္းကုိ ဗင္ဆုိ ရွစ္ေထာင္ေလာက္က်တယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ကားလမ္းေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေဘးက ေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္း အၿပိဳင္စီးေနတာေတြ႕ရတယ္။ ရွမ္းနာမည္ရွိေပမယ့္ မသိရဘူး။ တာေလနားနီးရင္တာေလေခ်ာင္း က်ိဳင္းတုံနားနီးရင္ က်ိဳင္းတုံေခ်ာင္းလုိ႔ ေခၚၾကတာပဲဆုိတဲ့ အေျဖပဲရတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္လုံး တစ္ဘက္က ေခ်ာင္းေရထုိးတာ၊ တစ္ဘက္က ေတာင္ၿပိဳတာေတြေၾကာင့္ ပ်က္စီးတဲ့ေနရာေတြ ေတြ႕ရတယ္။ တခ်ိဳ႕ေနရာမွာ ေခ်ာင္းေရထုိးတာခံႏုိင္ေအာင္ နံရံေတြအခုိင္အခန္႔ ေဆာက္ထားတယ္။ ေခ်ာင္းေရက နီရဲေနတယ္။ မိုးရြာထားလုိ႔တဲ့။ ေခ်ာင္းထဲမွာ ေက်ာက္တုံးေတြအမ်ားႀကီးေတြ႕ရတာလည္း ေျမျပန္႔နဲ႔ မတူတဲ့အခ်က္ပဲ။

မိုင္ တစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ္ရွိတဲ့ ဒီတာခ်ီလိတ္-က်ိဳင္းတုံလမ္းကို အရင္က တစ္လသြားရတယ္လုိ႔ ဗင္ဆရာက ေျပာတယ္။ သူက ၁၉၈၀ေက်ာ္ကတည္းက ဒီလမ္းမွာ ေမာင္းလာတာ။ သူပုန္နဲ႔ ႏွစ္ခါဆုံဘူးတယ္။ ေဆာက္လုပ္ေရးက လမ္းမျပင္ဘဲ လမ္းဆုိးလုိ႔ ပ်က္ကုန္တဲ့ကားေတြကုိ ကရိန္းဆြဲစားတာ သူေဌးျဖစ္ကုန္တဲ့အေၾကာင္း၊ ကပက ကားဆရာႀကီးေတြကို ရွမ္းမငယ္ငယ္ေလးေတြကယူ ပင္စင္စားတဲ့အခ်ိန္ၾကေတာ့ ရွမ္းမေလးေတြက ပစ္ထားခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပတယ္။ က်ိဳင္းတုံကုိ ညေနသုံးနာရီေလာက္ေရာက္သြားတယ္။ တည္းတဲ့ ဘန္ဂလုိမွာ အထုပ္အပိုးေတြခ်ၿပီး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကုိေအာင္ေဌးႏွစ္ေယာက္ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္လုိက္ရွာၿပီး လက္ဘက္ရည္ေသာက္ၾကတယ္။ ပလာတာမွာစားေတာ့ ဆီနည္းလုိ႔ ေျခာက္ေတာက္ေတာက္ျဖစ္ေနတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲကလမ္းေတြ အတက္အဆင္းမ်ားတာ သတိျပဳမိတယ္။

ညဦးပုိင္းေလာက္က်ေတာ့ က်ိဳင္းတုံက ၿမိဳ႔ခံေတြျဖစ္တဲ့ ကုိေဇာ္ျမင့္တုိ႔  ၊ ကုိစုိင္းတုိ႔ ေရာက္လာၿပီး “ေအာင္ခုိင္”ဆုိတဲ့ ဆုိင္မွာ ထမင္းသြားစားၾကတယ္။ အရက္ေတာ့အရက္ဆုိင္ပဲ အျမည္းေတြကေတာ့ သိပ္မထူးဘူး။ အရက္ကေတာ့ ထူးတယ္။ “စပါး”လုိ႔ေခၚတဲ့ ေဒသခ်က္အရက္ကုိ ဒီမွာသိပ္ေသာက္ၾကတယ္။ စပါးနဲ႔ခ်က္တာမို႔ စပါးခြံကဓာတ္ေတြလားမသိဘူး။ ပူရွရွျဖစ္ေနတယ္။ ဘီယာဆုိရင္ေတာ့ ပုလင္းစိမ္းနဲ႔ တရုတ္ဘီယာအေသာက္မ်ားၾကတယ္။ ၀ုိင္လည္းေတာ္ေတာ္စုံတယ္။ မက္မန္း၊ စေတာ္ဘယ္ရီ၊ ခ်ယ္ရီ။ စေတာဘယ္ရီ၊ခ်ယ္ရီေရာရင္..ဆုိတဲ့သီခ်င္းဆရာ ဒီဘက္ကုိ ေရာက္ခဲ့ပုံရတယ္။ ဖုန္းကေတာ့ ရန္ကုန္ေခၚတစ္မိနစ္တစ္ရာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ဆရာစုိင္းတုိ႔နဲ႔ ေကတီဗြီေရာက္သြားတယ္။ ရွမ္းမေလး သုံးေယာက္လာတယ္။ ဘုရားစူးရွမ္းမေတြနဲ႔တူပါရဲ႕။ ေတာ္ေတာ္ပုံမလာဘူး။ ဘန္ဂလုိမျပန္ခင္ ေနာင္တုံကန္ကုိ ဆုိင္ကယ္ပတ္စီးၾကေသးတယ္။ ပတ္သာပတ္တာ ေမွာင္မဲေနလို႔ ဘာမွေတာ့ မျမင္ရဘူး။ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဗုိက္ကထပ္ဆာေနေပမယ့္ က်ိတ္မွိတ္ၿပီးအိပ္လုိက္တယ္။

Read Full Post »

ေန႕လည္စာကုိ ရွီလာသိန္း စတုိးေဘးက ထမင္းဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ စားတယ္။ ဟင္းရံေတြခ်ေပးတာ အေတာ္မ်ားတယ္။ စားေသာက္ၿပီးေတာ့ ခပ္သုတ္သုတ္ပဲ မုိင္းထဲကုိ ထြက္ခဲ့တယ္။ ေက်ာက္တြင္းတူးတဲ့ေနရာပါ။

အေရာင္အားျဖင့္သာ ပူျပင္းတဲ့ ေနေရာင္ေအာက္မွာ မုိင္းတြင္းေတြရွိတဲ့ဆီ တက္ခဲ့တယ္။ အရင္ဆုံးေတြ႕ရတာေတာ့ ပတၱျမားနဂါးဖက္စပ္ကြက္ပဲ။ ေက်ာက္ျဖဴျဖဴေတြ အပုံလုိက္ေတြ႕ရေတာ့ ပထမ ကတၱရာလမ္းေဖာက္ဖုိ႔လုိ ထင္မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာက္ပုံႀကီးေတြဟာ ႏွစ္ထပ္တုိက္၊ သုံးထပ္တုိက္ေလာက္ျမင့္လာတာမို႔ ဒါဟာ ပတၱျမားထုတ္တာနဲ႔ ပတ္သက္မွာပဲလုိ႔ သိလုိက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ မုိးကုတ္မွာ ေက်ာက္တြင္း၊ ေျမတြင္းႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္း၊ အခုလာတာ ေက်ာက္တြင္းလုိ႔ ေခၚေၾကာင္း၊ ေက်ာက္ခဲထဲမွာ ကပ္ေနတဲ့ ပတၱျမားကုိ ခြဲထုတ္ရတာ၊ ေျမတြင္းကေတာ့ ေျမႀကီးတြင္းထဲက ပတၱျမား၊ နီလာကုိ တုိက္ရုိက္ေတြ႕ရတာလုိ႔ သိရတယ္။ ေတာင္ထိပ္ဘက္က ကုမဏီ တစ္ခုရဲ႕ ေက်ာက္မိုင္းတခုထဲကုိ ၀င္ခဲ့ၾကတယ္။ ပါလာတဲ့အဖြဲ႕ေတြကေတာ့ သူတို႔လုပ္စရာရွိတာလုပ္ၾကတယ္။ သူတုိ႔က မုိင္းတြင္းအလုပ္သမား/သမေတြကုိ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ပညာေပးလုပ္ၾကတာပါ။ ကြန္ဒုံးဘယ္လုိ စြပ္ရတယ္ဆုိတာ သရုပ္ျပတာမ်ိဳးလည္းပါတယ္။ လိင္အဂၤါအတုပုံေတြသုံးၿပီး ျပၾကပါတယ္။ ကလီေရွးဟာသထဲကလုိ ဗူးစင္တို႔၊ ျခံတုိင္တို႔ မသုံးၾကေတာ့ပါဘူး။ ေက်ာက္တြင္းနားကုိ သြားၿပီးၾကည့္ပါတယ္။ အေပါက္ကလူတစ္ဖက္စာေလာက္ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးပါ။ ေသခ်ာ ငုံ႔မၾကည့္ရဲလုိ႔ အထဲကို မျမင္ရပါ။ တြင္းေတြဟာ ေပရာနဲ႔ခ်ီတဲ့အထိ နက္တတ္ၿပီး အထဲမွာလည္း ေပေထာင္နဲ႔ခ်ီ က်ယ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ထြက္ေပါက္ကေတာ့ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ လူတစ္ဖက္စာအေပါက္သာရွိတာပါ။ ေက်ာက္တြင္းျဖစ္လို႔ တစ္တြင္းလုံးၿပိဳက်ဖုိ႔ ခက္ေပမယ့္ တြင္းထဲမွာပဲ ေက်ာက္သားပဲ့က်ၿပီး ကိစၥေခ်ာကုန္တာေတြ ရွိတယ္လုိ႔ ဆိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရပ္ေနတဲ့ေနရာရဲ႕ ေအာက္မွာလဲ ဂလုိင္ျဖစ္ေနမွာလုိ႔ေတာင္ ေတြးလုိက္မိတယ္။ အထဲမွာ ေက်ာက္ကုိ ထုခြဲယူ ၊ အေပၚကုိ စက္သီးနဲ႔တင္၊ အဲဒီေက်ာက္ေတြကုိ ထပ္ၿပီး က်ိတ္ခြဲ၊ ဆန္ကာတိုက္ၿပီး ေက်ာက္(ပတၱျမား၊ နီလာစသည္)ကုိ  ရွာၾကတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာက္တြင္းမွာ တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ၾကာတဲ့အတြင္း ေက်ာက္အစအနေလးတစ္ခုေတာင္ မေတြ႕တာမို႔ မလြယ္တဲ့အလုပ္ပဲလုိ႔ ထင္မိပါတယ္။ ေက်ာက္ရွာတဲ့ အလုပ္လုပ္ေနတာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြမ်ားပါတယ္။ သူတို႔ သယ္ေနတဲ့ ေက်ာက္ျခင္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ၾကြရုံပဲ မလုိ႔ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရွိေနစဥ္အတြင္း ေက်ာက္မေတြ႕လုိ႔ ပတၱျမားကပ္ေနတဲ့ ေက်ာက္စတစ္ခုကုိ သိမ္းထားတဲ့ဆီက ယူလာၿပီး ျပပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ယဥ္ပါးေနၿပီ ျဖစ္လုိ႔ ေက်ာက္စရဲ႕ အျပင္ဘက္က အနီေရာင္အစေလးမေျပာနဲ႔ အထဲက ပတၱျမားရဲ႕ အရိပ္ကုိေတာင္ ၾကည့္ႏုိင္ၾကတယ္။ ေက်ာက္တြင္းေတြကုိက္ရဲ႕လားလုိ႔ ေမးေတာ့ လုပ္တဲ့ႏွစ္ႏွစ္တာအတြင္း စရိတ္ရဲ႕ ၇၀ ၇ာႏႈန္းပဲရွာႏုိင္ၿပီး အျမတ္မရွိေသးဘူးလုိ႔ မန္ေနဂ်ာႀကီးက ေျပာတယ္။ အဓိကကေတာ့ ေရပဲ။ တြင္းေတြကုိ အနက္ႀကီး တူးရေတာ့ ေရ၀င္တယ္။ သူတုိ႔တြင္းထဲမွာ ေရက ေပႏွစ္ရာေလာက္တက္ေနတယ္။ ေရမ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ ျငမ္းထုိးၿပီး ေက်ာက္ခြာေနရတယ္။ ေနာက္ၿပီး အခုလုပ္ေနရတာက အေပၚသားျဖစ္ၿပီး ေက်ာက္ေကာင္းေကာင္းေတြ႕ဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ သိပ္မရွိဘူး။ ေရကုိ စုပ္ထုတ္ၿပီး ေအာက္သားကုိ ႏိႈက္ႏုိင္မွ အက်ိဳးရွိမွာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ေရထုတ္ရတာကလည္း ႏွစ္လသုံးလၾကာၿပီး ဒီဇယ္ဂါလံ ေသာင္းခ်ီကုန္တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလုိ လုပ္ငန္းႀကီးေတြ တုိင္းရင္းသားေတြလုပ္ႏုိင္တာ ဂုဏ္ယူမယ္ဆုိ ယူစရာပဲ။ အခုမုိးကုတ္မွာ ဖက္စပ္ကြက္လုပ္ေနတာ မိုးကုတ္သားေတြ မ်ားလားလုိ႔ ေစ့ငုမိေတာ့ မုိးကုတ္သားက ဆယ္ရာႏႈန္းေလာက္ပဲရွိမယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ မုိုးကုတ္သားေတြက ဖက္စပ္အစမွာ အစိုးရနဲ႔ တြဲလုပ္ဖို႔ စိတ္မပါတာေၾကာင့္ လုပ္ကြက္ေတြ တျခားလူေတြလက္ထဲ ေရာက္ကုန္တာရယ္၊  မိုးကုတ္သားေတြက ေက်ာက္တစ္မ်ိဳးပဲလုပ္တတ္ၾကတာမို႔ ေက်ာက္တြင္းမွာရင္းၿပီး ေက်ာက္မထြက္ရင္ ဆက္ရင္းဖုိ႔ခက္တယ္၊ တျခားကလာတဲ့လူေတြက တျခားလုပ္ငန္းကေန ေငြရွာၿပီး ေက်ာက္ထြက္တဲ့အထိ ဆက္ရင္းႏုိင္ၾကတာရယ္ ေၾကာင့္လုိ႔ သိရတယ္။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ ျပင္ပလုပ္ငန္းရွင္ေတြက သူတို႔လုပ္သားနဲ႔ သူတို႔ လာၾကတာမို႔ အေျခခံလုပ္သားအျဖစ္ အသက္ေမြးတဲ့ မုိးကုတ္သားေတြ အခက္ႀကံဳရတာပါပဲ။ မုိးကုတ္သားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ဒီမုိင္းတြင္းတူးတဲ့အလုပ္ပဲ ကၽြမ္းၾကတာမို႔ ေက်ာက္ျဖစ္ျဖစ္၊ ေရႊျဖစ္ျဖစ္ တြင္းသံၾကားတဲ့ဆီေျပးရတာပါပဲလုိ႔ ျပည္သူပုိင္ေခတ္ မတိုင္မီကတည္းက ေက်ာက္တြင္းလုပ္လာသူတစ္ေယာက္က ေျပာျပတယ္။ မိႈင္းရႈးေခတ္တုံးကလည္း မိုင္းရႈးဆီေျပးၾက၊ ငွက္ေတြ၊ ေအေတြနဲ႔ ျပန္လာၾက၊ သပိတ္က်င္းေခတ္တုံးကလည္း သပိတ္က်င္းဆီေျပး၊ အာဆင္းနစ္ေရေတြေသာက္ၿပီး ေသြးအန္ျပန္လာၾက၊ အင္းအခုလည္း ဘယ္ကုိ ေျပးၾကရဦးမယ္မသိဘူးလုိ႔ ေရရြတ္ပါတယ္။ ဒီတြင္းေတြမွာကလည္း အရက္၊ မိန္းမ၊ ေဆးအကုန္ မိုင္းထဲမွာထားၿပီး တြင္းသားေတြ တြင္းျပင္ေပးမထြက္တဲ့ေခတ္ႀကီးက ရွိခဲ့ေတာ့ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုလုတ္တတ္ၾကသူခ်ည္း၊ တစ္ဆက္တည္း ေရာဂါတစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုလည္း ပါၾကဖို႔က ေသခ်ာသေလာက္ရွိေန။ မဖဲ့ရေသးတဲ့ေဘးဘက္ကေတာင္ႀကီးေတြကုိ ေငးရင္း အဆက္မျပတ္ထြက္ေနတဲ့ မီးစက္သံ၊ ေက်ာက္ႀကိတ္သံေတြၾကားမွာပဲ မုိင္းတြင္းကေန ခြာခဲ့တယ္။

ညေနမေစာင္းခင္ မုိးကုတ္ကေန ၇ မုိင္ေလာက္မွာရွိတဲ့ မုိးမိတ္အသြားလမ္းေပၚက ပိန္းျပစ္ဆုိတဲ့ ရြာေလးကုိ ေရာက္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ တုိင္းရင္းသူ ၀တ္စုံနဲ႔ တုိင္းရင္းသူေလးေတြ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေရႊပေလာင္၊ေငြပေလာင္၊ ႀကိမ္ပေလာင္ရယ္လုိ႔ ရွိတဲ့အထဲက ႀကိမ္ပေလာင္လုိ႔သိရပါတယ္။ ခါးမွာ ႀကိမ္ကြင္းေတြတပ္ထားပါတယ္။ မုိးကုတ္သူေတြ လွတယ္ဆုိတဲ့ အဆုိကို လုံး၀ဥသုဥ္ လက္ခံရမွာပါ။ ဒီလုိေက်းရြာေလးမွာ လက္ဖက္ခူး၊ ထင္းေခြလုပ္ေနတဲ့ ရြာသူေတြေတာင္ ရန္ကုန္က ေရခဲစိမ္ဘူေလးေတြ ရႈံးေအာင္လန္းၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ပိန္းျပစ္ကျပန္လာေတာ မိုးကုတ္မ၀င္ခင္ Welcome to Rubyland ဆုိတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္နားမွာ ဓာတ္ပုံရုိက္ၾကတယ္။ မုိးကုန္ရဲ႕ ဗ်ဴးပိြဳင့္ပဲလုိ႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီနားမွာ အုုတ္တုိင္ငုတ္ေတြ၊ အုတ္ေလွကားေတြ ေတြ႕ရပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြက လီဆူးသေဌးတစ္ေယာက္ ဒီေနရာမွာ ဟုိတယ္ေဆာက္ထားခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သစ္မႈနဲ႔ အဖမ္းခံရၿပီး သူ႕ဟုိတယ္ကိုလည္း  ခ်ိတ္ပိတ္၊ ေနာက္ဖ်က္ပစ္လုိက္တယ္လုိ႔ သိရတယ္။ ခုေတာ့ ဟုိတယ္ရဲဲ႕ ေရကန္နဲ႔ ေလွကားထစ္ေတြပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ တစ္ေနရာမွ တစ္ဘက္ေတာင္ေၾကာက ရွမ္းရြာေတြဆီေပါက္တယ္ဆုိတဲ့ ဂူေပါက္တစ္ခုေတြ႕ရတယ္။ ခုေတာ့ ေျမႀကီးေတြနဲ႔ ျပည့္ေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မင္းေျပာင္း၊ သေဌးေျပာင္းဆုိတာမ်ိဳးလားလုိ႔ ေတြးေနမိတယ္။ မေမွာင္ခင္ မိုးကုတ္ကုန္ျပန္၀င္ခဲ့တယ္။ လမ္းေဘးဆုိင္ေလးမွာ မုိးကုတ္ထမင္းေပါင္းစားၿပီး ဆရာမက ခ်မ္းသာႀကီးဘုရားကုိ ပုိ႔ေသးတယ္။ ေစတီပုံေတာ္ကုိ ေရႊပိသာနဲ႔ခ်ီၿပီး ထုထားတာ၊ သိန္းရာေထာင္ခ်ီတဲ့ ေက်ာက္ေတြကိုလည္း ေစတီမွာ ပူေဇာ္ထားလုိ႔ ျမင္ဘူးတယ္ရွိေအာင္ ၾကည့္ခဲ့တယ္။ တည္းခုိခန္းကုိ မျပန္ခင္ ေကာင္းမြန္မွာ မဟာ၀န္ရွင္ေတာ္မင္းႀကီးနဲ႔အတူ ရက္ဒင္း-ဗီလာ ၂း၄ပြဲ ၾကည့္လုိက္ေသးတယ္။ ေနာက္ေန႔ မႏၱေလးျပန္ဆင္းရေတာ့မွာမို႔ ခ်ယ္ဆီးနဲ႔ စတုတ္ပြဲေတာ့ မၾကည့္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။

Read Full Post »

 

ေန႔လည္စာကုိ ၂၃လမ္းနဲ႔ ၈၄လမ္းေထာင့္က ရွမ္းလက္ရာမွာ စားၾကတယ္။ အသားဟင္းေတြစုံေပမယ့္ ဂ်ဴးဖူးေၾကာ္ကုိပဲ တခုတ္တရျဖစ္မိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကားဂိတ္ (ေရႊႀတိဂံတကၠစီဂိတ္)သြားတယ္။ မိုးကုတ္ကုိ တစ္ေယာက္ တစ္ေသာင္းခြဲတဲ့။ စီးလုံးငွားရင္ ေလးေသာင္းေျခာက္ေထာင္။ က်ံဳးအေရွ႕ဘက္ကုိပတ္၊ အမ္စီဒီစီတံဆိပ္နဲ႔ ဆုိင္းဘုတ္ေလးေတြအမ်ားႀကီးေတြ႕ရတယ္။ နန္းၿမိဳ႕ရုိးကေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္ရာနီးပါးသက္တမ္းနဲ႔ အညီ အုိမင္းေဟာင္းႏြမ္းေနရဲ႕။ ပလတ္စတစ္ခုံေလးေတြခ်ထားတဲ့ လမ္းေဘးဆုိင္ေလးေတြ က်ံဳးေဘးမွာေတြ႕တယ္။ ညေနခင္းအတြက္ျပင္ဆင္ပုံပဲ။ အခုလုိ ေန႕လည္ ၂နာရီအခ်ိန္မွာေတာ အားလုံး တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္။ မႏ ၱေလးေတာင္ကုိ ရိပ္ခနဲျမင္ၿပီး ျဖဴေရာ္ေရာ္ ကြင္းျပင္ထဲ ေရာက္ခဲ့ တယ္။ ေအာင္ေျမသာစံၿမိဳ႕နယ္က ထြက္ေတာ့ မတ ၱရာၿမိဳ႕နယ္ထဲေရာက္သြားတယ္။ လမ္းေတြက BOT (Built-Operate-Transfer)နဲ႔ေဆာက္ထားတာ။ ကားဆရာကလက္ထဲမွာ ပုိက္ဆံကုိ အသင့္ကုိင္ထားတယ္။ တစ္ဂိတ္ေပးၿပီးတာနဲ႔ ေနာက္ဂိတ္အတြက္ တစ္ရြက္ရယ္ဒီပဲ။ တစ္လမ္းလုံးဘယ္ေလာက္ကုန္သလဲဆုိေတာ့ ငါးေထာင္ေလာက္ရွိတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္ ။ လမ္းမုိင္ ၁၂၆လုိ႔သိလုိက္ရတာက တစ္လမ္းလုံး မိုင္တုိင္ေတြကို ေရတြက္ၾကည့္ဖုိ႔ ျဖစ္လာတယ္။ ဆည္ေတာ္ႀကီးေရေသာက္ဧရိယာေတြေတြ႕ရတယ္။ လက္ပရုိစီ ေဆးရုံေတြ႕ရတယ္။ မတ ၱရာၿပီးေတာ့ စဥ့္ကူး။ စဥ့္ကူးဧရိယာက ကားလမ္းတေလွ်ာက္ေတာ္ေတာ္ရွည္တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ျမင္ကြင္းကေတာ့ သိသိသာသာ မေျပာင္းဘူး။ အပင္တခ်ိဳ႕ ေျခာက္တိေျခာက္ခ်က္နဲ႔ ဓာတ္ကင္ၿပီးစ ကင္ဆာလူနာေခါင္းလုိ ေတာင္ေတြရယ္၊ ေဆးရုံအိပ္ယာခင္းလုိ ျဖဴ၀ါ၀ါ ကြင္းျပင္ေတြရယ္ ဒါပဲ။ လက္ပံလွမွာ ထမင္းစားဖုိ႔ ကားရပ္ေပမယ့္ မစားႏုိင္ေသးဘူး။ ဗန္းရြက္သည္ေတြက ေကာက္ညွဥ္းက်ည္ေတာက္ ေရာင္းၾကတယ္။ ကားဆရာေတြကုိ ေသခ်ာ ျပင္ဆင္ေကၽြးတာ ေတြ႕ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အုပ္စုက ဘီယာေလး ႏွစ္ခြက္သုံးခြက္ပဲေသာက္ေတာ့ ကိုက္မွကုိက္ပါ့မလားပဲ။ ေရရွည္ရင္းႏွီးမႈေပါ့ေလ၊ ခရီးကေတာ့ သုံးခ်ိဳးတစ္ခ်ိဳး ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေပါက္ခဲ့ၿပီ။ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ငိုက္တစ္၀က္ပဲ။ လမ္းေၾကးဂိတ္တစ္ခုအလြန္မွာ အေပါ့ဆင္းသြားတယ္။ စစ္တပ္ ခ်ထားတဲ ့ေနရာ တစ္ခုေတြ႕တယ္။ (အေနာက္ဘက္မွာ ရွားပါးသတၱဳတစ္မ်ိဳးထြက္တဲ့ ေနရာရွိတယ္လုိ႔ ေနာက္မွ သိရတယ္) ။

ေနာက္တစ္ခါငိုက္လုိက္တာ မိုးကုတ္မိုတယ္ေရွ႕ေရာက္ကေရာပဲ။ ကားဆရာက ႏိႈးၿပီး ဒီမွာလားလုိ႔ေမးတယ္။ မဟုတ္ဘူး။ ရာျပည့္တည္းခုိခန္းကုိလုိ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ မိုတယ္ကုိ ဘြတ္ကင္လုပ္ေသးတယ္။ ေက်ာက္သေဌးမိသားစု မဂၤလာေဆာင္ရွိလုိ႔ မိုတယ္တစ္ခုလုံး ရက္ရွည္ငွားထားတယ္တဲ့။ အခ်ိန္က ကိုးနာရီခြဲေလာက္ရွိၿပီ။ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ ဆရာမဆီ ဖုန္းဆက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေမးစမ္းရင္း တည္းခုိခန္းနားက ေကာင္းမြန္ဆုိတဲ့ ဆုိင္ေရာက္သြားတယ္။ တံခါးေတာင္ တစ္ျခမ္းပိတ္ထားၿပီ။ မွာလုိ႔ေတာ့ရေသးတယ္။ ၀က္သားလုံးမုန္ညင္းျဖဴနဲ႕ နံကင္ျပန္ခ်က္ မွာလိုက္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ကံေကာင္းသြားတယ္။ ရမ္းသန္းၿပီး ေရာက္လာတဲ့ ဆုိင္က လက္ရာေတာ္ေတာ္ေကာင္းေနတယ္။ နက္ျဖန္လည္း ဒီမွာပဲစားရေအာင္လို႔ေတာ္ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ တီဗြီမွာ အာဆင္နယ္နဲ႔ ဘန္ေလကန္ေနတယ္။ နာဆရီဖန္ေပးတာ ဖာဘရီဂက္စ္တစ္ဂိုးသြင္းလုိက္တယ္။ ေဘာပြဲၿပီးေအာင္ မၾကည့္ႏုိင္ ေတာ့ဘူး။ တည္းခုိခန္းျပန္ေရာက္တာနဲ႔ က်ိဳးတာပဲ။

မနက္စာေတာ့ ရာျပည့္ေရွ႕က လက္ဘက္ရည္ဆုိင္မွာပဲ။ ထပ္တစ္ရာနဲ႕ တီးေပါ့။ အစီအစဥ္အရ အိပ္ခ်္အုိင္ဗြီပုိးရွိတဲ့သူေတြ ေက်ာက္ပန္းခ်ီ၊ ေက်ာက္ပုတီးလုပ္ေနတာ သြားၾကည့္ၾကတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ပုိးေတြ႕ရုံမကပဲ ေရာဂါစျဖစ္ေနၿပီ။ တခ်ိဳ႕ဆို တီဘီျဖစ္၊ အဆုတ္ေရ၀င္ ေဆးရုံတက္ၿပီးသားေတြေတာင္ပါတယ္။ ေအအာရ္တီမရရင္ အသက္ဆက္ဖုိ႔ မလြယ္ေတာ့တဲ့ အေျခအေနေရာက္ေနတဲ့သူမ်ားတယ္။ အေမေတြက အလုပ္ထဲကုိ ကေလးေတြ ေခၚလာၾကတယ္။ ဖခင္ေတြမရွိေတာ့တဲ့ ကေလးေတြ မ်ားတယ္။ ကေလးေတြလည္း ပုိးေတြ႕ထားတာမ်ားတယ္။ လီဆူးမေလးတစ္ေယာက္ဆုိ စကားကလည္းသြက္ မ်က္လုံးေလးေတြကလည္း ေတာက္ေနတာပဲ။ ေမြးစကတည္းက ပုိးကလည္းေတြ႕၊ ခ်ဴကလည္းျခဴျခာလုိ႔ တစ္ႏွစ္ေတာင္ခံပါ့မလားဆုိတာ ခုေတာ့ ငါးႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္။ ပုိးမေတြ႕ေသးေပမယ့္ ေစာင့္ၾကည့္္ရမယ့္အသက္(တစ္ႏွစ္-ေျခာက္လသား)မေရာက္ေသးလုိ႔ ကံၾကမၼာကုိ မွန္းဆမရႏုိင္ေသးတဲ့ ကေလး တစ္ေယာက္လည္း ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ မိခင္ေရာဖခင္ပါ ဆုံးသြားလုိ႔ ခုိကုိးရာမဲ့ သက္ၾကီးရြယ္အိုအဘြားနဲ႔အတူေနၿပီး တစ္အိမ္လုံးကုိ ျပန္ရွာ ေကၽြးေနရတဲ့ ဆယ့္သုံးႏွစ္သမီးေလးတစ္ေယာက္ကုိ စကားနည္းနည္းေျပာျဖစ္တယ္။ သမီးေက်ာင္းမေနဘူးလား ေမးေတာ့ ေက်ာင္းနားထားတယ္လုိ႔ ျပန္ေျဖတယ္။ သမီးဘာျဖစ္ခ်င္လည္း ဆုိေတာ့ မေျဖဘူး။ ဆရာမလားလုိ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့့ ေခါင္းညိတ္တယ္။ ေဘးက ညဥ္းေျပာေတာ့ ေမာ္ဒယ္ ျဖစ္ခ်င္တာဆုိလုိ႔ ၀ိုင္းေထာက္ၾကတယ္။ ဟုတ္လားဆုိေတာ့ ၿပံဳးပဲၿပံဳးေနတယ္။ က်န္ေတာ္လည္း အေျဖမရွိတဲ့ ေမးခြန္းေတြသယ္ေဆာင္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ ကြန္းခုိရာေလးကေန ျပန္ထြက္ခဲ့တယ္။

Read Full Post »